uitkijk

Mijn kijk uit de huisramen verzacht. De boom laat zich uitkleden. Een dofgele gloed glijdt over de velden. Vogels vliegen laag.
Ik heb voorlopige gordijnen gemaakt. De oude zijn er eindelijk afgehaald. Dankzij Basile, zeggen dochterslief. Nu stapt hij achter het gordijn heen, gaat voor het raam naar de voorbijgangers gluren. Hij heeft gelukkig geen behoefte meer om er in te gaan hangen.
Onze uitkijk op de toch wel drukke straat is getemperd. Het licht spijtig genoeg ook.
Maar het is voorlopig. Tot de nieuwe ramen er zijn. En tegen die tijd verzin ik wel wat.
Een gordijn. Vriendelijk voor de kat. Verzachtend voor de ogen. Lichtgevoelig.

verzamelplaats

Mijn oog valt best vaak. Op meubels en objecten om het wonen te verzachten. Daar blijft het dan bij. Bij het vallen op. Het woord 'als' hoort daarbij. Daarom is het heerlijk om met wat centen, waarmee je amper 2 broden koopt, een object in huis te halen. Eén waarvoor ik viel. Bij de kringloop.

Het wordt mijn verzamelplaats voor dagdromen in papier. Geschreven en in plaatjes. Met nog wat plaats vrij voor een kopje. Stukje chocola en straks één bloempje van buiten. Ik zal er niet gauw spijt van krijgen.

team

Net terug van een 'teamweekend'. De volleybalploeg waarbij Florence speelt organiseerde een weekend voor ouders en speelsters. Zij vertrokken vrijdag al. Ik kon gisteren pas nakomen. Wat ik heb gedaan? Ontzettend veel gelachen en weinig geslapen. Er even tussenuit gekropen om door het gebouw te kuieren waar we konden eten. Prachtige schoorsteen met oude kleurrijke tegels. Houten parket. Lambrisering. Prachtige ramen met uitzicht op de natuur. Nostalgische slaapzalen. Zie je mij al wegdromen?



hoornwit

Dochterlief zit op haar kamer. Het raam staat open. Ze kan de wind voelen. Alles staat weer op zijn plek. Fris gewitte muren. De warmrode en oranje accenten blijven. Dat hoort bij haar. Nu kan ze zich concentreren, zegt ze. Of moet ik het fotokadertje van Lukaku omdraaien?

zomeren

Het zomert in de maand april. Wel met bloesems. Heb je niet in augustus. Met de bedwelmende geur van blauwe regen. Seringen. Sneeuwballen (viburnum) die zich prachtig laten verkleuren van groen naar wit.

Ons verblijf in het vriendenhuis was onthaastend. Genieten. Luisteren naar de stilte. Met een lach de haan over en weer zien lopen van zijn 'eigen' vrouwtjes die aan het broeden waren, naar de legkippen aan de andere kant van de tuin. Niets van de kakelende gesprekken begrijpen. Het lam, dat tot twee maal toe op een naburige wei was terechtgekomen, terug naar haar vertrouwde groen brengen. En triestig maar waar, met een enorme krop in de keel en een onwennig gevoel in de buik,  hebben we ook één van de poezen moeten begraven.

Bij het opstaan deze morgen, voelde het wat raar aan om niet eerst naar de dieren te gaan. Geen gezellig eenmansbabbeltje. Goeiemorgen. Schoon weer vandaag. Inge heeft lekker eten voor jullie....

De vrienden hadden een fantastische vakantie. Hun familiehuis was verwarmend voor ons. Ik kom thuis alsof ik weken vakantie had. Dankjewel vrienden!

dorpshuis

Vlakbij het feestgedruis van gisteren staat een oud dorpshuis. Ik heb een vermoeden dat het op het einde van de 19de eeuw is gebouwd. Het staat leeg. Binnen enkele weken wordt het met de grond gelijk gemaakt om plaats te maken voor alweer een opbrengstflat in een klein dorp. Dan kan ik zo inwendig kwaad worden. 

Het huis is echt wel in een zeer slechte staat. In jaren niet onderhouden door de eigenaars. En als je erbinnen stapt kan je je moeilijk inbeelden dat er tot vorig jaar een gezin in geleefd heeft. 

