bis später

Achter dat raampje zullen we tien dagen koken. We wanen ons in een Duitstalig Bokrijk. Zijn van plan melk bij de boer te halen. Doen het basic en één dag helemaal terug in de tijd volgens het kookboek van de Boerinnenbond. Het wordt genieten. Verwennen. Lachen. Maar ook hard werken. Inventief zijn.

En vrienden uit het vriendenhuis: de mirabellenjam is gelukt, mijn foto's niet. En ze smaakt lekker (neem een potje mee op kamp...).

ingekleurd

Ik viel vandaag als een blok voor deze 19de eeuwse Russische ingekleurde foto's van Michail Boekar. Het zit hem in de suggestie. Enkel de kleurrijke motieven in de traditionele kledij en de tapijten werden met waterverf aangevuld. Prachtig.

Langs de Volga. Meesters van de 19e Eeuwse Russische fotografie. Tentoonstellingscatalogus. Brussel: Koninklijke Bibliotheek van België, 2005.

juli?

Bij de maand juli verbeeld ik me met zon overgoten dagen. Fleurige jurken. Blauwe luchten. De geur van bloemen. Buitenleven. Of binnen om verkoeling te zoeken. Vandaag was grijs. Druppels op het raam. Vestje aangetrokken. Toch bloemen binnen gehaald om het binnenleven fleuriger te maken. Ik zag en hoorde jagers op de akkers. Ik dacht me te vergissen. De kalender zegt van niet.

De voorbereidingen voor het komende kamp worden afgerond. Vanavond zitten we nog eens voor een laatste keer samen met de kokkies om alles te overlopen. De boodschappen zijn besteld en/of genoteerd. De zin om te vertrekken groeit. Tussendoor nog even een bijzonder verzoek afgewerkt. Laat augustus maar komen!

Illustratie boven is een deel uit de tekening naar het verhaal 'De koets met de twaalf reizigers' van H.C. Andersen. 1= januari / 12 = december. Gemaakt in 1993.

avondlicht

We hadden gisteren weer wat zon tussendoor. Zalig om dat even te vangen in de vooravond.

Waar we het zelden over eens zijn: het staren naar het beeldscherm. De programma's die uitgekozen worden. Ik begrijp hun keuze niet en zij niet die van mij. Treuren doe ik niet, want ik ben dat toestel liever kwijt in ons huis.

Maar af en toe, heel zelden, ik moet het toegeven, zijn er momenten dat ik blij ben dat het er nog staat. Zoals gisteren bijvoorbeeld. Ik moest zelfs een keuze maken. Of goudvis of zomergasten. Ik heb een avond genoten van een eerlijke en vaak emotionele ontmoeting met Marc-Marie Huybregts. De meeste gasten ken ik niet echt, omdat ik Belg ben. Maar vaak gaan daar zo een boeiende werelden voor me open! Zie net dat op 28 augustus Verhofstadt op de stoel plaatsneemt. Misschien komt hij wel heel verrassend uit de hoek? 

En weet je? Alice heeft meegenoten.

van het Noorden

Op de basisschool leerde ik dat Brugge het Venetië van het Noorden is, omwille van zijn vele water en de huizen erlangsheen. Ondertussen weet ik dat er meerdere steden met deze titel mogen pronken, dat elke windstreek zijn Venetiës heeft. Alice wou gisteren naar Brugge. Zij met een lange lijst met winkels in de tas. Ik wou weer wat anders. Dus we hebben de kerk in het midden gehouden en we zijn naar het centrum gestapt via andere wegen. Kuierend langs water. Over kasseien. Brugjes. Oh! Zie dit huis. Prachtig. Dat huis staat daar te koop. Binnengluren? Woon hier! Eén ding wist ik wel zeker. Woonde ik in het huis met het prieeltje bij het water, ik nodigde jullie uit voor koffie of thee met een zelfgemaakt gebakje in dat schattig witte huisje.

We hebben ondertussen een nieuwe vriend in huis. Ik moet nog een naam verzinnen die bij hem past. Zal hij de stilte in een huis zonder Florence opvullen?

