morgen

De Gentse museumnacht. Morgen. Een avond gratis binnenstappen van het ene museum in het andere. Verschillende werelden. Kunst en futiel textiel. Blauwe vogels en wereldvreemde wezens. En heel veel woorden. Geschreven, verteld, gedrukt en... verstuurd.
Mijn eerste afstaphalte zou het Gravensteen zijn. Dan wandel ik naar het Huis van Alijn voor de soirée correspondance. Meer nog voor de nieuwe tentoonstelling die opent. BRIEF WISSELING. Goed voor mij (en velen) dat de tentoonstelling nog tot maart te bewonderen is. Ik ben natuurlijk heel nieuwsgierig om vooral de collectie van Hermine te zien. Curator is Janien Prummel en haar kennen we van hier. Noteer het in jullie nieuwe agenda. Nog tot maart!

wit linnen

Buiten is het eentonig grijs. Veel wind. Lege takken. Een dag voor wit linnen.

ritueel

Materiaal stapelde zich op. De kast, die ik graag als sokkel gebruik voor allerlei dingen, was overstelpt met papier. Boeken. Restje van dit. Overschotje van dat. Doos met knipsels. Het stapelen en overlappen liet zich ook zien op de werktafels. Lapjes stof. Schaar hier. Schaar daar. Materiaal dat ik voorlopig niet meer gebruik. Notities. Kattebelletjes.

De kamer had dus dringend wat visie nodig. Orde. Leegte.

Mijn opruimwoede begint steeds met het leegmaken van de kast. Het verzamelen van wat ik nu bij elkaar wil zien. Meestal in kleine groepjes. Vandaag heb ik er een speelse rij van gemaakt. Stukken uit de vergetelheid gehaald. Objecten laten staan omdat ze misschien nog iets voor mij en het werk op die kamer kunnen betekenen. Misschien ook helemaal niet. Dat is het fascinerende eraan.

Een rituele ordening. Voor het gevoel dat ik met meer dan opruimen alleen bezig ben.

veel

Het huis kreeg een geurende beurt. Mezelf beloond met rode gevlamde fairtrade rozen. Appelcake op tijd afgekoeld voor het vieruurtje. Het raadsel van het licht kunnen ophalen in de bibliotheek. Turkse pizza uit de oven getoverd. Over jongens gehoord aan tafel. Heel veel Engelse woorden tussendoor. Heel kort. Krachtig. Lachsalvo's. Eén dochterlief naar haar vrijdagtraining gebracht. Andere dochterlief had plannen om deze avond met een vriendin wat te studeren op een moeilijker vak. Heb het gevoel dat daar weinig van in huis komt. Kopje thee gemaakt. Blokje chocolade erbij. Puur en eerlijk. Het hoofd stil aan het voorbereiden op een volgeboekt weekend. Nieuwsgierig naar het kinderatelier van morgenochtend...

Bij elke zin had ik een beeld kunnen maken. Zoals ik vaker doe. Vandaag dus niet. Het is er niet van gekomen. Maar wat is een verhaal zonder plaatjes? Twee foto's, dus. Uitgezocht voor het weekendgevoel. Geniet!

netwerk

Netwerken. Het idee maakt me duizelig.

vertragen

Een stapel werk op de tafel. Twijfel. Keuzes die moeilijk te maken zijn. Ik kon er me op blind staren of ik kon de laarzen aantrekken, jas en warme kraag om doen en naar buiten trekken. Het werd een wandeling naar het kasteelpark. Geritsel onder de zolen. Kilte op de wangen. Vertragen voor wat is blijven hangen. Doorkijken.

de andere...

