kort

Dit weekend had ik graag verlengd met op zijn minst één dag. Gewoon om te babbelen en met dochterslief thuis te zijn. Zaterdag en zondag waren wel leuk. We hadden het verjaardagsfeest van metekind Tine. Zij werd zes! en schrijft ondertussen al 'm' 'aa' 'n' in krulletters. We lachten om Niels die het leuker vond om het eten van Viktors bord te eten. Op de foto lag zijn bord nog vol genoeg, was hij nog niet op het idee gekomen... Florence speelde een tornooi met eigen club in de buurt van het feestadres, wat mooi meegenomen was. We stapten er, nagenoeg verkeersvrij, naartoe. Ik ontdekte een leuke locatie waar ik me al zag wonen, werken, buiten zitten, appels of pruimen plukken, jams maken. Dochterlief begreep dan weer niet wat ik in zo'n krot zag en kwam tot de conclusie dat ik beter architect was geworden.
Terwijl het jong gezelschap bij de brandweer een kijkje ging nemen (en een enorme brand blusten), probeerde Alice haar trampolinekunsten uit.

Toen ik dochterlief gisterenavond uitzwaaide voor alweer een weekje sporten en leren, beseften we hoe kort het was. Hoe weinig was verteld (alhoewel) en hoe graag we alles nog even hadden uitgesteld.



gevonden

We gingen op wandel om takken te vinden voor een kamp van Jitse. Die vonden we niet. Op het gerooide aardappelveld vonden we wel eikels en scherven. Deze twee zijn voor mij.
"Het stukje oor lijkt wel op de kop van een paard, hé, mamonneke?"

De foto's zijn door Jitse genomen.

choco

Toen ik jong was maakte mijn moeder altijd een pot choco om mee te nemen op kamp. Toen bracht iedereen nog zijn eigen toespijs mee. Maar éénmaal op de kampplaats aangekomen, namen we met z'n allen een klein lepeltje en aten die pot leeg als was het chocolademousse. De rest van de week moest ik dan jam eten (ook huisbereid) of choco van iemand anders. Mijn moeder maakte later altijd twee potten. Eén om te lepelen en één als beleg.
Dit jaar heb ik de traditie overgenomen. Florence werd gevraagd om ook een pot choco of jam te voorzien om mee te nemen. Alle ingrediënten werden in huis gehaald. Het receptje, dat nog door mijn vader op een klein briefje werd geschreven, is opgevist. Eén pot zit ondertussen in de rugzak en de andere was na één dag thuis leeg gesmeerd.
Vandaag maakten Alice en ik een grote voorraad en we voegden gevijzelde hazelnoten toe. Voor Tine moest er een heel klein potje apart. Ze gaat het als dessert nemen, vanavond, zegt ze.


blazen

Tussen de buien door worden er bellen geblazen. Of liever: de wind blaast ze.

doornat

Voor sommigen onder ons is er nog te weinig waterplezier op een doorregende dag. Zochten ze fonteintjes op die met hand en voet omlaag gedrukt werden. Had men nood aan nog meer adrenaline en bleef men in de rootsbaan zitten terwijl de regen met bakken neerzeeg. "Er waren geen rijen, we konden gewoon blijven zitten." Kregen ze natte broekafdrukken op de bank. Om vervolgens rustig te luisteren naar de verhalen van de sprookjesboom.
Wat een nat dagje Efteling met de familie! Maar niemand zeurde. Er was heel veel verwondering. Plezier. Blauwe vogels en blauwe voeten. Beetje angst, af en toe. Gillen. Fluiten. En onderweg zong de papegaai een verjaardagslied voor broere. Dat hij dat net niet gehoord heeft?

mariette*

Hier het eindresultaat van het masterproject voor Hermine Van Dijck. Het werk is nog gedubbeld. Je kan de voorbereidende potloodlijntjes zien staan. Ik realiseer me dat ik geen beeldmateriaal heb van erna.
Over het opzet en het proces zelf schrijf ik nadadat Hermine het in Journal des jours aan bod laat komen.

Ik plaats de foto vandaag als ode aan mijn grootmoeder. Jaren terug - ik was zeventien - overleed ze op 12 juli. Ze was amper zestig. Ik heb zoveel van haar meegekregen.

verrassing

De laatste weken heb ik afgeteld. Wist ik dat ik vooruit moest zien. Het uitstelde. Alleen aan vakantie kon denken. Die momenten waren best emotioneel. Af en toe. Maar de wonderen zijn blijkbaar de wereld niet uit. Vandaag kreeg ik een verrassende telefoon. Er was gepuzzeld en als ik dat wou kon ik in september opnieuw kinderatelier geven. Aan de jongste en de oudste kinderen. Ik ben wat overdonderd door die vraag. Toch weer. Dus vergeet het bericht van gisteren. Ik denk dat ik ervoor ga...

