kort

Dit weekend had ik graag verlengd met op zijn minst één dag. Gewoon om te babbelen en met dochterslief thuis te zijn. Zaterdag en zondag waren wel leuk. We hadden het verjaardagsfeest van metekind Tine. Zij werd zes! en schrijft ondertussen al 'm' 'aa' 'n' in krulletters. We lachten om Niels die het leuker vond om het eten van Viktors bord te eten. Op de foto lag zijn bord nog vol genoeg, was hij nog niet op het idee gekomen... Florence speelde een tornooi met eigen club in de buurt van het feestadres, wat mooi meegenomen was. We stapten er, nagenoeg verkeersvrij, naartoe. Ik ontdekte een leuke locatie waar ik me al zag wonen, werken, buiten zitten, appels of pruimen plukken, jams maken. Dochterlief begreep dan weer niet wat ik in zo'n krot zag en kwam tot de conclusie dat ik beter architect was geworden.
Terwijl het jong gezelschap bij de brandweer een kijkje ging nemen (en een enorme brand blusten), probeerde Alice haar trampolinekunsten uit.

Toen ik dochterlief gisterenavond uitzwaaide voor alweer een weekje sporten en leren, beseften we hoe kort het was. Hoe weinig was verteld (alhoewel) en hoe graag we alles nog even hadden uitgesteld.



trein/trainen

Nog enkele dagen moet ik het zien vol te houden met mijn kleine beperking. Dat betekende dat ik de afgelopen weken kilometers Vlaanderen met openbaar vervoer doorkruiste. Ik leerde dat ik maar beter rekening hou met vertragingen, vooral wat de bussen betreft. Dat verbindingen op die manier gemist worden. Dat ik beter lectuur bij de hand heb om wachttijden te verzachten. Dochterlief vond het allemaal minder leuk. Tijdverlies. Vooral als je gepakt en gezakt bent en enkel de trap kan nemen naar het perron. Of moe bent na intensief trainen.
Gisteren kwam ik, dankzij een vroegere trein die vertraging had, tijdig aan in Kortrijk. Dit weekend zijn er de voorrondes voor het EK volleybal. Dochterlief was er met het internaat. Daar zat ze dan. Gekleurd in zwart, rood en geel.
Op het veld: de Belgische en Israëlische nationale mannenploegen in volle opwarming. (En België won met 3-0!)
Volgend weekend hetzelfde scenario, maar dan supporteren we voor de nationale vrouwenploeg. En of ik dan aub, aub met de wagen kan komen?
Ik hoop het dochterlief. Ik hoop het.

 

stil en speels

Het is zo anders. Anders stil in huis. Basile zorgt voor het speels doorbreken ervan. Hij volgt me een hele dag. Bij m'n middagdutje komt hij gezellig bij me liggen. Als ik dan weer aan het werk ga, trekt hij zich terug op zijn favoriete plek. Hij vond het zalig om met de vallende knipresten van 'Meneer Papier' (naar de verhalen van Peeters en Dendooven) te spelen. Morgen start het kinderatelier, de voorbereidingen zijn afgerond. Tot het laatste moment ben ik blijven veranderen. Maar als Meneer Papier me morgen goedgezind is, zal het allemaal wel lukken.



gevonden

We gingen op wandel om takken te vinden voor een kamp van Jitse. Die vonden we niet. Op het gerooide aardappelveld vonden we wel eikels en scherven. Deze twee zijn voor mij.
"Het stukje oor lijkt wel op de kop van een paard, hé, mamonneke?"

De foto's zijn door Jitse genomen.

start

Dochterlief heeft haar sportieve schooljaar ingezet. Ze trainen zich warm in Leuven. Morgen is er rustdag. Toen ik haar vandaag ging ophalen - ik was met de trein en te vroeg - zag ik hen buiten fysiek trainen. Als ik nu de foto's bekijk, had ik evengoed kunnen vertellen dat het ergens in het zonnige zuiden was. Wie had eraan getwijfeld?
Wie wel in een zonnig oord spelen, zijn de Belgische meisjes juniores. Ze spelen voor een mooie plaats bij het EK volleybal te Ankara. Twee van de drie wedstrijden hebben ze al gewonnen. We volgen gespannen mee.






gevlogen

Het vogeltje is gevlogen. Spreekwoordelijk dan. Voor korte tijd. Al is dat een relatief begrip. Deze ochtend vroeg werden de scouts om zeven uur aan het station verwacht. Florence had er ontzettend veel zin in. Het sjorren, straks. Buiten leven. Avontuur. Drie dagen stappen. De weg verliezen. Ze hoopt, en dat zullen anderen niet graag horen, dat het de volgende dagen niet te warm wordt want ze houdt niet zo van vliegende kleine beestjes in de tent. Of bij de maaltijden.
Bij het ontbijt lag haar talisman te wachten. Een beschermvogeltje. Dat maakt het verschil. En of ik toch elke dag zal schrijven?




