witte dagen

Deze nacht is de omgeving opnieuw met wit bestoven. Hou wel van het knisperen onderen de schoenen. Maar ik blijf binnen. Ik bekijk de witte schoonheid vanachter het raam. Al van heel vroeg.
De meisjes trekken de rolluiken op. Doven de lichten als ze naar school gaan. En dan bekijk ik buiten met een ander oog. Zie de donker grijsblauwe lucht veranderen in egaal lichtgrijs.
Omdat de concentratie voor het echte lezen nog niet terug is bekijk ik plaatjes uit mijn huisbibliotheek. De fragiele mutsen bijvoorbeeld, die Holbein vijfhonderd jaar geleden tekende en in een Insel-Bücherei staan gebundeld. Ik lees ze met potloodlijnen.
Zoek verder, lijn na lijn, naar vorm tijdens het haken. Kijk wat naar de vogels buiten, wiebelend op de takken van de bomen. Volg de stuifsneeuw die dwarrelt. Geniet van deze rustige dagen waar steeds meer kan en weinig moet.

met of zonder

Vorige week was iedere dag met een 'draadje' minder er één om te vieren. Kort na de operatie werd ik even doorgelicht. Ik was pas ontwaakt, een plaat werd onder de rug geschoven. Mijn armen werden opgetrokken en iemand riep heel luid: FOTO! Die foto kreeg ik mee, moet hem nog dooorgeven aan mijn arts. Een momentopname met draadjes.
Nu verspreiden zich draadjes over mijn deken. Tijdens het haken. Kort afgeknipte erna. Ik heb ze onder controle.

kleine wereld

De ziekenhuiskamer was een te kleine wereld. Een kamer, beperkt in ruimte, met vier bedden. Op die bedden vrouwen, variërend in leeftijd en ziekte, voor één nacht of meerdere. Je leefde soms gescheiden door gordijnen. Gelukkig maar. Nooit werd het rustig.
Over de hele kamerbreedte waren er ramen. We keken uit over de daken. Hoorden vaak 's nachts een schip voorbijvaren. Het waren grijze dagen. Weinig wolken gezien.
Maar alle bewondering voor de verpleegkundigen. Een woord op het juiste moment. Extra zorg. Geduld.
Blij dat ik thuis ben. Rust vindt. Ik leef nog vanuit de zetel. Veel liggend. Vaker zittend. Elke dag voel ik me beter. Het haken breekt de dagen.
Vandaag heeft broerlief de computer beneden gebracht. Beetje tegen mijn principes in, want ik wil de leefkamer als een rustige plek. Maar ik zie het tijdelijk. Kan ik bloggen als ik daar zin in heb. Heb de kinderen in de buurt als zij virtueel willen gaan.
Mijn kleine wereld wordt weer elke dag iets groter. Boeiender. Beetje bij beetje wordt het weer net als vroeger. Of meer. Wie weet.

gevoel

'Wie minstens één keer per dag een geluksgevoel ervaart, lees ik, zal lang leven.'*

Vandaag schonken we een beetje van ons geluk weg aan een jarige vriend. John. Een wijs man, culinair matroos, niet vies van stront. Alle mooie verwijzigingen in het gelegenheidslied zitten verborgen in mijn hoofd. Ze willen maar niet boven komen drijven. De kopie ligt nog op het feestadres. Dus verzin ik er zelf maar wat. We hebben met z'n allen gezongen, geplakt, gelachen, gezellig gepraat. Zoveel, dat wat we wegschonken vandaag, we in veelvoud terugkregen.

We kunnen dagelijks lijsten formuleren van vervelende gebeurtenissen. Dromen die overhoop worden gehaald. Te drukke dagen. Zorgen om kinderen. Zware woorden. Misschien kan ik verder gaan tot morgen. Maar in iedere dag zit ook iets klein verborgen. Waar je gisteren nog niet aan dacht. Wat warmte geeft. Vertrouwen. Iets waardevols. Misschien moet je het zoeken. Vaker ligt het zomaar voor het oprapen.

Morgen ruil ik mijn vertrouwde thuis in voor een ziekenhuiskamer. Mijn lectuurtas staat klaar, het valiesje met wat naaiwerk, een notitieboek. Ik heb het net nog aangevuld met de 'kleine dagen' van één van mijn lievelingsauteurs. Om mijn kleine dagen daar in te kleuren. Dank je wel lieve vrienden! Als ik wakker word zullen dit de eerste woorden zijn die ik toelaat in mijn hoofd.