Dan denk ik. Had ik maar een budget en de energie om hier iets mee te doen. De indeling boven was bijzonder. Een inrijpoort (vroeger voor een koets waarschijnlijk) zou een enig atelier kunnen zijn. Een leefkeuken (en ik zou de ingebouwde kasten bewaren). De oude deur. De vloer. Iemand die weing heeft, denkt misschien meer in mogelijkheden dan hij die uit bezit meer opbrengst wil halen.

Straks is het één groot gat tussen andere huizen. Binnen een jaar staat daar een flat.

ik keek ernaar

Meer een dag om gezellig binnen te blijven. We hebben het geluk om buiten een gevarenzone te wonen. Erger is het gesteld op andere plaatsen in onze provincie.

Zaterdagochtend is toch vroeg opstaan. Florence moet naar de notenleer in Gent en ik zit vlakbij voor het kinderatelier. Ik moet altijd nog even wachten tot onze schoolpoort wordt geopend. Zat dus knus met wat muziek weg te dromen in de auto. Het was bijzonder stil in de stad. Af en toe een voetganger.
Voor me de lange gevel van een stadshuis. Alle luiken waren op een verschillende manier geopend. De foto is niet bijster goed te noemen, maar de sfeer wou ik met jullie delen. Hoe zou het wonen zijn in zo'n oud huis? Zou ik de luiken 's avonds sluiten? Wat zou ik veranderen? Wat laten? Kies ik dan andere meubels uit? Wonen in de stad, ik mis het. Vooral in de donkere dagen. Wanneer de lichtjes binnen branden. De straatlantaarns hun schaduw werpen.
Niet in de stad, wel een dak boven ons hoofd dat ons beschermt tegen de aanhoudende regen. Het is een zegening.

Dat bloggen en erover vertellen ook aanleiding kan geven tot creatieve momenten, bewijzen de dochters vandaag. Heb verteld over de koekjes van Hermine. Dat ze er zo lekker uitzagen. Hebben mijn dames vandaag SAMEN koekjes gemaakt. Ze zijn nu nog wat aan het experimenteren met glazuur. Net als in het peuterliedje van 'k zag twee beren. Ik zat erbij en ik keek ernaar. (en af en toe gaf ik wat te veel commentaar, foei inge, foei!)

ode

Aan het water.
In Ivoorkust sneed ik mij en zonder er bij na te denken liep ik naar de kraan en liet het water stromen. Ik hield er mijn vinger onder. De familie kwam toegesneld, ving wat water op in een kom. Draaide de kraan dicht. Ik had mijn les geleerd. Het rood steeg mij nog meer naar de wangen.
Deze ochtend heb ik het water wel laten stromen. Sinds lang, heel lang. We kunnen het bijna niet geloven maar de badkamer is gebruiksklaar. Eens de kinderen naar school ging ik rustig onder de douche staan. Liet het water zacht over me heen druppelen. En net bij de gedachte: wat kan dit toch verkwikkend zijn, hoor ik een zachte stem bij de deur. Mama, mama. ???? 'Mama, de bus rijdt niet. Wat moeten we doen?'
Ik heb de kraan dichtgedraaid. Ben vlug in de kleren gesprongen. Heb een oplossing gezocht.

Een eerste douchebeurt. Met hindernissen. Maar het was zalig.

restanten

Het kleine uitstalraam van Sofie Lachaert in de Zwarte Zusterstraat te Gent lokt me al jaren. Mijn ogen zuigen de schoonheid en de eenvoud van wit. Duidelijke vormen. Vormen waar gevoel in shuilt. Het is een concept waar ik heel veel bewondering voor heb. Maar geen budget. Durf dan ook nooit binnenstappen en plak meestal met mijn neus tegen de ruit. Een tijdschrift is voor mij dan ook een heiligdom: ik kan binnengluren en genieten zonder ik rekening hoef te houden met wat ik kan of waar ik helemaal niet de mogelijk toe heb. Zo ligt al een tijdje op mijn secretaire een oudere Elle-wonen open. Een ander logeeradres van Sophie Lachaert te Tielrode. De plaatsing van meubelstukken en gebruiksvoorwerpen (design en oud) in de ruimte, het vleugje rood, het licht. (Gisteren schreef ik over een ander project: 'Sleeping out of the box'.)
In huis is er ook een twist tussen restanten uit een andere tijd en nieuw. Er staan stukken uit noodzaak, met andere speel ik. Wissel ik. Er is geen eenheid. Nog niet en misschien ook nooit.
En er zijn de tijdelijke restanten waar ik de laatste tijd voor val. Het kaarsvet dat van de wiek druipt. Het hart van de framboos (nadat ik elke sappig rood bolletje op de tong heb laten knallen).

