kort

Een zonnige ochtend. Rustig binnen. De herfst heb ik verzameld op de schoorsteenmantel. Basile geniet van het zonnetje voor het raam. Vecht met schaduwen in het gordijn (en onze gordijnen zijn nu echt aan vervanging toe). Loopt voor het scherm, gaat plechtig op de toetsen zitten.
Oudste dochterlief heeft startdag van de jeugdbeweging. Ik ben nieuwsgierig naar wie haar leiding wordt. Zij ook. Ze heeft er een paar op haar verlanglijstje staan. Het zal niet zo eenvoudig zijn voor de leidingsploeg, vandaag. Gisteren hebben ze een goede (chiro)vriend begraven.
Andere dochterlief heeft behoefte aan rust en werkt tussendoor wat vooruit voor school. Straks pakt zij weer haar tas voor een weekje sporten en studeren.
En ik besef dat een weekend vaak te kort is. Dat ik van zoveel nog wil genieten en het voor me uitschuif. Kan de zon mee?

saffraangeel

De herfst laat zich voelen. Ik verlang naar andere kleuren. Zachtheid. Saffraangele peren. Mijn handen geuren naar gember en rode biet. Een kop groene sencha thee vergezelt me bij het werken. La tarantella klinkt langs de wanden.
September. Ik omhels je.

taal

De oma van Anna woont in een ander land. Ze spreekt een andere taal. En Anna kent al een paar woorden. 'Vivere' bijvoorbeeld. Dan ga ik denken. Mijn hoofd zat al tussen Toscaanse cipressen, oogstgele velden...
De oma van Anna heeft een 'vijver' in de tuin. Zij wil dat er een  booi wordt aangetrokken als het koud wordt. Nou hoorde ik onlangs op een bus in Kortrijk sjiklette, ik had het jaren niet gehoord. Net zoals ik zelf kluttergeld gebruik (overgehouden aan een jeugdliefde) voor de verzameling kleine munten in mijn portemonnee. En via dochterlief kwam 'beire' als superlatief voor knap en mooi ons taalgebied binnenwaaien. Ja, die woorden spreken ze ook in het land van de oma van Anna.
De andere kinderen in het atelier zaten wat verweesd toe te kijken bij onze babbel.

Lees ik met enkele dagen verschil Bernard Dewulf. Verstrooiingen over kijken en zien. Over kunst en over de stad en de taal die verweven is in zijn wortels. Over mo kiktekè riere, mi keppe, gdzeentjebewaje, assan tzelfde, keddekewere.
Ik gniffelde. Kijk wat één van mijn literaire lievelingen schrijft. Nooit hetzelfde. Altijd weer anders. God zegent hem en bewaart hem en ik keer er graag naar terug.

45

Laat een kind een bloem tekenen en ze beginnen met een groot rond hart in het midden, waaromheen ze enkele bloemblaadjes tekenen. Wij keken gisteren naar een roos en ik haalde ze helemaal uit elkaar. De bloemblaadjes bleven maar komen. Van groot naar klein. Geen met dezelfde vorm. Daar keken we even van op.
In een vaas stonden verschillende bloemen uit de winkel. Of zij die konden maken in papier? De kinderen gingen aan de slag met papier (al dan niet zelf gekleurd met waskrijt), ijzerdraad, kleefband...
Plots stond er een prachtig verjaardagsboeket op de kast.


zondag

Zondag in bed. Het raam staat open. De wereldse muziek van het feest in het kasteelpark kan ik horen. Ik kijk naar het linnen dat gedrapeerd aan het zolderraam hangt. De witte lijnen van de vliegtuigen worden gevolgd. Witte wolkjes. Zondags verkeer raast voorbij.
Sinds donderdag ben ik van mijn schelp verlost. Echt genieten kon voorlopig nog niet. Een buikgriepje gooide wat roet in mijn geplande pleziertjes. Maar volgens de peilingen (omdat het er nu eenmaal de tijd voor is) zal het morgen beter gaan. Ondertussen ligt dochterlief ook geveld te bed. Zelfde symptomen. Moet zij deze avond een spannende match missen (volleybal, Belgische dames tegen Slovenië. En als ze winnen gaan ze rechtstreeks naar het EK). Kan zij niet naar school vertrekken...
Maar morgen zal het beter gaan.


knipoog

Met een knipoog naar Seurat en Eames. Getekend in grijswaarden met één grafietpotlood.

twee

Ik kan niet wachten om de dingen met beide handen aan te pakken. Nog twee dagen. Twee. En dan verloopt alles weer normaal. Hoop ik.