Deze dagen worden we weer helemaal door elkaar geschud. Hoe één mens het leven van tientallen in enkele minuten kan afbreken en verwoesten, je kan het niet vatten. Hoe verwoestend gedachten kunnen zijn. We hebben er geen woorden voor. We staan verweesd aan de kantlijn toe te kijken. We leven mee.

met uitzicht

Toen de badkamer bedacht werd, wou ik kost wat kost het lavabomeubel onder het raam. De dames wilden absoluut een grote spiegel erboven. Ik heb dat niet nodig om de dag te beginnen. Liever zien hoe de bomen over en weer buigen. Wie ook al vroeg door de akker fietst. Kijken naar het weer in de wolken. Zwermen vogels volgen. De bomen in de tuin van de buren zorgen er nu wel voor dat de mensen niet echt inkijk hebben. 

Vandaag heb ik toch een gordijn gemaakt. Voor wie dat wil hoeft de rolluik niet meer naar beneden. Veel gezelliger om te baden in licht en rust. De kleurstalen hangen ook al even op die éne wand die nog geschilderd moet worden. En de spiegel? Klein en rond. Nog niet aan de muur bevestigd (want dan kan het raam niet meer open!). Over een exemplaar naar hun wens moet ik eerst nog eens nadenken. En dat kan wel weer even duren.

NWLY

Het was vroeg dag op onze Nationale Feestdag. Florence werd voor 7 u aan het station verwacht. Ze is vertrokken voor haar eerste scoutskamp. Bedenk nu al dat ze beter laarzen had meegehad. Misschien moet dat dan nog in een postpakket morgen. We moeten elkaar nu heel lang missen. De dag dat zij terugkomt, vertrekken Alice en ik op chirokamp. Gelukkig liggen haar en onze kampplaats maar een luttele kilometers van elkaar en mag ik haar daar nog even gaan knuffelen. 

Er zit een talisman verstopt in haar rugzak. De eerste brief is gisteren al op de bus gegaan. Op mijn tafel een kaartje van haar. NWLY (getekend hartje) ILYSM  - vertaling (schrijft zij eronder) = never wanna lose you * I love you so much!

blaadje na plaatje

 

Ik kan mijn tijd verliezen in het bekijken van mooie boeken. Kunstboeken. Woonboeken. Kookboeken. Prentenboeken. De weinig vrije tijd, die ik tot enkele jaren terug had, bracht ik door met bladeren. En dromen. Was ik daar zelf ook niet toe in staat? Dus die overgebleven minuutjes of kleine uren werden toen gevuld in schetsboeken. Verhaallijnen groeiden. Personages kregen vorm. Er werd geknipt. Getekend en geplakt. 

Alle verhalen stoppen plots. Zonder einde. Had steeds het gevoel dat het enkel mijn verzinsels waren. Mijn kinderen voelden er weinig bij. Er was geen spanning. Ik probeerde kleine waardevolle gevoelens te verbeelden. Over de warmte van een huis. Wolkendromen. Over je klein voelen en groot willen zijn. Een olifant die zomaar ergens werd neergepoot. Over liefde.

Afgelopen dagen heb ik de schetsboeken in de hand gehad. Ze blaadje na plaatje omgeslagen. Ik heb genoten van mijn vertellingen toen. Treur er niet om dat ze zelfs niet in de boekenkast staan. Ik kan bladeren tussen mijn herinneringen als ik dat wil. Dat is voldoende.

de overkant

Mijn 'kleine zus' wou vandaag wat koopjes najagen in Antwerpen. Voor de kinders. Of we mee wilden? De auto op linkeroever en in de voetsporen van een koning een stuk Antwerps erfgoed doorgewandeld. Ik vond het een enorme ervaring. De geur alleen al, als je voorbij de toegangsdeur bent. De houten roltrap. De witte tegeltjes met blauw biesje. Prachtig sinds 1932. Vijfhonderdtweeënzeventig meter lang. Voelen mensen die er dagelijks doorfietsen of stappen nog hetzelfde? Ergeren ze zich aan iets? Misschien aan de trage toeristen waartussen ze zich moeten bewegen? We hebben de overkant bereikt. De kinders van zus kunnen weer wat in de kleerkast hangen. Mijn oog viel dan weer op een gemummificeerde vogel in een etalage. Daarvoor kom je toch niet naar Antwerpen? Luguber, ma! Kom we moeten nog wat winkelen.

uitwaaien

Buiten veel wind. Regenvlagen. Wat zon die tussen wolken gluurt. Een groeiend verlangen naar zee. Wind in de haren voelen. Zand tussen de tenen. Zout op de lippen. De auto van moeder geleend en door de polders van Zeeuws-Vlaanderen op z'n zondags tot Groede gereden. Wandelen langs de vloedlijn. Zou ik durven schrijven dat het hondenweer was, ook al voelden we maar af en toe een buitje regen?  Nagenoeg elke wandelaar liet zich vergezellen door één of meerdere viervoeters. De wind blies de zandkorrels over het wier. Knisperend geluid van schuivende voeten in het zand. Een sjaal die voor het gezicht waait.

