warmte

Mijn rug heeft nog even de tijd nodig om zich op te warmen. Ik was kort buiten (zonder jas). In huis is het warm en het zonlicht dat binnen valt toont alles nog warmer.

Wij hebben een dak boven ons hoofd. Dat er zoveel mensen zijn die daarnaar op zoek moeten. Dat daar weer over geruzied wordt. Op hoog niveau. Winter na winter na winter.

belofte

Ik had het de dames beloofd. Omdat ik bij het begin van het jaar niet graag met schuldgevoelens rondloop, heb ik vandaag toegegeven aan een dagje shoppen in een groot winkelcentrum. Dat was een groot verlangen van hen. Omdat iedereen over één winkel praat. Iedereen. Vrienden trekken er zelfs een weekendje of dagje voor naar grootsteden over de grens. Het kan nu vlakbij! Verlangens dus naar in de rij staan om binnen te kunnen. In schemerdonker kleding uitkiezen. Bevangen te worden door de zalige geur die in de winkel wordt rondgestrooid. Overdonderd te worden door schone jongens op teenslippers die je vriendelijk aanspreken, die ik dan met moeite verstond omwille van de sfeermuziek. En moeder liep mee met de op hol slaande dames. Van hier naar daar. Niet kunnen kiezen. Passen. Terug.
Ik ben dus mijn belofte nagekomen. De dames zijn een ervaring rijker. Nu kunnen ze meepraten op school. Bij de sportclub. Met vriendinnen. Dat is heel belangrijk voor hen.

Thuisgekomen heb ik al dat schoons gecompenseerd met een kopje thee. Een goed boek (en durf niet te zeggen van welke auteur...) Wat notities bij het lezen. Teruggetrokken in de rust. In woorden waar ik door word bevangen.

De dames? Die spiegelden zich vermoedelijk eindeloos op de kamer.

kan?

Ik was vandaag voor een cultuurprik in het muziekcentrum de Bijloke te Gent. Boeiende sessies gevolgd. Een stukje te gek  van Pieter Embrechts kunnen zien en horen. Genoten van het dansproject van Pol Coussement met leerlingen van de Wingerd.

Bij een koffie. Middagbroodje. Bij het naar buiten gaan. Passeerde ik mijn dochter. Met cello.

Als toetje kreeg ik bij thuiskomst deze link van vriendin Inge. We moeten niet meer twijfelen. Met kunst kan je de wereld binnenste buiten keren.



de weg

Door ons dorp heen is jaren terug een Industrieweg getrokken. Rechts van die weg ligt de werkzone voor veel van onze dorpsbewoners en mensen uit onze gemeente. De dorpskernen liggen er vereenzaamd ingeplant tussen de industrie en de nieuwe haven. Eén oude wijk is volledig van de kaart geveegd. Doel in het klein. 
Links van die weg de woonzones. Kleine bosjes. Landelijke wegen. In het oor gedruis van de industrie. Auto's die zich haasten om hun vrijdagse bestemming te bereiken.
Als ik daarlangs fiets denk ik na of ik die weg ook bij mijzelf kan aanleggen. De scheidingslijn tussen leven en werken. Mul zand omploegen tot stevig beton? Of hou ik het bij een dun paadje waar ik af en toe van kan afwijken?




 

van het Noorden

Op de basisschool leerde ik dat Brugge het Venetië van het Noorden is, omwille van zijn vele water en de huizen erlangsheen. Ondertussen weet ik dat er meerdere steden met deze titel mogen pronken, dat elke windstreek zijn Venetiës heeft. Alice wou gisteren naar Brugge. Zij met een lange lijst met winkels in de tas. Ik wou weer wat anders. Dus we hebben de kerk in het midden gehouden en we zijn naar het centrum gestapt via andere wegen. Kuierend langs water. Over kasseien. Brugjes. Oh! Zie dit huis. Prachtig. Dat huis staat daar te koop. Binnengluren? Woon hier! Eén ding wist ik wel zeker. Woonde ik in het huis met het prieeltje bij het water, ik nodigde jullie uit voor koffie of thee met een zelfgemaakt gebakje in dat schattig witte huisje.

We hebben ondertussen een nieuwe vriend in huis. Ik moet nog een naam verzinnen die bij hem past. Zal hij de stilte in een huis zonder Florence opvullen?

