zonder

Een weekje zonder Florence. Vrijdag is ze met de klas naar de sneeuw vertrokken. Ze vond het spannend. Stond nog nooit op de ski's. Onderin haar reistas zat een klein verrassingske. Zacht kussentje met gouden wolk. Rond de knoop kan ze labeltjes binden. Elke dag één. Achterop een woord. Voor als ze ons mist.
Het is wel stil in huis. Nu al. Alleen de wind raast op dit moment rond het huis en de regen klotst tegen het zolderraam. Maar verder stil.
Een weekje ook zonder digitaaltje. Hij is ook meegereisd naar Italië. Een beeldstil kermisblauw dus.

Ik wens jullie allen een fijne week (met of zonder de dingen die je dierbaar zijn).

ontstaan

Een oorsprong zou uniek zijn. Enig in zijn soort. Je kan het ook het begin noemen. Of het ontstaan. Een begin mag je hernemen. Een ontstaan kan je manipuleren.
Versie twee dus van mijn oorsprong.

Anu Tuominen

Nooit gedacht dat ik werk van Anu Tuominen zo vlakbij te zien zou krijgen. Nu zaterdag opening van een tentoonstelling in Verzameld Werk te Gent. Ook werk van Richard Hutten en Kristof van Gestel.

Monteverdi

In drie woorden. Liefde. Macht. Dood.

L'Incoronazione di Poppea.

scherf

Scherven zijn mooi. Ze brengen geluk. Ik weet het.

Herinneren jullie zich deze doordeweekse blauwtrieste post nog? Ik denk niet dat mijn zus mijn blog leest. Maar ze wist wel dat ik de ringen en broches van deze dames prachtig mooi vind.

Op nieuwjaar kreeg ik een bon van mijn metekind (haar dochter). Ik mocht een porseleinen stuk kiezen bij de 'vlijtige liesjes'. Ik vertelde over mijn bord dat stuk was. Ze heeft het allemaal geregeld, mijn zus. Gisteren kreeg ik een doosje. Een ring. Geluksgevoel in een scherf.

Ik voel het.

contrast

Roze wolk.

negentienzesennegentig

Februari. Notes P.B. Pierre Boulez. Heel veel blauw al. Groen. Roestbruin uit de crypte van de kathedraal. Muziek. Spelen met getallen op steekkaarten. Toen.

de stad

Mijn avondmoment. Uitgezakt lezend in mijn oude zetel. Deze week bij het openen van Lucifers bij de hand van Luc Devoldere was het meteen een voltreffer. Lees het openingsfragment mee.

'Er zijn twee soorten steden: de stad waar men woont, en alle andere. In alle andere kijkt men in de straten op naar de verlichte ramen en beeldt men zich in hoe daar onder de lampen wordt geleefd, en hoe het zou zijn als men er zelf leefde. In de stad waar men woont, verplaatst men zich. Men heeft er al een plek, dus kan men er niet dromen. Tenzij van de andere steden.
... Ik heb de stad waar ik zou willen wonen nodig. Ik houd niet-geverfde kamers aan, niet-afgewerkte ruimtes om mijzelf ervan te overtuigen dat ik er toch niet blijf, dat ik 'voorlopig' woon. Ik woon er omdat ik nu eenmaal ergens moet wonen. Misschien wil ik gewoon in de tot staan gekomen beweging die een huis is, de tent blijven vasthouden; iets behouden van het atavistische geloof dat men elk moment kan opbreken om een kudde of een windrichting te volgen.'

Lieve Ine wil me helpen met het weghalen van jaren behang. Maar gisteren bij valavond door de stad gereden. Binnen gegluurd bij het huis met de vlaggetjes, net voor ik het drukke punt op moet. Dromen van een leven achter een mooie gevel. Voorbij het huis gereden waar de kinderen zijn geboren. Thuiskomen en denken dat het niet staat die strippen maar stil hopen dat als ik de verfkwast bovenhaal het voor een stadshuis zal zijn.

zoals

'Wat is het moeilijk om mensen te doen begrijpen dat van iemand houden niet noodzakelijk moet leiden tot het maken van zijn beeld in een sculptuur of een schilderij, zoals kunstenaars reeds eeuwenlang doen, maar wel tot het scheppen van de mogelijkheid voor de mens om zijn droom te verwezenlijken zoals de plant de bloem voortbrengt.'
Hans Arp.

de oorsprong

blind

voor zoveel schoonheid...

beestig bezig

Met hulp van de klos met gouden garen heeft Theseus gisteren zijn weg uit de doolhof teruggevonden. Hij had in het hart van de donkere gangen de mensstier gedood. Koelbloedig. Als alleen een held dat kan. Het was hem niet gelukt zonder het bloedend liefdeshart van Ariadne.
Even koelbloedig hanteerden de kinderen van het atelier was, zwarte verf, schaar, lijm, kleurpotlood, krijt. Ze lieten zich niet al te veel afleiden door bewonderende woorden van binnenlopende ouders, grootouders, vrienden en vriendinnen. Ze bleven heldhaftig schilderen en knippen en plakken.

Ze verdienen een medaille. Voor moed en durf. Voor zoveel creativiteit.

kinderhand

Kon ik maar schrijven dat dit mijn werk was. Niet, dus. Ik kreeg deze 'zwarte tekening' van mijn driejarig metekind Tine. Voor Alice had ze een kikker getekend. Voor mij 'gewoon een zwarte tekening'. Ik ben er verzot op. Ook de idee dat ze niet iets voor mij moet maken dat 'iets' voorstelt. Gewoon zwart. En ik zie haar hand schuiven en draaien.

Ik ben er gewoon weg van. Kan er zo lang naar kijken.

Een schildering om heel lang te koesteren.
Voor de onderste foto heb ik het werkje op papier eventjes voor het raam geplaatst, kon ik al die beweging volgen.

twee

Neefje Jitse mag vandaag twee kaarsjes uitblazen. We hebben een 'zakdoekkaart' met (jawel, weer) wolken gemaakt.

verbijsterd

Dit zelfgemaakt sneetje chocoladebrood had er weinig zin in. Alice wel, zij trekt vandaag een dagje naar Brussel. Voor Florence was het te vroeg dag. Ze ontdooide beetje bij beetje. Had uiteindelijk veel zin in een gewone schooldag.
Dinsdag wordt weer een lijstjesdag.