De meisjes gaan 'logeren'. Dat maakt de verhuisstap wat eenvoudiger. Te weten ook dat ze het meer dan goed zullen hebben.

Tot binnen enkele dagen. Tussentijds blijf ik op zoek gaan naar klein geluk.

*pg. 22. Kleine dagen. Novelle. van Bernard Dewulf.

ik keek ernaar

Meer een dag om gezellig binnen te blijven. We hebben het geluk om buiten een gevarenzone te wonen. Erger is het gesteld op andere plaatsen in onze provincie.

Zaterdagochtend is toch vroeg opstaan. Florence moet naar de notenleer in Gent en ik zit vlakbij voor het kinderatelier. Ik moet altijd nog even wachten tot onze schoolpoort wordt geopend. Zat dus knus met wat muziek weg te dromen in de auto. Het was bijzonder stil in de stad. Af en toe een voetganger.
Voor me de lange gevel van een stadshuis. Alle luiken waren op een verschillende manier geopend. De foto is niet bijster goed te noemen, maar de sfeer wou ik met jullie delen. Hoe zou het wonen zijn in zo'n oud huis? Zou ik de luiken 's avonds sluiten? Wat zou ik veranderen? Wat laten? Kies ik dan andere meubels uit? Wonen in de stad, ik mis het. Vooral in de donkere dagen. Wanneer de lichtjes binnen branden. De straatlantaarns hun schaduw werpen.
Niet in de stad, wel een dak boven ons hoofd dat ons beschermt tegen de aanhoudende regen. Het is een zegening.

Dat bloggen en erover vertellen ook aanleiding kan geven tot creatieve momenten, bewijzen de dochters vandaag. Heb verteld over de koekjes van Hermine. Dat ze er zo lekker uitzagen. Hebben mijn dames vandaag SAMEN koekjes gemaakt. Ze zijn nu nog wat aan het experimenteren met glazuur. Net als in het peuterliedje van 'k zag twee beren. Ik zat erbij en ik keek ernaar. (en af en toe gaf ik wat te veel commentaar, foei inge, foei!)

eenvoud

Eenvoud is niet eenvoudig. Het zijn woorden van een auteur en vind niet meer van wie. Maar ze passen zo treffend om het over de kunstwerken van Jo Van Rijckeghem te hebben.

Omdat ik deze week ook in een ouder werk over de Renaissance-kunst (1957) las dat er niet te veel over kunst moet gelezen worden. Dat het weinig bijdraagt tot het genieten, waarderen en begrijpen. Dat we moeten kijken en kijken, tot we ons in het kunstwerk hebben ingeleefd en er voor korte tijd mee vereenzelvigd zijn.

Dus waag ik het mijn kijken zo klein mogelijk te vertalen. Wil ik vertellen dat ik getroffen ben door het fluwelen zwart van de diepte. De metamorfose van de diepte. Hoe de vlakken ogenschijnlijk rustig naast en over elkaar schuiven. De twist met de rechte lijn.

Hou ergens vast dat in elk stuk hout dat Jo gebruikt, een kleine geschiedenis verscholen zit. Dat je dat Jo moet horen vertellen. Misschien moet iemand van de vrienden dit eens in beeld vastleggen. Of neerschrijven.

Geniet zelf. Ga kijken. En sla dit advies niet in de wind: neem er de tijd voor.

De solotentoonselling van Jo Van Rijckeghem loopt van zaterdag 20 november tot en met vrijdag 24 december, in galerie Pinsart te Brugge.
Het is ook te zien op Lineart. Van 2 tot en met 6 december- The Border stand T119.

Op de foto ouder werk van Jo. Gezien in de etalage van galerie Pinsart.

waterverf

Buiten gutst het water neer. Wind raast om het huis. Weinig kleur. Grijs. Gisteren in het kinderatelier hebben we de werken met water en verf afgewerkt.
De dieren maken stiekem geschenken voor de verjaardag van eekhoorn. Diep in het bos, hoog in de lucht of stil onder water. De kinderen zochten naar wat er gebeurt als je met verf op een natte ondergrond werkt. Hoe je kleuren kan mengen. Op papier of in het deksel van de verfdoos. Dat er niet één blauw of groen bestaat. Je kon met momenten het kleinste geluid van de straat horen. Ze hebben me opnieuw versteld laten staan. In hun zoeken, hun overtuiging, hun concentratie. Zo prachtig om het allemaal te zien gebeuren.