Basile in een getekende versie van Tine en ik.

kort

Dit weekend had ik graag verlengd met op zijn minst één dag. Gewoon om te babbelen en met dochterslief thuis te zijn. Zaterdag en zondag waren wel leuk. We hadden het verjaardagsfeest van metekind Tine. Zij werd zes! en schrijft ondertussen al 'm' 'aa' 'n' in krulletters. We lachten om Niels die het leuker vond om het eten van Viktors bord te eten. Op de foto lag zijn bord nog vol genoeg, was hij nog niet op het idee gekomen... Florence speelde een tornooi met eigen club in de buurt van het feestadres, wat mooi meegenomen was. We stapten er, nagenoeg verkeersvrij, naartoe. Ik ontdekte een leuke locatie waar ik me al zag wonen, werken, buiten zitten, appels of pruimen plukken, jams maken. Dochterlief begreep dan weer niet wat ik in zo'n krot zag en kwam tot de conclusie dat ik beter architect was geworden.
Terwijl het jong gezelschap bij de brandweer een kijkje ging nemen (en een enorme brand blusten), probeerde Alice haar trampolinekunsten uit.

Toen ik dochterlief gisterenavond uitzwaaide voor alweer een weekje sporten en leren, beseften we hoe kort het was. Hoe weinig was verteld (alhoewel) en hoe graag we alles nog even hadden uitgesteld.



tinka

Onze school viert feest! dit jaar. We blazen 150 kaarsjes uit met z'n allen. De Sint-Lucasacademie (want tot de grote familie van Sint-Lucas behoort ook de Hogeschool en het Secundair Kunstonderwijs) nodigt kinderen (en familie) uit voor een heus kindersymposium op 6 oktober.
Eén van de gasten is kunstenares Tinka Pittoors. Met het kinderatelier van zaterdag (leerlingen uit het vijfde en zesde leerjaar) ontdekten we vandaag haar werk. We tekenden stukken gebouwd erfgoed van onze school. De volgende weken denken we na over vormen, kleuren en materiaal voor onze 'groene' invatie. Het feest is al half begonnen.

trein/trainen

Nog enkele dagen moet ik het zien vol te houden met mijn kleine beperking. Dat betekende dat ik de afgelopen weken kilometers Vlaanderen met openbaar vervoer doorkruiste. Ik leerde dat ik maar beter rekening hou met vertragingen, vooral wat de bussen betreft. Dat verbindingen op die manier gemist worden. Dat ik beter lectuur bij de hand heb om wachttijden te verzachten. Dochterlief vond het allemaal minder leuk. Tijdverlies. Vooral als je gepakt en gezakt bent en enkel de trap kan nemen naar het perron. Of moe bent na intensief trainen.
Gisteren kwam ik, dankzij een vroegere trein die vertraging had, tijdig aan in Kortrijk. Dit weekend zijn er de voorrondes voor het EK volleybal. Dochterlief was er met het internaat. Daar zat ze dan. Gekleurd in zwart, rood en geel.
Op het veld: de Belgische en Israëlische nationale mannenploegen in volle opwarming. (En België won met 3-0!)
Volgend weekend hetzelfde scenario, maar dan supporteren we voor de nationale vrouwenploeg. En of ik dan aub, aub met de wagen kan komen?
Ik hoop het dochterlief. Ik hoop het.

 

stil en speels

Het is zo anders. Anders stil in huis. Basile zorgt voor het speels doorbreken ervan. Hij volgt me een hele dag. Bij m'n middagdutje komt hij gezellig bij me liggen. Als ik dan weer aan het werk ga, trekt hij zich terug op zijn favoriete plek. Hij vond het zalig om met de vallende knipresten van 'Meneer Papier' (naar de verhalen van Peeters en Dendooven) te spelen. Morgen start het kinderatelier, de voorbereidingen zijn afgerond. Tot het laatste moment ben ik blijven veranderen. Maar als Meneer Papier me morgen goedgezind is, zal het allemaal wel lukken.



1913



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op weg naar school, deed ik een klein ommetje via de rommelmarkt. Een kartonnen doos met foto's en oude briefwisseling bracht me in de verleiding om te snuisteren. Ik bracht een kleine selectie mee.

Familiefoto's en een klein notitieboekje met dagboekfragmenten uit 1913, adressen van genodigden, lijstje met trouwcadeau's, boodscappenlijstjes die vereffend zijn... Op de kaft: M. De Ridder, binnenin nog Schootenhof toegevoegd. Ik had de hele doos moeten aankopen. Wie weet welk verhaal hier achter schuil ging.

 

De monogramkaart komt van een handwerkwinkel die uitverkoopt, vlakbij het kinderatelier.

 

Ik ben in mijn verzameldagen.