fietsen

Fietskaart op zak gestopt. Nog te posten brief in de tas. Zacht zonnetje en weinig wind. Dit was het moment om eens onbezorgd door de polders te fietsen. Stil te staan bij de schuren die zich midden op een wei staande houden. Het hoofd nog leger maken. Genieten. Met een aalgeur in de neus. Dit is de boerebuiten. Dit hoort er allemaal bij. Maar in het dorp begonnen de grijze wolken zich te verzamelen, viel er af en toe een druppel neer. Nu ik er toch was en het weer niet meezat, stapte ik de kringloopwinkel binnen. Twee schalen, een grote kom met blauwe versiering en kleermakerskrijt. De oogst van de dag.

De polders heb ik links en rechts gezien op mijn terugweg.

13.193/68 DELFT

Kleurstalen. Van country dream, pacific, river en ice. Provencial, delft, jewel en saphire. Ze vielen gisteren gewikkeld in mijn bus. Met wind en regen die tegen de ramen gutst ga je meteen verlangen naar plekken waar de blauwen hun naam aan danken.
Een grote verrassing. Een wonderblauwe. Heel voorzichtig (en dat is moeilijk als je nieuwsgierig bent) heb ik het pakje opgengemaakt.
Hermine, wat een prachtig rozet. Dank. Dank. Dank. Ik herken de draad. Jouw allereerste kleine rozetje ligt nog steeds bij mijn werktafel! Ik woon in een huis dat vroeger vol lag met handgemaakte rozetten van oma en haar zus Stella. Onder postuurkes, bloempotten, vazen. Ik leg ze zonder iets erboven. Hou er niet van als al het mooie en fijne werk wordt weggestopt.
Dit alles net voor we vrienden ontvingen. Openen van de omslag tussen de voorbereidingen in de keuken. En dat was zalig, weer. Ontvangen. Bereidingen voorschotelen. Eindeloos praten. Samen eten. Genieten van de meisjes die groter worden.
Vrienden, volgende bestemming wordt misschien geen heen en weer vlucht naar Kopenhagen, misschien een bezoekje aan Delft?

wachten

Wat speeltijd ingelast. Om het gevoel te hebben dat er iets gedaan is met de handen. Naald en draad. Omdat al het andere door mijn hoofd dobbert. Dat dobberen en telkens uitvaren naar andere havens me moe maakt en onrustig. Dat het wachten is tot de wind uit de juiste richting komt. Dat ik verlang naar bolle zeilen. Dat er vaart is.
Wachten kan ik. Het mag alleen niet te lang duren.

transparant

Hermine is een artiest in het maken van verrassingen. Een combinatie van prentkaart, foto en transparante zakjes. Zo mooi dat je amper het strikje durft open te maken. De nieuwsgierigheid dwingt je echter om er dan maar de schaar in te zetten en laagje per laagje te bewonderen. Zakjes dus waar je doorheen kan zien. Vervolgens komt de vraag of ik 'het' er wel uit haal? Hoort het niet samen? De gedroogde bloemen heb ik laten zitten. Ze kleven nu op mijn zolderraam. Daar spelen ze een twist met de snel voorbijrazende grijze slierten. Daar kunnen ze de regen horen die ze niet meer nodig hebben om hun schoonheid te bewaren. 

In een ander zakje zat een voor mij gehaakt tafelnapje. 'Speciaal voor jou gemaakt'. Ik heb gisteren voor het vieruurtje van onze studerende jeugd de tafel feestelijk gedekt met de extraatjes van de week. Hun vrije tijd heb ik wat uitgerokken. Te gezellig om plots af te breken en de wiskundige stellingen weer in hun hoofd toe te laten.

Ik heb ook een oud matje uit de vergeethoek gehaald. Geknoopt door mijn groottante Estella. Het lag altijd op mijn meisjeskamer, vervolgens op die van dochterlief voor even. Daar dacht ik gisteren dan plots weer aan. Brengt wat kleur nu in onze kermisblauwe kamer. 

Geniet van jullie zondag! Ik ga poppetjes afwerken, opvullen en dichtnaaien en heb daar vandaag wel zin in.

ochtend

Dacht. Ik neem de bus naar de stad. Laat de wagen. Vandaag liet ik me openbaar vervoeren. De dames zijn een dagje naar het sportfeest van hun school. Ik mag hen enkel ophalen. Dus ik kon de dag wat rustiger indelen. Wel vroeger door. Op zaterdag is er maar om het uur een bus in het dorp. Een uur te vroeg in de stad. Dacht. Rommelmarktje kuieren. Maar de kraampjes werden zomers traag uitgestald. Dacht. Maak een wandeling door de kleine straatjes. Heb ik gedaan. Lege stad. Terrasjes werden opgesteld. Late feestgangers die zich naar de tramhalte sleepten. Man huilend op een paaltje. Woorden die naar alcohol ruiken. Vriend erbij. Mannenverdriet die geen vrouw wil horen op een zaterdagochtend. Andere man, ommuurd door pak en zak, liggend in een slaapzak in de inkomhal van de winkel. Denk je. Gelukkig is het wat warmer vandaag. Ik had geen haast. De ogen volgden traag mijn stappen. Bleef staan voor een gesloten pand. Kon nu. Geen voorbijganger die er erg in had. En dan in het uitstalraam bij de antiquair. Een ongelooflijk prachtig harnas. In overwegend blauw dan nog wel. Ik hoop dat het er nog even mag pronken. Heb ik een excuus om de volgende keer de bus te missen.