Deze dagen worden we weer helemaal door elkaar geschud. Hoe één mens het leven van tientallen in enkele minuten kan afbreken en verwoesten, je kan het niet vatten. Hoe verwoestend gedachten kunnen zijn. We hebben er geen woorden voor. We staan verweesd aan de kantlijn toe te kijken. We leven mee.

zin

Elk tijdperk heeft zijn helden en heldinnen. Als ik monumenten passeer lees ik hun namen. Ernest. Honoré. Marguerite... En ik denk. Hun leven was voorbij. Afgeknot. Voor onze vrijheid. Er zweeft dan ook het woord 'zinloos' door mijn hoofd. Misschien omdat er telkens zoveel namen staan. En velen ook naamloos stierven. Ik die tijd enkel uit getuigenissen en verhalen ken.

Sinds deze week besef ik dat de woorden held en zinloos niet samengaan. Dat de moed van enkelen onschatbaar waardevol is. Elk uur dat de werknemers van Fukushima werken aan een oplossing is zinvol. Respect.

In ons kleine dorp is het weer zondag. Gisteren speelden de meisjesminiemen opnieuw een prachtige volley-wedstrijd. Hun kampioenstitel ligt bijna voor het grijpen. Zaterdag was druk. Op zondag houden we het rustig. Misschien nog een vieruurtje bakken. Ideeën verder uitwerken. 

Alice is de afgelopen dagen heel gedreven aan het werk voor school. Voor het vak technologie maakt ze een maquette van een huis en tuin. En dat geeft mij dan weer zo'n zonnig feestelijk gevoel!

gedachte

Waar veel licht is, is de schaduw dieper.

Eén uit vele gedachten van Goethe, verzameld in een oud boekje. Frisse bezieling. Zoals de lentedag die voorspeld wordt voor vandaag. Het werken zal aangenaam verlicht worden.

En toch zitten daar ook donkere gedachten in verweven. Het leed dat Japan op dit moment moet dragen, de onzekerheid. Dat laat je niet onberoerd. Dat werpt een langgerekte donkergrijze, bijna blauwzwarte schaduw over deze ochtend.

eeuwfeest

Vandaag durven mediamannen het voorlezen. Er zijn meer hoogopgeleide vrouwen dan mannen en toch vinden we die vrouwen niet terug in de hogere functies op de arbeidsmarkt. Ik hoor dat bij het ontbijt. Een half uur later nog eens. En nog eens. Ik denk. Wat gaat er intussen in dat hoofd van die nieuwslezer om. Denkt hij aan zijn vrouw? Hun thuissituatie? Misschien heeft hij geen vrouw. Denkt hij aan zijn moeder?

Vandaag mag er over gepraat worden. Maar wie morgen zijn weg zoekt op de arbeidsmarkt zal weinig verandering merken. Voor een jonge vrouw: 'Wil jij kinderen? In de nabije toekomst?'. Voor de vrouw met kinderen. 'Bent u flexibel genoeg? Wat doet u als uw kinderen ziek worden?. Voor de alleenstaande vrouw. ' U heeft kinderen en u wil werken. Hoe organiseert u dat?' of ' U wilt toch wel een toekomst opbouwen voor uw kinderen. Volg een cursus. Ga werken.' Dat cijfert gemakkelijk in peilingen. 

Wanneer zal men echt willen erkennen dat een vrouw moeder wil en mag zijn. Haar verantwoordelijkheid wil dragen. Maar ook haar kunnen wil delen met anderen. Er rechtvaardig voor betaald wil worden. Daar een evenwicht in te vinden moet zijn. Dat er gewoon de vrouw is en geen opdeling. Geen echtgenoot van. Moeder van. Maar de vrouw in één stuk. Denken en doen.

Had het idee opgevat om vandaag alle vrouwen die in mijn bibliotheek wonen te tonen. Maar er zitten hiaten in. Geen boek van Berlinde de Bruyckere bijvoorbeeld. Dus laat ik dit maar varen. Toen dacht ik aan die éne belangrijke vrouw in mijn leven: mijn grootmoeder. Waar ik nu van hou, wat mij intens gelukkig kan maken, heb ik van haar. Koken. Bakken. Handwerk. Creatief zijn. De kinderen. En ik was altijd bij haar. In haar omgeving. Hangend aan haar schort? Ze zal het me niet meer vertellen. Ze stierf op haar zestigste na een ziekte. En toch wou ik niet worden als zij. De vrouw thuis. Altijd klaar voor man lief die naar de voetbal ging. Ging schieten. Ging werken. Zijn ontbijt klaarmaakte. Zijn boterhammen voor het werk smeerde. Die zelden met ons meeging op uitstap, omdat ze thuis moest zijn voor opa. Nooit heb ik gezien of gehoord dat ze ongelukkig was.

Honderd jaar lang. Eén dag per jaar. We zijn er nog niet. Nog lang niet.

Een foto van mijn oma Mariette (links) en haar zus Anna (rechts).