Vandaag was het ten huize kermisblauw kindertijd. Hoog bezoek van neefjes Jitse en Lode en metekind Tine. We hebben een tent gemaakt met oude lakens aan de wasdraad. Dikke nagels in de grond geslagen. Matten gelegd, kussens verzameld. Pure nostalgie. En daar hoorde een picknick uit het vuistje bij. Tot de wind ons in alle haast naar binnen joeg.

moederen

'Keer maar were'. Een gebod op een geel briefje op de kamerdeur. Dus ik luisterde naar wie het had geschreven en keerde terug. Naar bed. Met een boek. Klara tussen de oren. Tot het gekraak op de trappen en de geur van koffie en koeken, gesmolten chocola en fruit, de zolder binnendrong. We ontbeten op bed. Met z'n allen. Heerlijk. Blauwe lucht door het raam. Keuvelen. Hmm. Daar hou ik van.
We moederden zoet verder bij zuslief. Met de oma's die ons, veertigers, blijven bemoederen .'Had je vrijdag jouw fietslicht aan toen je naar huis reed? Het was al donker.' Bijvoorbeeld. En zus en ik bemoederen onze kroost. Terwijl mijn tieners hun nichtje en neefje koesterden.
Dat vierden we. Het moederen. Van moeder op dochter en terug.

Mams!

'Mams, doe niet zo verveeeeeelend! Mams!' Mams wou gewoon dit moment vastleggen in een beeldje: historische stappen in de nieuwe schoolomgeving. Net zoals ik dat deed voor haar in de kleuterklas. Ze is toch geen kind meer? Wat moeten de mensen wel denken?
Nee. Ze is geen kind meer. Ja. Ze weet wat ze wil. Volgend jaar krijgt dochterlief de kans om het studeren en haar passie voor volleybal te combineren. Zij kan niet wachten om te starten. De gebouwen waar ze zal trainen kent ze al. Een trainster ook. We hadden al een gesprek met de coördinators. Ze zag eerder het internaat en de ontspanningsruimte.... En het dromen werd al een stukje werkelijkheid. Gisteren was er dan de openschooldag op het instituut waar ze in groep naar toe zullen fietsen om de reguliere lessen te volgen. We kregen uitleg over het bijzonder statuut die ze krijgen, de werking, de mogelijkheden, de inzet die verwacht wordt.
Sinds september 2011 kwam haar droom telkens een stukje dichter. Je houdt er rekening mee dat het kan, maar dat het ook een droom kan blijven. Haar passie groeide met de dag. De gesprekken aan tafel gaan sindsdien vaak over haar sport, over volgend schooljaar, over wedstrijden, fouten bij het spelen, topspelers en speelsters....
En mams mijmert en leeft mee. Is het niet mooi als je de kans krijgt een droom te verwezenlijken? Willen we dat niet allemaal?

fris briesje

De achterdeur staat open. Vogels zingen. Ik voel een fris briesje aan de benen. Het lucht op. Van dag tot dag zijn we in de zondag getuimeld. Een zondag die misschien wel in het teken van de verandering staat. Straks bekijken we de nieuwe school voor dochterlief. Zij kijkt ernaar uit. 

Alles gaat zo snel. En ik hol mee. Laat wat vlugger los dan ik ooit had kunnen vermoeden.

Een klein hartje, heb ik. Een mams die, ondanks alles, blij is dat ze hen mag zien groeien.

voor marie

Als een lief kind jou vraagt of je iets in haar poëziealbum wilt tekenen, dan zeg je zonder nadenken volmondig ja. Ik toch.
Voor Marie. Van het bos, de uil en mij. Met een zoen van de juf.

geschreven

Tine las een neergeschreven gedicht voor. Naar bed, naar bed, zei Duimelot...
Wist ze het even niet meer, dan keek ze even op haar spiekblaadje. Het vingervers ging gewoon verder.

hongeren

Neef Jitse (3) bracht me op zaterdag een schilderwerk. 'Surfers'. Geschilderd na een wandeling aan zee. Ik ben er ontzettend blij mee. Het hangt te pronken aan de boekenkast. Kan ik het veel zien. Kan ik er bedenkingen bij maken. In superlatieven. Jitse moet geen uitleg geven bij zijn titel. Ik voel beweging. Herhaling. Zomerkleuren. Ruik bijna de zeebries. Daar heb ik genoeg aan. Terwijl ik zelf vaak iets te veel naar woorden zoek om eigen werk te duiden. Ik kan iets van hem leren.

Ik honger dagelijks naar kunst. Cultuur. Muziek. Een honger die vaak maar met mondjesmaat te stillen is. Omdat er zo weinig tijd rest. Omdat. Omdat. Dan lees ik als de vallende avond naar kaarslicht verlangt. Verteer ik beelden. Stop mijn oren vol met kamermuziek. Vind ik het zalig om naar een vlam te staren en aan de geschilderde kerze te denken. Krijg ik goesting in werken als ik Karel Martens hoor. Stéphane Beel.