kringloopblauw

Nieuw blauw in huis. Kringloopblauw. Groen blauw. Maar ook groen. Om dan weer te zeggen dat mijn vingers niet zo groen zijn. De eerste alfalfakiemen, dat liep fout. Was vergeten de zaadjes eerst nat te maken. Enkel de in het water getuimelde zaden ontkiemden. Deze ochtend heb ik de tweede lichting geoogst. Iets te ver laten komen (en ik had ook teveel zaadjes op het rooster gelegd!) De komende dagen gaan we dus hartkiemen smullen. Misschien doe ik het slaatje wel in één van mijn oudnieuwe schalen. Ze stonden in de kringloopwinkel te wachten tot ik er voorbij kwam. En stond daar ook niet deze enorme klos prachtig blauw garen? Weet niet echt wat voor soort materiaal het is. De draad is zeer broos. Ontrafeld zichzelf bij het naaien. Ik zie wel hoe ik dit kringloopblauw in de omloop breng.

vierkant

Zonder omwegen. Ik kan dit ook vierkant ontkennen.

twist

Een zak vol Afrikaanse kralen. In een vroeger leven onderdeel van verscheidene halskettingen. Echter kapot geschoten op de meeste onmogelijke momenten. Dus ik verzamelde krans na krans in losse stukken in een blauwe tas. Vanochtend zit er iets 'twis in de zak'* in mij. Heb wat kralen op een rijtje gelegd. Een zijden lint genomen. En omdat één andere kraal in een krans een geluksbrenger is, heb ik één minder mooie omwonden met roze wol. Deze heeft zijn plaatsje gevonden. Vandaag ben ik een beetje blauw met een twist.

*Twis in de zak zeggen is dialect voor iemand die tegendraads is.

proberen

Niet altijd het resultaat dat wordt verwacht. Soms gaat het de vuilnisbak in. Een andere keer verknipt. Vernietigd. En ergens blijft toch nog wat hangen waarmee ik verder kan.

femme célèbre

Van de regen in de drup. Kijken naar de stempels en afdrukken op de achterzijde van blauw servies in huis. Vallen vier letters op. Met één verschil stond daar mijn naam. Dat is een speelse ontdekking voor mij. Dan wil ik grasduinen in oude informatie. Is dan weer uitgesteld omdat ik iets van het kleine zoldertje moest halen en daar dan weer op de oude Larousse encyclopedie uit 1923 stuitte. Dan blader ik wat stuurloos. Let op de getekende portretjes. Valt dan weer op dat zo weinig vrouwen staan afgebeeld tussen al die mannen. Vrouwen uit koninklijke geschiedenissen. Vanzelfsprekend. Maar ook vrouwen 'douée d'une délicieuse voix'. Femme peintre. Femme célèbre par son esprit et sa beauté. Belle et galante. Namen die ik nog nooit had gehoord. Malibran. Orzeszko. de Noialles.Lemaire. Lenclos. Goed gelezen, ik nam het tweede deel door en ben nog niet ver. En eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat bij de vele mannelijke portretten ook weinig gekende namen stonden....

Luxe om zo verdwaald te raken in de tijd. Of tegengif voor grijze dagen?

gevonden

Gezien. Gisteren. Gekeken. Getwijfeld.(nog eens) Gekeken. Gevraagd.

En er twee van meegebracht naar huis.

Mijn werkruimte boven kreeg gisteren een zalig zonnebad. Tijd om wat op te ruimen en weer daar aan het werk te gaan. Het werk kan er blijven liggen. Kan rustig liggen wachten op een volgende stap terwijl al een volgende in handen wordt genomen. Wat kan ik genieten van die momenten daar.

blauwke

Niet dat ik een blauwtje heb gelopen. Vandaag willen de naalden wel weer in een blauw stofje prikken. Misschien omdat de hemel vandaag zo helder is?

woman's energy

Het is rustig in huis. Eén dochter logeert bij mijn zus. De andere dochter heeft een hartsvriendin naar het dorp gehaald. Nu fietsen ze, want dat is leuker hier dan in de stad. (En dat vind ik nu net niet.) Of ze keuvelen samen op de kamer. Dan hoor ik vanop mijn rustplaats een verdieping lager gekwetter, gevolgd door een luid lachsalvo. Lach dan zachtjes mee. Tienermeisjes.
Mijn energie haal ik uit kleine dingen. Een kermisblauw schaaltje dat tussen andere kleinoden boven kwam dwarrelen. Naald. Draad. Haakpen. Een theetje met een boodschap. Vandaag twee. The heart sees deeper than the eye. &. Learn to be yourself. Women's Energy dus. Met een draadje en een labeltje.

zonder woorden

verspreid

Kleine composities van restjes stof liggen verspreid over de grond, op tafel, tussen mijn aantekeningen. Overal, behalve in de verzamelzak of prullenbak.
Een rozerood satijnen bloempje lag op de oprit. Vlak bij mijn wagen. Deed me denken aan 'Delivrez-nous du mal' van Louise Bourgeois. Het ligt nu op de werktafel. Nee, ik ga het niet verwerken in een katoentje. Zag het als een teken. Bewaar het nu.
En het laatste labeltje meet zich met de blauwe lucht. Heb even genoeg van binnen zitten. Moet nog even genieten van buiten. Nu de zon nog warmte geeft. Met een koffietje (in een zalig mooi kopje).
Zonnig weekend!