geschreven

Tine las een neergeschreven gedicht voor. Naar bed, naar bed, zei Duimelot...
Wist ze het even niet meer, dan keek ze even op haar spiekblaadje. Het vingervers ging gewoon verder.

groen

Met waterverf. Ik plan morgen maandag zodat het groen kan blijven groeien.

uitersten

Een dag van uitersten. Zon. Regen. Heftige hagel.
En de eerste krokus is binnengehaald.

kleur bekennen

Binnenkort vieren we de verjaardag van het bos op de Sint-Lucasacademie. Met alle kinderateliers gaan we kleur bekennen. Wat is een feest zonder slingers? Dus zijn we woensdag aan de slag gegaan. Een groepswerk. Of het werd een werk met warme kleuren of we gingen voor de koude varianten. Materiaal stond klaar. Verf. Waskrijt. Penselen. Sponsjes. Een groot vel papier.
En elke groep kinderen bekende kleur op zijn manier. Nog wel wat werk voor de juf, maar voor een feestje zien we dit wel zitten!

Meer info vind je hier.

verftube en lepeltje

Verftube en lepeltje. Gekoesterde voorwerpen van Bernard Dewulf. Jaren terug werd ik bevangen door zinnen. 'Ik heb in Parijs op een tentoonstelling een vreemd geel vlekje gezien. Er draait een naakte vrouw in bad omheen'. Bonnard zag ik anders. Zonder Dewulf was het me nooit gelukt te zien wat hij zag. Ik leerde kijken tot het koorts krijgt. Las de herinneringen van een borstel. En van deze zinnen kreeg ik honger naar meer. Dat hebben jullie al kunnen lezen.
Verftube en lepeltje. Omdat ik hou van taal en van kunst. Omdat ik er van hou om te proeven van de woorden die hij voelt. Over het naar binnen slaan, zoals hij het zegt.

Vandaag wordt Bernard Dewulf stadsdichter van Antwerpen.

Ik zag de foto hier.

muurtekenen

Tekenen met kleurpotlood. Nadenken over hoe jezelf kleurt. Het helemaal anders doen. Leren waarnemen. Uitproberen wat eerst te moeilijk lijkt en toch slagen.

Muurtekeningen van Ilias, Floor, Amélie en Briek.

glooien

Glooiend landschap in de verte. Of dichter dan ik kan vermoeden.

zondags

Zondag voor mij. Zonder wekker ontwaken. Ontbijten met z'n allen. Genieten van een krant of wat kort leeswerk bij een extra koffie of thee. Een wandeling. Traag koken. Iets in de oven schuiven. Een uitgebreid rustmoment op de middag. Samen zijn. Ontmoeten. Beetje cultuur.


Zo'n zondag is het dus niet geworden.

tools

Een titel in een vreemde taal. Ik vind dit woord op zich heel mooi. Speels. Uitnodigend. In mijn taal heeft het iets zwaar. Nuchter. Rechttoe rechtaan. Werktuig. Gereedschap. Meer met plicht verbonden dan met zin in. Als je iets maakt dan moet het nuttig zijn. Bruikbaar. Arbeidsplezier als bijkomstigheid.
De tools van mijn grootvader (of misschien overgrootvader) liggen gekleurd door de tijd in een houten kist. Door elkaar. Niet meer voor gebruik. Oerdegelijk. Metaal en hout. Geen plastic te bespeuren. Puur.
In mijn dik woordenboek schuif ik tools bij de g van gereedschap.

bedenkingen

Een pad verscholen onder de aarde. Afgeknotte beuk.
Bedenkingen van gisteren voor vandaag.

evenwicht

Heen, terug en gevonden.

vrieskou

Winters koud. Blauwe lucht. Zin om me warm aan te kleden en naar buiten te gaan. Te wandelen tot het park en terug. Straks misschien. Op de middag. Tussen het schrijven en lezen en overlezen en herschrijven door. Ik lees in de zijlijn over menselijke behoeftes. Dat als ze verstoord worden wij steeds op zoek gaan naar nieuw evenwicht. Dus straks moet ik ook toegeven aan mijn lichamelijke behoefte om te wandelen. Om buiten te zijn. Om opnieuw in evenwicht te zijn.

wachten



De stoffen liggen klaar. In de kist. Ze worden er al eens uitgehaald. Ik glij erover met de hand. In het hoofd begint  zich wat te ontplooien. Alleen de tijd ontbreekt. Dat vind ik hoe langer, hoe triester. Misschien ook onbegrijpbaar voor velen, want jij staat toch in het onderwijs? De dagen worden gevuld met veel. Heel veel. Niet dat het saaie dagen zijn. Ik neem me ook altijd voor om alles wat ik doe met eenzelfde intensiteit te doen. Zelfs het afwassen (wat ook staat te wachten en ik straks nog moet doen).
Alleen. Het wachten maakt me onrustig. Strak plannen kan werken. Niet bij mij. Werkt averechts bij mij.
Geduldig wachten dus. Tot een groot gat in de dag valt en ik het kan grijpen met beide handen.

opengevouwen

Maanden terug zag ik een foto. Een kind staat op bed en tekent de wand van zijn kamer vol met potlood.  Elk huis kent wel ergens een stukje muur waar onder een nieuw laagje verf een kindertekening schuilt. Waar na een verse verfbeurt de waterverfdoos is uitgeprobeerd....