Thuis en heerlijk uitgewaaid!

rustig

De zon was gisteren terug. Tegen de avond hebben we de fiets genomen. Vandaag is het alweer grijzer. De geur van cake komt mijn kamer binnen. Alles kan rustig vandaag. Omarmen wat komt. Misschien nog wat voorbereiden voor de kampboodschappenlijst. Misschien wat voor mezelf werken. Wat was opbergen. Koken. Lezen.Rusten.

ondanks

Een gezellige drukte in huis. En tussendoor traag genieten van wat ik zie. Een losgekomen draad van de gehaakte kapstok. Een getekend motief in het bibliotheekboek. Eén van de vele briefjes die Tine schrijft voor mij. Het woord vakantie durf ik eindelijk uitspreken, ondanks de aanhoudende regen.

toch

Reserveerde gisteren in de avond wat tijd om even met werk voor mezelf bezig te zijn. Ondertussen regende het onverminderd door. Ik wil alleen maar mooie dingen zien. Horen. Lezen. Als...

'De schoonheid als ultieme verzachtende omstandigheid'. Een zin die bij het werk van Berlinde de Bruyckere hoort. Ook genoten van de prachtige reportage in Goudvis op zondag? Het blijft weer nazinderen. De beelden. De stiltes. Kracht. 

vakantie

Ik vind het moeilijk om een vakantieritme te vinden. Mijn goede voornemens in de ochtend worden al heel vlug van de tafel geveegd. Er is altijd wel iets dringend te doen. De dames maken plannen. Tracht dan alles in elkaar te schuiven. Stapels kleren en kampeermateriaal ligt er op de meisjeskamer. Hoe krijg ik dat morgen allemaal in een trekzak? Ondertussen is zij naar zee met een vriendin. Zal er overleg gepleegd worden met het mobieltje. Andere dochterlief is gestart met een receptenschrift. Zij probeert nu de sorbet van sinaasappel. Kan dit alleen maar toejuichen. Misschien moet ik ook maar eens een fotostudio induiken. Voor een vakantiekiekje. Om het gevoel te vangen. Van vakantie.

morgen

Florence heeft morgen wat te vieren. Ze is de kaap van twaalf gepasseerd, weet nu wat examens zijn, speelde kampioen en is een kampioen in lachen. Houdt van vuile spellekes bij de scouts, gaat straks haar eerste kamp in de buitenlucht overleven, oefent daar al volop voor. De hoge hakken, daarop moet ze nog even wachten. Wie langs komt kan haar op de cello horen strijken en met het strijkijzer kan ze ook al aardig overweg. Ze is klaar om kleine stappen te zetten in de grote wereld.

Met deze woorden nodigden wij onze gasten uit voor haar feest. Vandaag hebben we leuk samengewerkt. Alle gerechten zijn huisbereid. De voorbereidingen zijn grotendeels afgerond. Tafels gedekt (op locatie! - jullie herkennen de plek misschien?). De drank staat fris. Van het weer gaan we ons niets aantrekken. We maken zelf de zon.

cello

Bij opzoekwerk voor haar muziekdossier voor school was dochterlief gefascineerd geraakt door de kartonnen cello waarmee Giovanni Sollima zich liet portretteren. Ze had toen (ondertussen al een hele poos terug) de idee gekregen om in de vakantietijd haar cello na te maken. De grote kartonvellen werden verzameld en haar 'vakantiewerk' is gestart. Ik geniet zo van wat er aan het gebeuren is.

Ondertussen is ons dagelijks doen volledig gericht op haar grote feest zaterdag. Onverwachts komen er nog lichtpunten. Extra hulp. Ik hoop dat het voor haar onvergetelijk kan worden.