spelen

Spelen met Jongerius' vormen en kleuren. Ik (1&2) tussen de voorbereidingen voor het avondmaal. Alice (3&4) na het eten. (tussen haakjes: het was lekker)

boek

Een tijdje terug las ik in een knack-weekend van november 2010 een bondig 'inzicht' met Hella Jongerius. Een aantal stellingen fascineerden me. Soms bekrachtiging van wat je zelf denkt. Soms een opening. Een andere manier van benaderen. De idee groeide om met die gedachten van Hella Jongerius iets bij kermisblauw te doen. Nog niet nu. Maar het komt wel, denk ik. Een voorsmaakje: ' Het leven is een avontuur. Elke dag is anders, dat houdt me wakker.' of ' Een vrouwelijke hand hoeft niet van een vrouw te zijn' of ' Ik kan de hele dag denken aan wat ik 's avonds ga eten. Het moet lekker zijn.'

Vandaag heb ik mezelf een geschenk gedaan. 'HELLA JONGERIUS. MISFIT' (een uitgave van Phaidon, 2010). Om twee redenen kon ik de drang niet weerstaan. 

Eén. Prachtig genaaid boek. De randen zijn niet afgehakt met een snijmachine. De ordening. Kortom: de vormgeving. Die is van Irma Boom. Velen onder jullie kennen een ander bijzonder boek van haar 'Sheila Hicks: Weaving as Metaphor'. Kijk ook eens hier .

Twee. Mijn bewondering voor het creatieproces van de designer. Het ambacht. De speelsheid. Verscheidenheid. 

Mag ik me nu even terugtrekken met het boek in mijn zetel? Straks moet ik weer naar de keuken. Ik wil iets lekkers koken voor de dames.

De gekleurde tekst verwijst naar de kleuren die op de kaft van mijn boek zijn te zien. Verschillende lagen liggen boven elkaar. Je kan met de vormen spelen. (later meer)

dko

Ga eens kijken bij de 'kunstkast'. Collega Charlotte heeft zot schone foto's op haar blog gezet van de dag van het deeltijds kunstonderwijs.

de olifant

Er zijn plaatsen in huis waar ik werk hang dat net af is of nog stof tot denken geeft. Ik passeer er vaak. Kijk. Denk. Haal het weg. Pas aan. Terug.

De onderste foto moet eigenlijk 90° graden naar rechts gedraaid worden. Maar ik plaats hem zo. Tine merkte dit werk op en zei: 'Poansje*, kijk, een olifant.' En gelijk heeft ze, niet?

*Florence is moeilijk uit te spreken voor een kleuter. Dus werd het Poansje. En blijft het voorlopig zo.

zaterdagochtend

Enkele tussentijdse resultaten van het poppen maken in het kinderatelier. Symmetrie. Daar draait het rond. En daar haal ik mijn trucendoos voor boven. Stap voor stap. Veel kinderen hebben weinig nodig om aan de slag te gaan. Ze kijken tijdens de demonstratie aandachtig. Proberen. Je hoort ze niet. Maar voor velen is deze opdracht te moeilijk. Ik heb een hoofd nodig met tien oren. Acht handen kan ik gebruiken. Het heeft een onbehaaglijk gevoel. Daar moet ik wat op vinden de komende dagen. 

Ik kan deze opdracht afblazen. De teleurstelling bij veel kinderen kan dan weer niet. Misschien een bijkomende opdracht voor zij die het niet meer zien zitten? Tijd brengt raad. Ik vind er wel wat op.

groen

Kijken is nog iets anders dan zien. En wat de één ziet kan een variant zijn van wat de ander ziet. Wat je ziet kan ook gevoelens oproepen. 

Als ik naar de natuur kijk is dat nagenoeg altijd met verwondering. Fascinatie. Hoe kleuren veranderen. Hoe vormen ontstaan. Hoe groei zich ontwikkelt. Soms roept het ook herinneringen op aan plaatsen. Gebeurtenissen. Maar daar ben ik dan minder mee bezig.

