Enkele weken terug kwam ik in een werkplaats. Verzamelplaats. Met een verleden. Hoogstwaarschijnlijk. Een werkplaats waar vandaag verandert. Het was niet de eerste keer dat ik er kwam. Mag ik het een voorrecht noemen? Ik kom er vaak.
De structuur van het gebouw, de grenzen van zijn steunmuren, ken ik. Ze blijven dezelfde. Binnen kan je voelen. De oogst. Het hangt in de lucht. Een lucht van hout. Verweerd. Nieuw. Verbrand. Mijn adem stokt. Ik snuif. Verweesd sta ik. Mijn ogen dwalen over een lange witgekalkte muur. Werk naast werk, naast werk. Een blok, vierkant, zuigt me naar zich toe. Ga dichter. Nog. Wordt dichter en kijk.
Doorheen de harslaag zie ik gebeuren. Ik kijk en sluit mijn ogen op hetzelfde moment. Zie ik wat ik wil zien? Kijk ik hoe de beeldhouwer mij wou laten zien? Het mooie is als ik er geen woorden voor vind. Ik sta daar. Wil wel. Maar het komt niet. Wat troosteloze woorden. Meer niet.
Ik ben geraakt. Door de massiviteit. De broze laag. Wat verborgen is. Ook door hoe ik geraakt kan worden. Dat de beeldhouwer dit zag. Deed. Toont.
1 opmerking:
Ik heb een post voor jou geplaatst op m'n blog
Mooie tekst
Een reactie posten