koekjes van Alice

De koekjes zijn gebakken. Ik ga me nu in mijn leeshoek nestelen met verse lectuur, een kop thee en een koekje. Of liever. Koekjes. Ze zijn te lekker.

verrassing

De laatste weken heb ik afgeteld. Wist ik dat ik vooruit moest zien. Het uitstelde. Alleen aan vakantie kon denken. Die momenten waren best emotioneel. Af en toe. Maar de wonderen zijn blijkbaar de wereld niet uit. Vandaag kreeg ik een verrassende telefoon. Er was gepuzzeld en als ik dat wou kon ik in september opnieuw kinderatelier geven. Aan de jongste en de oudste kinderen. Ik ben wat overdonderd door die vraag. Toch weer. Dus vergeet het bericht van gisteren. Ik denk dat ik ervoor ga...

Vandaag was het ten huize kermisblauw kindertijd. Hoog bezoek van neefjes Jitse en Lode en metekind Tine. We hebben een tent gemaakt met oude lakens aan de wasdraad. Dikke nagels in de grond geslagen. Matten gelegd, kussens verzameld. Pure nostalgie. En daar hoorde een picknick uit het vuistje bij. Tot de wind ons in alle haast naar binnen joeg.

dertien!

Eindelijk! Florence mag de twaalf wegvegen en deze veranderen in dertien. Daar heeft ze naar uitgekeken. Dertien is het grote begin. Voor haar. Het wordt in ieder geval een jaar waarin zij de kans krijgt haar grote passie te volgen. Nieuwe uitdagingen aan te gaan. De touwtjes was losser te laten. Te ontdekken wat ergens voor gaan betekent.
Hier geen verjaardagstaart. Geen vlaggetjes of vrolijk versierde tafel. Dat voelt een beetje onwennig aan. Heel vroeg al een verjaardagsliedje voor haar gezongen. In het zuiden van Frankrijk zou de regen met bakken uit de lucht vallen. Ik denk niet dat ze er zich zal aan storen om er een mooie dag van te maken.

Vandaag viert ook Nan uit het vriendenhuis haar verjaardag. Nan, speciaal voor jou speel ik hier een vrolijk deuntje op de piano. Maak er een onvergetelijke verjaardag van op een voor jou bijzondere plaats!

*eerste foto is een kaartje uit de reeks 'THE LITTLE THINGS THAT MAKE ME HAPPY' van Hermine Van Dijck.

ochtend

Uitwaaien. Kouder dan we hadden verwacht. Het fluitconcert van vogels liet ons genieten van een stevige ochtendwandeling in een nagenoeg verlaten natuurgebied aan de rand van de stad. Af en toe een jogger. Wandelaar met hond. Dochter met oortjes om de stilte te overwinnen.
Een moeder die met een camera deze zondagsrust wou vasthouden.

geschreven

Tine las een neergeschreven gedicht voor. Naar bed, naar bed, zei Duimelot...
Wist ze het even niet meer, dan keek ze even op haar spiekblaadje. Het vingervers ging gewoon verder.

belofte

Ik had het de dames beloofd. Omdat ik bij het begin van het jaar niet graag met schuldgevoelens rondloop, heb ik vandaag toegegeven aan een dagje shoppen in een groot winkelcentrum. Dat was een groot verlangen van hen. Omdat iedereen over één winkel praat. Iedereen. Vrienden trekken er zelfs een weekendje of dagje voor naar grootsteden over de grens. Het kan nu vlakbij! Verlangens dus naar in de rij staan om binnen te kunnen. In schemerdonker kleding uitkiezen. Bevangen te worden door de zalige geur die in de winkel wordt rondgestrooid. Overdonderd te worden door schone jongens op teenslippers die je vriendelijk aanspreken, die ik dan met moeite verstond omwille van de sfeermuziek. En moeder liep mee met de op hol slaande dames. Van hier naar daar. Niet kunnen kiezen. Passen. Terug.
Ik ben dus mijn belofte nagekomen. De dames zijn een ervaring rijker. Nu kunnen ze meepraten op school. Bij de sportclub. Met vriendinnen. Dat is heel belangrijk voor hen.

Thuisgekomen heb ik al dat schoons gecompenseerd met een kopje thee. Een goed boek (en durf niet te zeggen van welke auteur...) Wat notities bij het lezen. Teruggetrokken in de rust. In woorden waar ik door word bevangen.