Ja. Een passief cultureel weekend. Dat was het.



pépé Roger

 

Terwijl de vroege avond langzaam de kamer verduisterde heb ik gisteren vier uur lang geluisterd naar de vroolijke tocht van Cyriel Buysse en Michiel Hendryckx. Zou er één onderwerp bestaan waarover de fotograaf geen mening of visie heeft? Het werd een eerbetoon aan koning auto en drukke stadspleinen. Bezienswaardigheden en ontmoetingen. Verrassend om horen. Ik zat er soms stil bij te gniffelen. Over het ommetje die de auteur maakte met de schilder Emile Claus  langs het huis van Claude Monet te Giverny. Hoe ze hun wagen langs de tuinmuur parkeerden en de oudere Claus op de muur klom om misschien een glimp van de grote kunstenaar te zien. Daar zat hij dan, op een tuinbank, in gezelschap van zijn dochters. Dan voel je jouw hart meekloppen, niet?

Mijn grootvader had geen auto. Kon er niet mee rijden. Hij kon paardrijden. De enige grote reis die hij maakte legde hij met de trein af in de heenreis. Te voet terug. Op negentienjarige leeftijd werd hij krijgsgevangen genomen en meegevoerd naar Duitsland, in de omgeving van Düsseldorf. Daarna was zijn wereld zijn huis. Zijn moestuin. Het dorp. De verplaatsingen met de fiets naar de huizen die hij als metselaar bouwde. Die ene reis was voldoende geweest. Die kreeg hij niet meer uit de kleren.

gesprek

In de avond. Rond 20.00 u. Gesprek met (metekind) Tine.

"Jij naait graag. Waarom? Ik kan ook kunstwerkjes maken. Nog goeier dan u. Jij kan naaien en ik kan knutselen."

kermisattractie

Kermis is ook een familiegebeuren. Samen vla eten als dessert. Naar de kindernamiddag (voor wie het allemaal niet te luid is). Als alternatief naar de molen waar een ludiek spel zonder grenzen werd gespeeld. Op de draaimolen. Maar bovenal thuis in de superechte auto van mamonneke die de baan niet meer op kan en nog tijdelijk hier staat. De ramen open of dicht. Alles doen alsof. Winkellijstjes maken voor vertrek. Aardbeien. Of nee, dat hebben ze niet in die winkel. Jawel. Rap rijden omdat het huis tegenover ons in brand staat. De brandweer bellen met het roze kermismobieltje. Weer verder rijden. En iedereen moest eens mee. Wat een attractie! Vergeet je niet vast te klikken...

de overkant

Mijn 'kleine zus' wou vandaag wat koopjes najagen in Antwerpen. Voor de kinders. Of we mee wilden? De auto op linkeroever en in de voetsporen van een koning een stuk Antwerps erfgoed doorgewandeld. Ik vond het een enorme ervaring. De geur alleen al, als je voorbij de toegangsdeur bent. De houten roltrap. De witte tegeltjes met blauw biesje. Prachtig sinds 1932. Vijfhonderdtweeënzeventig meter lang. Voelen mensen die er dagelijks doorfietsen of stappen nog hetzelfde? Ergeren ze zich aan iets? Misschien aan de trage toeristen waartussen ze zich moeten bewegen? We hebben de overkant bereikt. De kinders van zus kunnen weer wat in de kleerkast hangen. Mijn oog viel dan weer op een gemummificeerde vogel in een etalage. Daarvoor kom je toch niet naar Antwerpen? Luguber, ma! Kom we moeten nog wat winkelen.

helpende handen

Ten huize kermisblauw waren gisteren extra helpende handen. Tine en Lode hielpen met het maken van brownies. Tine vond wel dat de binnenkant van de kom als de schubben van een vis was. Dat het deeg op wat anders leek - wat ik nu niet zal vernoemen. Buiten moest het ook maar eens 'mooi' gemaakt worden. Te veel grijs. Dus stoepkrijt op de waterput en op het pad. Ik vond dan dat de broek van Lode er kleurig uitzag. 

De brownies worden tussen het witten door van de tafel geplukt. De verfraaiing kan nog een tijdje blijven. Van regen is de komende uren nog geen sprake.

kindertijd

'Meme, zijn dit wolkjes? Ik vind dat dit meer op een stoel lijkt en deze...' Wat kan ik anders antwoorden dat ik het wel als wolkjes bedoeld heb. Ondertussen gniffel ik om haar kritische blik. Ik weet van wie ze deze geërfd heeft. Herken dat wel. De meest 'echte' wolk heeft ze er voor zichzelf uitgekozen want ze kan niet wachten tot het feest om het bij haar te hebben. Ze heeft een prachtige kniptekening voor mij gemaakt. Ik kan enkel met bewondering kijken.

Vandaag wordt een superbezige dag. We pakken de lenteplantjes in met mos. Knutselen verder aan de knuffelwolkjes voor de tafelversiering. Willen nog een slinger naaien. Bakken extra veel Louisetaart. En tussendoor moet ik met de meisjes nog om schoenen want ze vinden hun goesting niet. Nog één winkel doe ik. En dan...

Alice maakte de foto van Tine.