Sinds een maand staan er wilgentakken in vazen bij het raam. Daar staat nu ook de computer. Deze week kreeg ik een opmerking van dochterlief. Dat dit toch maar een 'gruwelijk' zicht is, de wortels die steeds maar langer worden. Laat ik u nu vertellen dat het juist dat is wat me aantrekt. Om elke dag te zien hoe de zijwortels bijgroeien en hun plaats zoeken in die doorzichtige beperkte omgeving. Ze zullen er toch nog even blijven staan. Er zijn andere zaken die me bang maken en vanavond gaat dochterlief met vriendinnen naar de bioscoop. Heb zo de indruk dat het geen zoete film zal worden.

Eergisteren haalde ik savooikool in huis. Om te gebruiken bij ons stilleven op de academie. Thuis lusten ze die niet erg. Ik ga er vandaag toch iets mee doen. Maar dat kan dan weer niet vooraleer ik er stil heb zitten naar kijken. Naar die krachtige bol. De dikke nerven. De groenen. Blaadje eraf gehaald. Van dichtbij bekeken. Heerlijk. Hoewel ik meer van het standpunt ben dat je de natuur niet moet imiteren, maar je er moet laten door inspireren, raak ik elke keer bij het zien van beeldmateriaal van Scholten & Baijings ' vegetables geprikkeld. Op zo'n moment zou ik in die studio willen meenaaien aan die ontwerpen. Zo zalig lijkt me dat.

verliezen

Deze week stond in het teken van 'verliezen'. Maandag was dochterlief haar sporttas op de bus vergeten. Sporttenue van school, bikini, sportschoenen, handdoeken,...Herhaaldelijk terugbellen naar de vervoersmaatschappij heeft niets opgeleverd. Er is geen vinder. Of er is een vinder die nu zwemt in een bikini van haar en jogt rond de waters van de stad met haar sportschoenen. Het is de eerste keer dat dit haar overkomt en ze was er aardig van onder de indruk. Wie wil nu iets met haar spullen? Bovendien krijg ik gisteren telefoon dat ze haar gsm op school is kwijtgeraakt. Nog meer verdriet. En moeder zucht. En moeder denkt dat dit iedereen kan overkomen. En moeder wil geen donderpreken houden. 

Deze morgen krijg ik rond 8.25 u een berichtje. Dochterlief. 'Gsm gevonden in lokaal 1L1!' Juichzucht ten huize kermisblauw. Al één fragmentje van het verlies dat opgelost is. Zitten de lentekriebels er voor iets tussen?

proberen

Niet altijd het resultaat dat wordt verwacht. Soms gaat het de vuilnisbak in. Een andere keer verknipt. Vernietigd. En ergens blijft toch nog wat hangen waarmee ik verder kan.

bruin

De kamer ruikt naar koffie. Nescafé Espresso. Morgen is er de dag van het dko in de Sint-Lucasademie te Gent en ik wou nog wat uitproberen. We werken in de namiddag met alle kinderateliers samen. Dat vraagt extra voorbereidingen, geeft wat stress. Maar achteraf zullen we met lof over al die zotheid terugdenken (hoop ik).

De eerste pop van Alice is in huis gehaald. Ik kocht ze ooit voor 10 frank op de rommelmarkt. (Bruine tijden waarin nog met franken werd betaald.) Een zacht schatje. Ze blijft geliefd. Bij Tine, Lode en Jitse. Ze woonde bij oma, maar ik heb ze weer in huis gehaald. Ik zit in een fase waarin ik van alles wil uitproberen rond een idee en steeds met een gevoel van tijdsnood rondloop. 'Hij die de kunst begrijpt met zichzelf te leven, zal zich nooit vervelen' moet Erasmus ooit geschreven hebben. Alsof het zo simpel is.

Op stille momenten 's avonds, haak ik dan weer verder met bruin katoen aan een vriend voor Bernard. 

