vandaag

Er zijn lege dingen en afgewerkte. Voorlopig toch. De ene kunnen aangevuld worden. Met de ander kan ik nieuwe wegen op. 'La tarantella' zal me vergezellen vandaag.

lentegroen

Omdat het grijs vandaag zwaar doorweegt, haalde ik wat lentegroen in huis. Een djoezemienebloem - ik schrijf dit in mijn dialect omdat ik het zo'n mooi woord vind - en fluitekruid uit de akker. Na een tip van Leen begeleidt Via Crucis mij bij m'n dagelijkse doen. Kippevelmomenten waar ik niet genoeg van krijg bij deze eentonige dagen.

crusoe

Vrijdag 4 mei (om 20.00 u) en zaterdag 5 mei (om 11.00 u) is er de muzikale en beeldend interactieve voorstelling  'Crusoe' in het Gravensteen te Gent. De jongerenateliers van onze Sint-Lucasacademie en het Robinson Crusoë ensemble van de muziek-academie te Gent, werkten afgelopen academiejaar aan dit project.

Het ensemble speelt de partituur Crusoë uit 1993 van F.Rzewski. Deze bestaat uit een zestigtal korte fragmenten waarin gespeeld, gezongen, geklopt, gezucht, geroepen, gefluisterd en veel gelachen wordt. De belevenissen van de arme Robinson worden er bezongen, zijn angsten bezworen, zijn strijd met de elementen uit de doeken gedaan, het hard labeur gedemonstreerd, kortom zijn zware doch boeiende bestaan op het eenzame eiland voor u hapklaar opgediend, met een flinke scheut flegmatieke humor er bovenop. (tekst van Lieven Baert)

Bijgevoegde beelden geven een klein voorproefje. Kaarten tegen 5 euro zijn nog steeds verkrijgbaar.

zonder woorden

Soms lijkt het alsof alles wat ik wil vertellen al honderden keer voor mij is overdacht. Getoond. Geschreven. Dat ik niets kan toevoegen. Vervormen. Ontplooien. 
Dan moet ik de moed vinden het enkel voor mezelf te noteren. Te maken.


Rondom mij. Heel luid. Alsof ik erin woon speelt Mischa Maisky Songs without Words. Soms kan het zonder woorden. Opnieuw en opnieuw. 


Ik blijf proberen.

optelsom

Vrijdag. Alsof het pas gisteren maandag was. Een week van uitproberen. Van beslissingen nemen. Van heel veel kleine dingen die afgewerkt of voorbereid moesten worden. Een optelsom met tussenin een kleine rustpauze. Rust.
Deze week hebben we een stevige knoop moeten doorhakken. De uren die Florence moet trainen en spelen kunnen niet meer gecombineerd worden met de lesuren in de muziekschool. Er is dagen gepuzzeld. Overwogen. Volgende week pakken we de cello in en brengen hem terug naar de academie. Het zal stil worden in huis. Haar hoekje zal leeg zijn.
Als troost probeer ik vandaag de 'bokek' uit. Een combinatie van basisrecepten van Meneer Bloch. Ik kan er totaal naast zitten. Echt slecht kan het niet worden. Je hoort er nog wel van.

cello

Bij opzoekwerk voor haar muziekdossier voor school was dochterlief gefascineerd geraakt door de kartonnen cello waarmee Giovanni Sollima zich liet portretteren. Ze had toen (ondertussen al een hele poos terug) de idee gekregen om in de vakantietijd haar cello na te maken. De grote kartonvellen werden verzameld en haar 'vakantiewerk' is gestart. Ik geniet zo van wat er aan het gebeuren is.

Ondertussen is ons dagelijks doen volledig gericht op haar grote feest zaterdag. Onverwachts komen er nog lichtpunten. Extra hulp. Ik hoop dat het voor haar onvergetelijk kan worden.

verwondering

Ten huize kermisblauw is woensdag een dag in het teken van muziek en beeld. Kinderatelier voor mij. Celloles voor Florence. Zij heeft met een gelegenheidsensemble weken gewerkt aan 'Album für die Jugend' van R. Schumann. Gisteren was de uitvoering. Onderdeel van een 'Lof der zotheid'-leerlingenconcert. Het was genieten van een avond jong muziektalent. Piano, gitaar, woord, klarinet, dwarsfluit, zang, cello!

