Uit de collectie Edith en Marcel. Ik wou er een officiële titel boven. In een eerder bericht liet ik al weten dat een groottante verhuisde. Haar man was enkele jaren terug al overleden. Ik mocht nog eens snuisteren in de restanten van de inboedel. Drie schriftjes kon ik niet laten liggen. Schoolschriften van Marcel: formules driehoeksmetingen, werktuigkunde en algemene vakkennis. Mijn oog viel vooral op de kleine briefjes ertussen. Een prachtig vloeipapiertje (waar is de tijd?). Bijkomende notities met tekeningetjes. Ik vind het zo schoon dat dit bewaard kan blijven. De dromerijen van een jonge man. Hij is bediende geworden in een groot metaalbedrijf. Een statig man met een geraffineerd gevoel voor humor.
4 opmerkingen:
vloeipapiertjes - zo mooi
ik zag er niet zo lang geleden een tentoonstelling van in een klein gallerijtje in Parijs
kleine roze velletjes vol blauwe spatten tegen een grote witte muur
Wat een speciale post, heel mooi.
Bedankt voor je lieve woorden op m'n blog. Voorlopig staan de planten bij het raam. Ik ben sinds maart samen gaan wonen met m'n vriend. Er is een veranda, maar die moet nog ingericht worden. Het schilderen ging heel traag ook en er moet nog geschilderd worden op een aantal plaatsen. Er is Eén knal rode muur die ik zeker nog wil weg hebben en de andere muren komen later wel aan de beurt.
Ik moet een hele week thuis blijven van de dokter en goed rusten. Ik heb nog heel wat wolkenfoto's gemaakt jaren terug, ik was zo gefascineerd door al die vormen en het is zo speciaal dat je ze voor altijd in een beeld kan bewaren. Ik zal je ze zeker nog eens tonen.
x
Ik vind van die dingen ook heel mooi, en ze ontroeren mij steeds weer opnieuw.
Doet me ook een beetje denken aan wanneer ik naar de bibliotheek ga, ik brieven of foto's van iemand anders in een boek vind. Dan is mijn dag helemaal goed. Zulke dingen vertellen vaak al zoveel over die persoon. Het lijkt alsof ik dan in iemand anders leven binnendring zonder dat die persoon daar iets van weet. Heerlijk spannend vind ik dat.
Ik heb nog in een bibliotheek gewerkt en een collega hield bij wat we vonden en waar geen eigenaar van te vinden was: schelletje salami (echt waar! en vies!!!!), velletje toilletpapier, touwtjes, foto's, prentbriefkaarten, tickets,... Ik vind soms briefjes van mezelf terug als ik na een jaar of zo het boek opnieuw eens wil uitlenen. Lijkt dan alsof dat boek mijn persoonlijke uitleen is.
Een reactie posten