eb

Toch nog enkele beelden van ons vakantieverblijf in het vriendenhuis. Grappig was het om deze week bij 16 house (the fun house/23 augustus) foto's van het huis te zien. (Ze blijven prachtig - de foto's van Bart, aan de dochters zien we dat ze enkele jaren terug zijn genomen.) Misschien ook mijn keuze uit nostalgie. De rust ebt weg. Net terug van school waar alles klaar is gezet om morgen het atelier te kunnen verhuizen. Gisteren wou ik er nog niet aan denken. Vandaag vind ik het een heerlijk vooruitzicht om woensdag nieuwe kinderen te ontmoeten, kinderen opnieuw te mogen begroeten en weer een jaar creatief aan de slag te kunnen gaan met hen!

paradijs

Als er dan een paradijs bestaat dan weet ik een plek op deze aardbol waar je het kan voelen en ruiken. Dan weet ik dat het niet alleen Gods handen zijn die rust en eenvoud scheppen. Ik kon het niet nalaten om bij ons verblijf in het vriendenhuis verrast te kijken en het vast te leggen. Een noot die van de boom viel op te rapen, een peer, een twijgje met mos, de omgewaaide bloei van dille. Genieten van een laken dat in de wind hangt te drogen. De avondzon die met de vormen in huis speelt. Stil staan bij het klimmende groen dat het raam prachtig overwoekerd. Het mekkeren van de schapen en hun groeten bij het passeren. De wind om het huis horen loeien. Regen met bakken uit de lucht zien stromen en binnen knus het verhaal over een huis in Frankrijk (van een oudleraar) lezen. Mijmeren. Verlangen. En het prachtig vinden dat mensen in staat zijn om zo een uitnodigend huis te verbouwen, waar je de liefde voor het materiaal en voor elkaar voelt. En stil hopen dat je daar ooit toe in staat bent.

voorbij

Drie weken van genieten zijn voorbij. Het kamp was uitputtend schoon. In elk woonblad kom je het tegen: het nieuwe buitenleven met buitenkeuken. Wel wij hadden het op kamp. En onder ons partytentje in regen en wind buiten geleefd. Vraag het ons niet om dit thuis over te doen. Maar het was zalig vermoeiend. En wat zijn de mensen van Brasschaat vriendelijk! Het was heel opvallend. De kinderen vertelden dit na de tochten en stadsspelen en wij kregen bij een avondwandeling van iedere voorbijganger een heel gemeende goeie avond gewenst! Een gebruik dat hier in het dorp heel normaal was in mijn kindertijd maar door inwijkelingen als bizar wordt ervaren. We namen ons met de kookploeg voor dit in ere te herstellen. Iedereen die wij op de fiets of te voet passeren krijgt een vriendelijke groet!
We zaten vlak bij het militair domein en wat heb ik daar mooie huizen gezien! Twee gebouwen stonden leeg, dan ga ik al gauw aan het fantaseren. Zie het voor me!
Na kamp konden we rustig uitbollen in het prachtig landelijk huis van vrienden. We hebben er iets achtergelaten. Zo stout geweest om een kommetje in de kast te verzetten en een klein katoentje onder een werkje van Katrien Dierickx te schuiven. Erachter staat al een blokje dat we bij een eerdere gelegenheid hadden achtergelaten.
Bedankt Jo en Veerle! Het was weer heerlijk genieten van de rust, de dieren, de oogst, het droomhuis, de tuin, de stilte...

tijdelijkheid

We zouden hier tijdelijk wonen. Tussentijds. Een paar kamers hebben we naar onze hand gezet: de meisjeskamers en de zolderverdieping. De rest liet ik maar zoals het was. Of niet. Het behang was wat druk en werd er met repen afgetrokken. Ondertussen zijn er weer plannen om het huis wat aan te passen aan onze moderne tijd. Een klein strookje papier langsheen de traphelling moest afgestoomd worden. Daar wou ik wel aan beginnen deze morgen. Alice en Florence zagen het werkje ook wel zitten. En zo kwam er van een streepje een strook en vervolgens een deel van de traphalmuur. Maar het ging moeizaam. Vooral de roze en blauwe laag. We hebben veel gelachen en gezongen tussendoor. Tine gaf de liedjes aan: bij de politie, handjes draai.... Heer Wolf kwam ons aanmoedigen. De streep staat proper. De traphal schreeuwt om verder te gaan. Hoe tijdelijk hou ik dit?