De zon schijnt. Voeg wat bruin toe aan je dag. Drink een extra koffietje. Geniet van chocola. Een mens heeft soms niet veel nodig om zich goed te voelen.

sprokkels

Het weekend is meestal een optelsom van op elkaar volgende of in elkaar verweven activiteiten. Kinderatelier. Muziekacademie. Vriendinnen. Supporteren. Jeugdbeweging. Schoolwerk... Heel druk soms, maar toch blij dat ik dit weer allemaal kan. En tussenin zijn er heel veel kleine mooie momenten. Zalig kleine.

Zaterdag kwam metekind Tine logeren. Dus aandacht voor damesmomenten. Er mooi uitzien bijvoorbeeld. Over verliefdheid praten. Oogjes zien fonkelen. Ze wou me ook wel tonen hoe goed ze nu hartjes kan tekenen, hoor! 'Mémé, heb je WIT papier en een potlood? Kijk, zo doe ik dat.'

Het grote rode hart kreeg ik op zaterdag in het kinderatelier van Elanur en ook Louise had voor mij getekend thuis. Ik haakte ook een ketting voor het medaillon van Florence. (Wie binnenin woont mag ik niet weten) En een ring is ook nog tussendoor gehaakt. Dit wordt mijn avondtaak, deze week. Want er woont meer dan één dame in huis, natuurlijk.

spelletje

Als ik rust. Dan zie ik dit. Maar ik denk aan......* dochterslief. (*)..... dochterslief en avondmaal. (*)... dochterslief, avondmaal en boek. (*) dochterslief, avondmaal, boek en blauw. (*) dochterslief, avondmaal, boek, blauw, muziek. (*)dochterslief, avondmaal, boek, blauw, muziek en potlood. (*) dochterslief, avondmaal, boek, blauw, muziek, potlood en papier.

En ik kan eindeloos blijven doorgaan.

crisisbank*

Eén van de zitkussens van onze bank was tot de draad versleten. De bank heeft een relatieve ouderdom. Ze was de afgelopen maanden mijn natuurlijke biotoop en dat zegt ook al wat. Een vriendin had opgemerkt dat dit wel iets voor mij was. Het herstellen. Ik heb dus ook meerdere borduursteken overwogen. Kleuren getest. Maar er kwamen meer en meer gaten. Ook het binnenkussen heeft al wat moeten verduren. De donsveertjes dwaalden door de kamer en bleven her en der liggen. Met het vinden van de stoffen kwam de idee om het bovenstuk te vervangen. Dat is ondertussen gebeurd. Heb met andere resten meteen nieuwe kussenovertrekken gemaakt. En eerlijk toegegeven. Het middagdutje was puur, super en zacht.

*crisisbank. Omdat een nieuwe bank misschien wel een wens is, maar geen optie. Omdat het mij doet denken aan de ontwerpen van Piet Hein Eek, meer bepaald deze bank.

stapelgoed

In een vergeten hoek van het huis stond nog een (grote) zak met stof. Met de voorbereidingen voor het kinderatelier heb ik deze uit zijn vergetelheid gehaald. Een schatkist heb ik geopend. Bij elk stofje weet ik nog waarvoor, waar of wat ik er al van maakte. Kocht altijd stof die ik mooi vond. Coupon of twee meter. Dan kon ik er later alle kanten mee op. Als ik vroeger de stad in trok om kleding te kopen, kwam ik altijd met een boek thuis en meestal ook een lap stof. De laatste jaren is deze folie afgezwakt. Ik naai minder. Dochterslief hebben een eigen smaak waarin zelfgemaakte kleding niet echt meer een plaatsje heeft. Of ik naai en het blijft in de kast hangen.

