kermisblauwe stilte

Ik kan geen beelden meer toevoegen aan deze blog. De gratis opslagruimte is op, kreeg ik als melding. En aan al die bijkomende betalende mogelijkheden en variaties heb ik geen boodschap.

Omdat ik een vrouw van beelden en woorden ben, hou ik kermisblauw voortaan stil. Niet zonder jullie te bedanken om langs te komen de afgelopen jaren. Bezoekers uit eigen land en Nederland, Finland, Israël, Argentinië, Zuid-Korea, Rusland, de Verenigde Staten, Japan, Polen, Canada, Italië, Frankrijk, Indonesië...

Luisteren naar de stilte. Er zit iets in. Al geef ik toe dat het wennen wordt.

ervoor gaan

Een maand lang ontvang ik de Standaard gratis in de bus. Ik ben één van de gelukkige winnaars. Daar kan ik enorm van genieten. In alle vroegte wacht de krant op me in de brievenbus. Tijdens het ontbijt neem ik ze vluchtig door om op stille momenten een keuze uitgebreid te lezen.
Deze week zijn er de taalbijlagen: Mijn taal & ik. Vandaag ontdekte ik een cartoon die me aan het lachen brengt na een weekend van het niet kunnen plaatsen van de machtswillekeur van de coach van dochterlief. Mijn grens van dragen van de intimidaties was overschreden. Ondertussen is er ook steun en begrip vanuit haar club. De ongeregeldheden zijn bespreekbaar geworden, wat de pijn verzacht.

Tine heeft voor onze Basile een hangend speeltje gemaakt. Met springdraadjes. Het hangt aan een gordijnhaakje en schuift de hele dag van links naar rechts. Tot mijn verbazing is het nog niet neer gehaald door onze grijsaard. Met de juiste focus van Basile zal ik het op een ochtend, voor het ophalen van mijn dagelijks leesplezier, op de grond vinden.
Volg je intuïtie, Basile. Schat de situatie goed in en ga ervoor.

spiekbriefje

'Philippe Claudel'-week. Voor mezelf. Achterin de Rivier van vergetelheid vond ik een geruit blaadje papier dat veel door de hand is gegaan. Gelezen of niet beschikbaar of toch niet. De dame in kwestie (want er zat ook nog een uitleenprintje bij) zal haar lijstje wellicht missen. Bij mijn volgend bibbezoek stop ik het in mijn notitieboek. Op ontdekkingstocht door de letterkeuze van iemand anders. 

gewoon

Vogels zoeken de hoogste kale takken. De kerselaar draagt geel. Het inspiratiebord vertoont enkel wat lichte schaduw. Vandaag wou ik in de keuken doorbrengen. Verse choco staat in de koelkast. Broodjes zijn aan het rijzen. Het avondmaal kan straks in de oven geschoven worden.
Ik denk dat ik dit gewone eens nodig had.

op de tafel

Op de tafel liggen de resten van 'Toedekken'. De aanzet voor wat avondwerk ligt ernaast. En tussendoor vul ik mijn kleine schetsboekje met cirkelvormen. De kinderen van het zaterdagatelier kregen per uitzondering huiswerk mee. In een zelfgemaakt klein schetsboekje moeten ze deze week vormen met cirkels uit hun omgeving tekenen. Derartu vond dat ik ook mee mocht doen. Ik heb de uitdaging aangenomen.



nu

Een begin van de week. Traag op gang komen. Uit proberen. Achterom kijken. Toedekken. En verder gaan.

cirkels

Ik ging op stap en ik bracht mee. Cirkels. Vertel het niet door. Laat het kinderatelier dit morgen zelf ontdekken.

vandaag

Er zijn lege dingen en afgewerkte. Voorlopig toch. De ene kunnen aangevuld worden. Met de ander kan ik nieuwe wegen op. 'La tarantella' zal me vergezellen vandaag.

vier

Een kippenvelmoment deze ochtend. Net als vier jaar geleden.
Historisch mooi.

*foto: de Standaard krant.


de lepel van Leopod

Onlangs kwam een gesprek met vrienden op objecten en herinneren. Ik vertelde over de lepel van Leopold Sommer. Vandaag had ik mijn notitieboek van vier jaar geleden in de hand en heb ik herlezen wat er staat.
Ik vraag me al jaren af hoe mensen kunnen overleven wanneer hen het wezenlijke wordt ontnomen. Wanneer het ochtend wordt en weer avond en men niet weet of er nog een morgen komt, of hoe die er zal uitzien.
Toen las ik 'Etudes van Troost: het bewogen leven van een Praagse pianiste'. Er kwamen antwoorden.
Een foto van Alice Herz-Sommer stond toen voor me, op mijn werktafel. Als ruggesteuntje.

Wat ik neerschreef om te bewaren. Augustus 1945. Op een ochtend krijgt Alice (tijdens het het pianospelen) onverwacht bezoek van een man. Ze herkende in hem de vader van een gezin met 8 kinderen die naast hen woonde in Theresienstadt. (Deze man was met zijn vier zonen gedeporteerd naar Auschwitz, op het perron aldaar heeft hij afscheid genomen - gedwongen - van zijn zonen. Hij heeft ze nooit meer gezien. Ook van zijn vrouw en vier dochters heeft hij niets meer vernomen na de bevrijding.)
Beide mannen (de man van Alice en deze bezoeker) waren in Dachau terechtgekomen. Hij had met Leopold - de man van Alice Herz-Sommer - brits aan brits gelegen en leden allen aan vlektyfus waaraan Leopold is gestorven.
Pagina 274.... "Uiteindelijk greep de bezoeker in de zak van zijn jas, trok er een in krantenpapier gerold pakje uit en hield het Alice voor. Een gedeukte blikken lepel. Leopolds lepel, die hij van Praag naar Theresienstadt, naar Auschwitz, naar Flossenbürg, naar Dachau meegenomen had."
Op de pagina ernaast staat een foto van de lepel met als bijschrift: "Alice en Stephan bewaarden Leopolds blikken lepel als een schat."



inhalen

Na een vakantie maak ik steeds inhaalbewegingen. In kleine stappen. De lijst is nu tegen de middag wat ingekort. Ik haal vooral mezelf in. Nu. Of liever. Neem de blauwe draad weer op.

over en weer

 

 

Een dagje over en weer naar Hasselt. Met de trein. Omdat ik dan toch in de stad was, leek het me leuk het modemuseum te bezoeken. (Zwaar teleurgesteld buiten gegaan.) Vervolgens op  tijd terug de trein op omdat andere dochterlief van een stage thuis kwam.

Alles in naam van de liefde. Moederliefde.

 

rustdag

Vandaag is er rustdag in de vakantieweek. Geen brengen en halen. Geen programma's samenvoegen en ertussen een weg banen. Vandaag kan ik de tijd nemen zoals hij komt. Auguste Rodin lezen. "Faire avec ses mains ce que l'on voit". Ik bracht uit de bibliotheek een ouder boek mee, dat vroeger tussen de niet uitleenbare leeszaalboeken stond. Het tapijt van Bayeux. Een uitgave uit 1985 van het Mercatorfonds. Het gehele tapijt is gefotografeerd. Wat mij boeit zijn de zichtbare herstellingen door de jaren heen. De figuratie. De soberheid van de enkele kleuren op een nagenoeg witte achtergrond. Ik ben er uren zoet mee. Het verwondert me dat ik het enkel als zwart-wit plaatje uit de kunstgeschiedenislessen in mijn geheugen heb bewaard.

Vandaag rustdag dus. Ik maak hem zo druk als ik zelf wil.