Die foto stak ik in mijn inspiratiemap. Af en toe kijk ik die door. En soms. Heel soms groeit daar beetje na beetje een opdracht uit. Heel rustig in het hoofd. Tot alles samenvalt. Gepland wordt en uitgeschreven.

Morgen is het opnieuw kinderatelier na een kleine kerstpauze. We halen onze kleurdoos boven. Tekenen. Tekening boven tekening. Kiezen wat we willen laten zien. Kleuren deze keer niet alles netjes in. Een opengevouwen kamer met tekeningen.

Vandaag heb ik het zelf nog eens uitgetest. Om er zeker van te zijn dat ik niets over het hoofd zag.
En nu hopen dat de kinderen heel veel goesting hebben.

schemering

Elke dag is er wat meer licht in de avond. Eén minuut om precies te zijn. Op zeven dagen maakt dit een verschil van zeven minuten. Vrij traag. Voor mijn gevoel gaat het sneller.
Ik hou ervan. Het te voelen. Maakt de avond wat lichter. Voor even.

belofte

Ik had het de dames beloofd. Omdat ik bij het begin van het jaar niet graag met schuldgevoelens rondloop, heb ik vandaag toegegeven aan een dagje shoppen in een groot winkelcentrum. Dat was een groot verlangen van hen. Omdat iedereen over één winkel praat. Iedereen. Vrienden trekken er zelfs een weekendje of dagje voor naar grootsteden over de grens. Het kan nu vlakbij! Verlangens dus naar in de rij staan om binnen te kunnen. In schemerdonker kleding uitkiezen. Bevangen te worden door de zalige geur die in de winkel wordt rondgestrooid. Overdonderd te worden door schone jongens op teenslippers die je vriendelijk aanspreken, die ik dan met moeite verstond omwille van de sfeermuziek. En moeder liep mee met de op hol slaande dames. Van hier naar daar. Niet kunnen kiezen. Passen. Terug.
Ik ben dus mijn belofte nagekomen. De dames zijn een ervaring rijker. Nu kunnen ze meepraten op school. Bij de sportclub. Met vriendinnen. Dat is heel belangrijk voor hen.

Thuisgekomen heb ik al dat schoons gecompenseerd met een kopje thee. Een goed boek (en durf niet te zeggen van welke auteur...) Wat notities bij het lezen. Teruggetrokken in de rust. In woorden waar ik door word bevangen.

De dames? Die spiegelden zich vermoedelijk eindeloos op de kamer.

13.193/68 DELFT

Kleurstalen. Van country dream, pacific, river en ice. Provencial, delft, jewel en saphire. Ze vielen gisteren gewikkeld in mijn bus. Met wind en regen die tegen de ramen gutst ga je meteen verlangen naar plekken waar de blauwen hun naam aan danken.
Een grote verrassing. Een wonderblauwe. Heel voorzichtig (en dat is moeilijk als je nieuwsgierig bent) heb ik het pakje opgengemaakt.
Hermine, wat een prachtig rozet. Dank. Dank. Dank. Ik herken de draad. Jouw allereerste kleine rozetje ligt nog steeds bij mijn werktafel! Ik woon in een huis dat vroeger vol lag met handgemaakte rozetten van oma en haar zus Stella. Onder postuurkes, bloempotten, vazen. Ik leg ze zonder iets erboven. Hou er niet van als al het mooie en fijne werk wordt weggestopt.
Dit alles net voor we vrienden ontvingen. Openen van de omslag tussen de voorbereidingen in de keuken. En dat was zalig, weer. Ontvangen. Bereidingen voorschotelen. Eindeloos praten. Samen eten. Genieten van de meisjes die groter worden.
Vrienden, volgende bestemming wordt misschien geen heen en weer vlucht naar Kopenhagen, misschien een bezoekje aan Delft?

leuke wensen

De feestdagen zijn achter de rug . Heerlijk waren ze wel. Feesten met vrienden en kroost. Genieten van de bereidingen die iedereen meebracht. Het jaar uitdansen. Dochters die je aanstaren met een blik: is dat onze moeder? Wensen. Wensen. Wensen.
Die avond vonden we in de buurt van het feesthuis een parkeerplaats in de Toekomststraat. Schitterend toch? Opeens vond ik het niet erg om eindje te stappen in de regen.
Op zondag een nieuwjaarsdag met brieven. Met wenssterren en verfspatten. Tine las prachtig die van haar voor mij. Nieuwjaar. Leuke wensen van verschillende mensen. Ook van mij krijg je er eentje bij. Ik zie je graag. Ik zie je graag en niet alleen vandaag....
Stralende oogjes. Fier. Mooi van intonatie. Fijn.
Leuke wensen.
Hopen dat ze één na één uitkomen.