Ik toon jullie een deeltje uit het werk van Jonas, Ophélie, Imme en Mattis. En eigenlijk zou ik na komende zaterdag jullie een tachtigtal werkjes kunnen tonen. Zo fier ben ik.

geheugen

"Vormen houden herinnering vast, zij hebben - emotioneel - een geheugen."


in: Zo doe je dat: grondbeginselen van vormgeving. / J.J. Belton

beetje

Langs de straten in het dorp liggen tapijten van afgevallen bladeren. Ze ritselen. Waaien op. We kunnen weer langzaam ver door de bomen heen kijken. Tot het volgende dorp.
Gisteren mocht ik langs bij Jo en Veerle. Het werk voor de aankomende tentoonstelling van Jo hangt nog verzameld in zijn atelier. Omdat ik er niet kan bij zijn op de opening, mocht ik al even gaan kijken.
Maar kijken is een klein woord. En het bewonderen duurde lang. Is eigenlijk nog niet gestopt. De dieptes. Het roze. Kleine tikje blauw. Het blijft hangen. De ruwheid. De oppervlakte. De woorden zweven nog onbestemd in mijn hoofd. Ze hebben nog wat tijd nodig om geordend te raken. Later deze week maak ik jullie warm om het met ogen te gaan zien.
Ik kreeg vijgen mee uit hun tuin. (de paradijstuin van het vriendenhuis, als jullie het zich nog herinneren). Ze liggen mooi geschikt op verschillende plaatsen in huis. Wat een prachtige kleur! En dat beetje zon dat erover heen valt doet ons de kou van een novemberdag vergeten.

overwinning

De dagelijkse beslommeringen kunnen doorbreken. Dit zijn de blauwe dagen voor mij. Tijd vinden om het huishoudelijke te doen. Soepgeur door het huis. Wat orde na de wanorde. Plots anders kijken naar dingen die je al jaren ziet. Of in de handen neemt. Gezellig tafelen en kletsen bij het haardvuur in het huis van vrienden, terwijl onze kinderen hun werelden in elkaar laten samenvloeien. Beseffen dat we meer en meer praten van jaren terug. Dat daar al een vol getal op staat. Tussendoor tijd nemen om te supporteren voor de ploeg van je dochter. Een hart dat dubbel slaat door de spanning. (Ik had nooit gedacht dat ik zo zou opgaan in een spel!) Mooi spel. Triomfmoment: de overwinning!

groei

Door de natuur of door mensenhanden. Groei.

jammie

Wat zijn we verwend deze middag! Florence had gisteren een idee. In de bibliotheek is ze op zoek gegaan naar een leuk kookboek. Ze zou ons vandaag met een maaltijd verrassen. Ik vond het een fantastisch idee, maar had niet verwacht dat het ook zou uitgevoerd worden. Er is altijd wel nog iets voor school te doen, of ze wordt gevraagd om iets leuks te doen met vrienden, moe of toch geen zin. Geen uitvluchten deze keer. Opgestaan. Een recept uitgezocht. Boodschappen samen gedaan. En ze is aan de slag gegaan. Tafel gedekt. Gerechtje vakkundig op het bord gedresseerd.
Fiere mama aan tafel. En het smaakte heerlijk. Overheerlijk! en gezond. Merci Florence.

vervolg

Het was 16.30 u. Lichtgrijze wolken waaiden over. Binnenskamers schreeuwde het om gezellig licht. Ik liet de kaarsen branden. Genoot van een sinaasappel in billetjes. En van een nieuwe lading boeken uit de bibliotheek. Ben te ongeduldig als ik thuiskom. Doorblader ze stuk per stuk. Blijf hangen. De ovenschotel staat klaar. Moet hem enkel nog de oven binnenschuiven.Klara mag ons wat gezelschap houden. Echt het is donderdag. Maar iets laat deze dag als een zondag voelen.

november

November. De boom laat zijn kale takken zien. Bovenaan houden de blaadjes zich nog hevig vast. Ik wel hem niet ontmoedigen, maar heb het stil vermoeden dat dit niet voor lang meer zal zijn.
Het is verlangen naar knusheid. Warmte. Naar mooie boeken en woorden. Tafelen. Op zoek gaan naar nieuwe stofjes. Vormen die geduldig wachten. Kinderen die je dag invullen. Daarvan genieten.
Een nieuwe maand. Beetje ingevuld, vastgepinde dagen. Openheid ook. Gelukkig maar. Ik hoef niet alles te weten.

Foto 3 is door Jitse genomen. Een portret van mamonneke (ik) met zijn knuffels. Muis is van hem, ushiwushi en broere is voor de tweeling. Ze volgen hem overal. En ik mocht ze even vasthouden.