Ik laat me 's nachts vaak vergezellen door mannen. Wissel wel eens. Cees. Amadou. Rainer. Maurice. Karel. Of ze het leuk vinden of niet. De ene nacht verlang ik naar de beschouwingen van Cees. De volgende nachtelijke uren, onder het schijnsel van een ronde maan, laat ik me dragen door de woorden van Bernard. Sinds enkele dagen ben ik onafscheidelijk verbonden met de andere kleuren van Orhan. Orhan Pamuk.
Omdat romans lezen nog steeds moeizaam verloopt of helemaal niet lukt (na de operaties van vorig jaar) en ik onlangs zo'n zin weer kreeg om het toch maar opnieuw te proberen, bleef ik in de bibliotheek even mijmeren met Pamuk. 'Sneeuw' - dat mij was aangeraden, heb ik in de handen gehad. Enkele ruggen verder op de boekenplank stond 'De andere kleuren. Beschouwingen en een verhaal.' Die heb ik uitgeleend. Mensen, daar geniet ik zo van. Alsof hij naast me ligt en me vertelt over zijn bibliotheek. Zijn honger naar boeken. Hoe hij zich er van een aantal verlost. Over Thomas Bernhard lezen als je je ongelukkig voelt. Broodjes...
Nog geen roman. Maar misschien goed ook dat ik naar iets anders op zoek moest gaan. Hij mag blijven.

En ja. De amaryllis mag uit de vaas. Het zelfgebakken speltbrood smaakt heerlijk. Maar ik wacht niet tot het nacht is om terug in het boek te duiken.

touwtjes

De wazigheid van mijn gedachten krijgen soms enkele kleine momenten vorm. Er worden lijnen getrokken. Geknipt. Gevormd en ontbonden. Ik speel de volgende dagen nog even door met het spel van lijnen. Om te spelen. Om de kleine gaatjes te vullen die een druk weekend met zich mee brengt.

Het weekend leek rustig te worden. Geen wedstrijd, jeugdbeweging, extra training. Daar komt verandering in. Jonge dames houden niet van rustmomenten. Zij plannen er op los. Moeder probeert de touwtjes nog lichtjes in handen te houden. Of het haar lukt?

Fijn weekend allen!

wachten

Wat speeltijd ingelast. Om het gevoel te hebben dat er iets gedaan is met de handen. Naald en draad. Omdat al het andere door mijn hoofd dobbert. Dat dobberen en telkens uitvaren naar andere havens me moe maakt en onrustig. Dat het wachten is tot de wind uit de juiste richting komt. Dat ik verlang naar bolle zeilen. Dat er vaart is.
Wachten kan ik. Het mag alleen niet te lang duren.

vergeten

Buiten komen om even wat groentenafval naar de compostbak te brengen, kan niet meer zonder jas. In plaats van dan even terug te keren om een sjaal over de schouder te slaan, loop ik het huis weer in om het fotoapparaat te halen. Buiten. Zonder omslagdoek of vest. Alleen oog voor wat aan het veranderen is. De kilte was ik even vergeten.

hongeren

Neef Jitse (3) bracht me op zaterdag een schilderwerk. 'Surfers'. Geschilderd na een wandeling aan zee. Ik ben er ontzettend blij mee. Het hangt te pronken aan de boekenkast. Kan ik het veel zien. Kan ik er bedenkingen bij maken. In superlatieven. Jitse moet geen uitleg geven bij zijn titel. Ik voel beweging. Herhaling. Zomerkleuren. Ruik bijna de zeebries. Daar heb ik genoeg aan. Terwijl ik zelf vaak iets te veel naar woorden zoek om eigen werk te duiden. Ik kan iets van hem leren.

Ik honger dagelijks naar kunst. Cultuur. Muziek. Een honger die vaak maar met mondjesmaat te stillen is. Omdat er zo weinig tijd rest. Omdat. Omdat. Dan lees ik als de vallende avond naar kaarslicht verlangt. Verteer ik beelden. Stop mijn oren vol met kamermuziek. Vind ik het zalig om naar een vlam te staren en aan de geschilderde kerze te denken. Krijg ik goesting in werken als ik Karel Martens hoor. Stéphane Beel.

Ja. Een passief cultureel weekend. Dat was het.



gefeliciteerd!

Gefeliciteerd! Jullie hadden het allemaal heel juist. De kinderen in het atelier keken naar 'Guernica' van Picasso.
Alice trok (met een zeer onschuldige hand) het theezakje van Els Martens uit de mok. Ze mag volgende week het boek 'Picasso en Guernica. Een meesterwerk en zijn maker' van Alain Serres, in haar bus verwachten.