In het ontwerplaboratorium van het kinderatelier experimenteerden we met vorm. De nieuwe vorm bouwen we langzaam op met kleine overlappende stukken karton. We kregen bovendien atlierbezoek van een delegatie van het departement onderwijs in het kader van een studiedag. Creativiteit tussen vier muren. Kan je verwondering voelen?

Fierheid. Warmte. Passie. Verwondering. En ik kon met een gerust hart de slaap vinden.

Monteverdi

In drie woorden. Liefde. Macht. Dood.

L'Incoronazione di Poppea.

negentienzesennegentig

Februari. Notes P.B. Pierre Boulez. Heel veel blauw al. Groen. Roestbruin uit de crypte van de kathedraal. Muziek. Spelen met getallen op steekkaarten. Toen.

cello

Gent. Avond. In de kapel van de muziekacademie organiseerde celloleraar Lieven Baert een klasconcert. Het celloensemble speelde korte stukjes. Ook vier solisten. Onder hen een jongeheer van wie we ongetwijfeld nog zullen horen. Tussenin de 'junioren'. Florence was één van hen.

De cellostreken streelden ons oor. Genieten. Stil genieten.

de blauwe zaal

Dinsdag reden we voorbij 'De Singel' in Antwerpen. Een warme gloed komt me overvallen. Sinds enkele weken denk ik heel vaak terug aan die dagen in dit cultuurhuis. Weet niet hoe het komt. Negentientweeënnegentig. Ik had brieven verstuurd of ik mocht schetsen tijdens repetities van orkesten. Verrassend genoeg kreeg ik heel wat reacties. Ik heb toen de keuze gemaakt voor het Nieuw Belgisch Kamerorkest. De momenten dat ik niet moest werken zat ik in de blauwe zaal. Te schetsen. Dit muziekseizoen heb ik meer geleerd dan in mijn grafiekjaren. Alleen al door te luisteren, te horen wat de dirigenten aangaven. Heel fascinerend.

Hoogtepunt voor mij was de repetitie met cellist Anner Bijlsma en violiste Vera Beths. De gedrevenheid van het musiceren vond zijn weerklank in mijn lijnenspel. Maar er was ook de masterclass met mezzo-sopraan Julia Hamari, het dirigeerwerk van Carl Davis (simultane muziek bij een stomme film van Erich von Stroheim) en Giora Bernstein, de repetitie van 'Le visioni di paura' van Wim Hendericx.

Ontmoetingen met passies. Onvergetelijk.

slaap kindje slaap ~ lullabies

'Aliceje kan al stappen, stappe stappe stap. Wat kan Aliceje allemaal? Aliceje kan al praten, blablablablabla. Wat kan Aliceje allemaal? Aliceje kan al lachen, hahahahaha...' en eindeloos blijven herhalen tot ik zelf alles door elkaar haalde. Of ik zong woordeloze klanken die bijna klaagliederen werden, van hoog naar bijzonder laag. Of ik vertelde sprookjes van de boze wolf en roodkapje en door mijn stem leken die kleine schatjes het toch te begrijpen. En ik wreef hun armpjes en zij mij. Eindeloos. Ja, ik was een mama met slechte slapers. Niet overdag en niet 's nachts. Slaap. Slaap. Slaap?
Gisteren vertelde Klara (mijn reisgezellin in de auto) me over het project 'Lullabies'. Twee jonge mensen, een muzikante en een archeoloog, trokken 4 maanden lang door het Middellands-Zeegebied met een moto. Ze zochten naar slaapliedjes en ontmoetten mensen.
Bewaren. Voor later. En voor vandaag.
Hou het nog even vol tot de avond, maar tegen slaaptijd moet je dit nog eens aanklikken en je oor zacht te luisteren leggen.
Je kan het ook nog (gratis) bekijken in theater Campo te Gent. Vandaag en morgen, 's avonds.

zondagsmuziek

Mag het deze zondag wat cello zijn?

Het horen van de strijkbewegingen van een cello geeft me altijd een zondagsgevoel. Casals, Bijlsma, Wispelwey, Yo-Yo Ma of Florence. Ze begint straks haar tweede jaar en het is heerlijk om dagelijks haar oefeningen doorheen het hele huis te horen. Elke dag zondag.