Ik heb een selectie gemaakt. Een stapel met stof voor eigen werk. Ernaast één met lappen voor andere creaties. Het maken van een sjaal is een overzichtelijk project. Of kussensloop. Of een dubbelganger voor Bernard (want hem hou ik liever voor mezelf).  Alleen nog een stapel met 'tijd' maken...

kinderportret

Zo traag als het gisteren ging, zo vlot ging het deze morgen. De vogels hoog in de boom trokken zich niets aan van mijn vraag om niet te storen. Ik heb hun zonnig gefluit als aangenaam tempo gebruikt.

In het kinderatelier laten we ons inspireren door kinderportretten uit lang vervlogen tijden. Wat droegen zij wat wij niet meer in de kast hebben hangen? (Zorgde wel voor heel wat hilariteit!) We zochten vorige week in kleurvlakken naar een eenvoudige weergave van wat we zagen. Morgen begint het 'echte' werk. Op basis van ons ontwerp maken we een pop in restjes stof. En om een beetje in te schatten waar de knelpunten kunnen zitten, doe ik een opdracht vaak vooraf. Makkelijk wordt het niet. Inge toch!! Maar ik kijk al uit naar morgen.

traag

De dag kwam gisteren maar traag op gang. Steeds vroeger kunnen de rolluiken op. Zalig vind ik dat. Maar er zat teveel maandag in mij. Traag. Tergend traag ging het. Zin hebben om alles te veranderen en beseffen hoe belachelijk dat is. Kleine beetjes aanpakken. Het weekend wegstoffen. Werk aanpassen. Tussendoor mascarponeroom maken, terwijl de geur van soep de kamer komt binnen glijden. Langs het bloemperk wandelen en kijken welk groen de winter trotseert. Knolletje binnenhalen voor wat frisheid in huis. Kon eigenlijk nog wat voorbereiden voor het kinderatelier morgen. Het kwam er niet van. Weet niet waarom. 

Deze ochtend heb ik eerst het nodige materiaal uitgestald op tafel. Om er zeker van te zijn dat ik geen excuus moet zoeken.  Stofjes, naalden, garen, papier, schaar... En nu beginnen. Nee, geen laatste zinnetje meer. Beginnen.

hart

Meetkundig bestaat het perfecte hart. Gewoon een kwestie van twee driekhoeken in elkaar schuiven en wat rondingen toevoegen. Als je dat hart met gevoel wil overnemen, moet de perfectie erbij inboeten. Geruststellend. Liefde is niet perfect. Kan een gevoel van binnen zijn, opgesloten in een enkeling. Het laatste las ik deze week in een mooi boek van Torben Guldberg. 'Over het bestaan van liefde'. Over een eeuwenoude verhalenverteller die niet kan rusten voordat hij het wezen van de liefde heeft doorgrond.

'Als je vraagt wat liefde is, ga je er immers van uit dat liefde bestaat.' (pg.171)

femme célèbre

Van de regen in de drup. Kijken naar de stempels en afdrukken op de achterzijde van blauw servies in huis. Vallen vier letters op. Met één verschil stond daar mijn naam. Dat is een speelse ontdekking voor mij. Dan wil ik grasduinen in oude informatie. Is dan weer uitgesteld omdat ik iets van het kleine zoldertje moest halen en daar dan weer op de oude Larousse encyclopedie uit 1923 stuitte. Dan blader ik wat stuurloos. Let op de getekende portretjes. Valt dan weer op dat zo weinig vrouwen staan afgebeeld tussen al die mannen. Vrouwen uit koninklijke geschiedenissen. Vanzelfsprekend. Maar ook vrouwen 'douée d'une délicieuse voix'. Femme peintre. Femme célèbre par son esprit et sa beauté. Belle et galante. Namen die ik nog nooit had gehoord. Malibran. Orzeszko. de Noialles.Lemaire. Lenclos. Goed gelezen, ik nam het tweede deel door en ben nog niet ver. En eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat bij de vele mannelijke portretten ook weinig gekende namen stonden....

Luxe om zo verdwaald te raken in de tijd. Of tegengif voor grijze dagen?