Voor iedereen een troostprijs! Wie Gent bezoekt, kan het altijd even laten weten. Een koffie of thee met jullie zie ik wel zitten.

herinnering

Nog enkele uren... Morgenavond maak ik de winnaar bekend! Laat me nu al zeggen dat jullie me allen verbazen. Wie niet kan reageren op het blogbericht, mag ook altijd een mailtje sturen.

Probeer het spel thuis eens uit. Het is moeilijker dan het lijkt. Wat het meest lastig was voor de kinderen? De afstand die ze steeds liepen van tekening naar reproductie. Hou die afstand thuis dus wat korter.

Stella en Marcel

In een Gents koffiehuis had ik een fijne ontmoeting met Stella en Marcel. Een gezellige koffiebabbel aan een grote tafel naar aanleiding van een nieuw aangekocht kunstboek dat voor me lag. De oudere dame en heer zijn kunstverzamelaars. Rijk zijn ze niet. Marcel was postbode. Stella bibliotheekmedewerkster. Ze wonen in een piepklein huisje in de stad,  waar ik enkele dagen later werd uitgenodigd. Een huis vol kunst. Verzameld doorheen de jaren. Vol tot het plafond. Zelfs in gestapelde dozen onder het bed. (En daartussen wonen ook nog drie poezen en twee papegaaien.) Ik moet me door de collectie heen wringen. Heb ogen tekort, als ik er ben.

Het liefste wil ik iedereen van het kinderatelier meenemen voor een bezoekje. Kan niet. Wat wel kan: af en toe iets uit de collectie tonen. In het kinderatelier gaan wij aan de slag. Het begin: een portret van de verzamelaars. Naar Torres-Garcia. Spelen met doosjes en grijstonen. De eerste resultaten staan te pronken. Meerder Marcellekes en Stella's in de bewaarkast, wachtend op afwerking.

Maak zelf maar uit wat verbeelding is en wat realiteit.

spelletje

Een spelletje voor jullie met fragmenten uit een waarnemingsspel uit het kinderatelier.

Groepswerk. Op de tafel lag een vrij grote reproductie van een meesterwerk. Enkele tekentafels staan recht, met daarop een tafelbladbrede strook tekenpapier. Om beurt komt iemand van de groep even kijken naar het werk, gaat naar de tekentafel en probeert te tekenen wat hij/zij zag. Om beurt kan men terug gaan kijken. Aanpassen. Toevoegen. Hernemen.

Nu het spelgedeelte voor jullie. Welk meesterwerk toonde ik? Uit de juiste antwoorden wordt één gelukkige winnaar getrokken. Een klein geschenkje (dat ik nog moet verzinnen) wordt toegestuurd.

Speel mee tot en met vrijdag 11 november. Succes!

kan?

Ik was vandaag voor een cultuurprik in het muziekcentrum de Bijloke te Gent. Boeiende sessies gevolgd. Een stukje te gek  van Pieter Embrechts kunnen zien en horen. Genoten van het dansproject van Pol Coussement met leerlingen van de Wingerd.

Bij een koffie. Middagbroodje. Bij het naar buiten gaan. Passeerde ik mijn dochter. Met cello.

Als toetje kreeg ik bij thuiskomst deze link van vriendin Inge. We moeten niet meer twijfelen. Met kunst kan je de wereld binnenste buiten keren.



terugkeren

Soms moet je durven terugkeren op je stappen. Ik hield er eigenlijk wel van om met één beeld een dagnotitie te beginnen. Uitnodigend ook om dan even door te klikken en meer te zien. Maar. Niet iedereen kon elke dag zien wat ik wou delen. Er waren problemen met het plaatsen van reacties.
Dus terug naar hoe het toen was. Van stil bloggen hou ik niet. Alsof ik wat tegen mezelf zit te mompelen.

Als de problemen aanhouden, laat het dan even weten.

verkleuren

Roest. Grijze ochtendblauwen. De kleur van oud papier. Weggewaaid blad. Als een kameleon verkleur ik in november. Beetje bij beetje. Tot ik bijna onzichtbaar word.