droom

Zondag keek ik door het zolderraam de velden in. Kale bomen. Scherpe zon. Een prachtig belichtte boerderij. Ik ben vaak verrast hoe door de jaren heen ruimte na ruimte wordt bijgebouwd of aangepast. Puzzelen. (En als je met de trein door het Vlaamse landschap raast, is het verbazend hoe hokje na hokje wordt aangebouwd in de achtertuintjes.)
Gehuisvest zijn. Een beschermende plaats tegen regen en wind. Koude. Een veilig plaats. De basis. Maar we willen er een stukje van onszelf in kwijt. Tonen hoe wij willen leven. Wat wij mooi vinden. Belangrijk. Wat ons leven comfortabel maakt.
Dan ga ik dromen. Bekijk plaatjes. Zoals hier. En ik droom. Het blijft een vage droom. Maar ik droom.

de stad

Mijn avondmoment. Uitgezakt lezend in mijn oude zetel. Deze week bij het openen van Lucifers bij de hand van Luc Devoldere was het meteen een voltreffer. Lees het openingsfragment mee.

'Er zijn twee soorten steden: de stad waar men woont, en alle andere. In alle andere kijkt men in de straten op naar de verlichte ramen en beeldt men zich in hoe daar onder de lampen wordt geleefd, en hoe het zou zijn als men er zelf leefde. In de stad waar men woont, verplaatst men zich. Men heeft er al een plek, dus kan men er niet dromen. Tenzij van de andere steden.
... Ik heb de stad waar ik zou willen wonen nodig. Ik houd niet-geverfde kamers aan, niet-afgewerkte ruimtes om mijzelf ervan te overtuigen dat ik er toch niet blijf, dat ik 'voorlopig' woon. Ik woon er omdat ik nu eenmaal ergens moet wonen. Misschien wil ik gewoon in de tot staan gekomen beweging die een huis is, de tent blijven vasthouden; iets behouden van het atavistische geloof dat men elk moment kan opbreken om een kudde of een windrichting te volgen.'

Lieve Ine wil me helpen met het weghalen van jaren behang. Maar gisteren bij valavond door de stad gereden. Binnen gegluurd bij het huis met de vlaggetjes, net voor ik het drukke punt op moet. Dromen van een leven achter een mooie gevel. Voorbij het huis gereden waar de kinderen zijn geboren. Thuiskomen en denken dat het niet staat die strippen maar stil hopen dat als ik de verfkwast bovenhaal het voor een stadshuis zal zijn.

sfeer

Van buiten naar binnen. We zijn eraan begonnen. De kerstboom hebben we in huis gehaald. De lichtjes zijn opgehangen. De aankleding doe ik tussendoor. (Dat laatste is een echt sleutelwoord voor mijn doen de laatste dagen. Alles tussendoor.)

Voor de meisjes is dit de gezelligste maand van het jaar. Klein genieten in volle toetsentijd.

loft

Het woord 'loft' komt van het Oudnoorse 'lopt'. Kamer bovenin. Lucht.

Gisteren is neef Jitse blijven logeren en na een o zo lief 'Mamonneke, wakker?' zijn we opgestaan en hebben we speelgoed boven gehaald: blokken, playmobiel, knuffels, speelgoeddieren. En maar torens bouwen tot ze omvallen, naar een kikker kijken die wil vliegen, geluiden imiteren van wilde dieren...

De meisjes zijn met alle materiaal nog even doorgegaan. Architectendromen. Ze installeerden op het tafeltje (niet hoog, of ergens bovenin ons huis, maar juist heel laag bij de grond) hun loft. Met alles wat ze maar konden vinden. Dat deden ze vroeger ook al in hun poppenhuis. Geen voorgeschreven interieur. Een gezonde mix van oud en nieuw en vooral heel veel creatieve inbreng met stofjes, schilderwerk, wegwerpmateriaal.

Gisteren geen kinderspel met de poppetjes. Er was vormenspel, zoeken naar het opdelen van de ruimte, plaats geven aan verschillende functies in huis. Te mooi om in één veeg terug in de opbergmand te schuiven.

Nee, het was geen kinderspel. Ze hebben wat bijgepuzzeld in hun droomwereld.