De dames? Die spiegelden zich vermoedelijk eindeloos op de kamer.

hongeren

Neef Jitse (3) bracht me op zaterdag een schilderwerk. 'Surfers'. Geschilderd na een wandeling aan zee. Ik ben er ontzettend blij mee. Het hangt te pronken aan de boekenkast. Kan ik het veel zien. Kan ik er bedenkingen bij maken. In superlatieven. Jitse moet geen uitleg geven bij zijn titel. Ik voel beweging. Herhaling. Zomerkleuren. Ruik bijna de zeebries. Daar heb ik genoeg aan. Terwijl ik zelf vaak iets te veel naar woorden zoek om eigen werk te duiden. Ik kan iets van hem leren.

Ik honger dagelijks naar kunst. Cultuur. Muziek. Een honger die vaak maar met mondjesmaat te stillen is. Omdat er zo weinig tijd rest. Omdat. Omdat. Dan lees ik als de vallende avond naar kaarslicht verlangt. Verteer ik beelden. Stop mijn oren vol met kamermuziek. Vind ik het zalig om naar een vlam te staren en aan de geschilderde kerze te denken. Krijg ik goesting in werken als ik Karel Martens hoor. Stéphane Beel.

Ja. Een passief cultureel weekend. Dat was het.



de stap

Op reis gaan is jouw grens verleggen. Dat doen we in het kinderatelier. De kinderen trekken vaak een denkbeeldige lijn. Tot hier. Ik ben klaar! Er wordt op mijn rug getikt. Aan mijn schort getrokken. Inge, ik ben klaaaaaar! Wat zegt enge Inge dan? Maar nee. Wat ik nu zie is een prachtige tekening. Maar we zetten nog een grote stap verder. Herinner je nog de prenten die we daarnet zagen? Hoe de kunstenaar nadacht over het tekenen van gras. Met pen en inkt. Van water. Blaadjes aan de bomen. Lucht. Wat kunnen we met onze pen? Streepjes zetten. Gebogen lijn. Dik en dun. Punten. Dicht bij elkaar.  Ver van elkaar. Dat kunnen wij ook proberen. 

Wat hoor ik wat later? Inge, ik ben klaar met mijn eerste stap en nu zet ik een grote stap verder. 

Pentekeningen van Dorothée, Miel, Victor en Briek.

NWLY

Het was vroeg dag op onze Nationale Feestdag. Florence werd voor 7 u aan het station verwacht. Ze is vertrokken voor haar eerste scoutskamp. Bedenk nu al dat ze beter laarzen had meegehad. Misschien moet dat dan nog in een postpakket morgen. We moeten elkaar nu heel lang missen. De dag dat zij terugkomt, vertrekken Alice en ik op chirokamp. Gelukkig liggen haar en onze kampplaats maar een luttele kilometers van elkaar en mag ik haar daar nog even gaan knuffelen. 

Er zit een talisman verstopt in haar rugzak. De eerste brief is gisteren al op de bus gegaan. Op mijn tafel een kaartje van haar. NWLY (getekend hartje) ILYSM  - vertaling (schrijft zij eronder) = never wanna lose you * I love you so much!

uitwaaien

Buiten veel wind. Regenvlagen. Wat zon die tussen wolken gluurt. Een groeiend verlangen naar zee. Wind in de haren voelen. Zand tussen de tenen. Zout op de lippen. De auto van moeder geleend en door de polders van Zeeuws-Vlaanderen op z'n zondags tot Groede gereden. Wandelen langs de vloedlijn. Zou ik durven schrijven dat het hondenweer was, ook al voelden we maar af en toe een buitje regen?  Nagenoeg elke wandelaar liet zich vergezellen door één of meerdere viervoeters. De wind blies de zandkorrels over het wier. Knisperend geluid van schuivende voeten in het zand. Een sjaal die voor het gezicht waait.

Thuis en heerlijk uitgewaaid!

morgen

Florence heeft morgen wat te vieren. Ze is de kaap van twaalf gepasseerd, weet nu wat examens zijn, speelde kampioen en is een kampioen in lachen. Houdt van vuile spellekes bij de scouts, gaat straks haar eerste kamp in de buitenlucht overleven, oefent daar al volop voor. De hoge hakken, daarop moet ze nog even wachten. Wie langs komt kan haar op de cello horen strijken en met het strijkijzer kan ze ook al aardig overweg. Ze is klaar om kleine stappen te zetten in de grote wereld.

Met deze woorden nodigden wij onze gasten uit voor haar feest. Vandaag hebben we leuk samengewerkt. Alle gerechten zijn huisbereid. De voorbereidingen zijn grotendeels afgerond. Tafels gedekt (op locatie! - jullie herkennen de plek misschien?). De drank staat fris. Van het weer gaan we ons niets aantrekken. We maken zelf de zon.