rust

Nog voor de warmte zich in alle hevigheid over ons heen laat vallen, ga ik fietsen. Door het bos. Maak het donker in huis. Hier en daar een spleetje licht. Zoek de koelte in kleine dingen. Een dagelijks getekend berichtje aan dochterlief. Beetje bij beetje pakken voor het kamp. Lijstjes bijwerken. Werk voor de handen. Plaatjes kijken. Dromen. Tegen de avond wordt de kamer geruild met buiten. Kent het trage leven daar zijn vervolg.

Tijd voor wat woordenrust bij kermisblauw. Midden augustus hoop ik genoeg letters verzameld te hebben en neem ik de draad weer op waar ik hem nu laat liggen. Tot dan.



herbert vogel

Gent. In een straat dicht bij water staat een klein huis. Als de deur voor jou open gaat, kom je in de schatkamers van Stella en Marcel. Tussen het gefladder van twee papegaaien en het zacht geronk van de poezen, is elk stukje muur behangen met kunst. Onder bed en op de tafel. Op de grond. Aan het plafond. Tot in het kleinste kamertje van het huis.

Marcel was postbode in de stad. Stella werkte haar hele leven in een bibliotheek. Ze delen één grote passie: kunst verzamelen. Grote en kleine. Papierkunst. Geschilderd. Oud en nieuw.

Kom mee op ontdekkingstocht door hun collectie.

Dit is de tekst waarmee ik de bezoekers op de eindejaarstentoonstelling van het kinderatelier verwelkomde. Het verhaal van Stella en Marcel was onze rode draad.
De personages waren niet verzonnen. Ik inspireerde me op het verhaal van de kunstverzamelaars Dorothee en Herbert Vogel.
Gisteren overleed Herbert op negentachtig jarige leeftijd.

zomers en traag

Sinds gisteren overheerst het gevoel dat de vakantie echt is begonnen. Ik moet altijd wat wennen aan de eerste weken zomer. Niet alleen omwille van wat buiten gebeurt. Wolken of regen. Wind. Maar vaak ook de ongewone drukte die vakantie nemen met zich meebrengt. Voorbereidingen voor kampen. Uitjes.

Het blijft druk. Maar ik heb mijn tempo gevonden. En natuurlijk is de zon onze goede vriendin, deze dagen. Elke dag moet er wat worden toegevoegd aan de boodschappenlijst voor kamp. Worden niet-te-vergeten-lijstjes aangemaakt. Wat oud is krijgt hier en daar een likje verf. Theetje buiten onder de parasol. Traag zomers koken. Mooie woorden. Een dagelijks briefje naar dochterlief. Zomers en traag. Mijn tempo.



gevlogen

Het vogeltje is gevlogen. Spreekwoordelijk dan. Voor korte tijd. Al is dat een relatief begrip. Deze ochtend vroeg werden de scouts om zeven uur aan het station verwacht. Florence had er ontzettend veel zin in. Het sjorren, straks. Buiten leven. Avontuur. Drie dagen stappen. De weg verliezen. Ze hoopt, en dat zullen anderen niet graag horen, dat het de volgende dagen niet te warm wordt want ze houdt niet zo van vliegende kleine beestjes in de tent. Of bij de maaltijden.
Bij het ontbijt lag haar talisman te wachten. Een beschermvogeltje. Dat maakt het verschil. En of ik toch elke dag zal schrijven?




choco

Toen ik jong was maakte mijn moeder altijd een pot choco om mee te nemen op kamp. Toen bracht iedereen nog zijn eigen toespijs mee. Maar éénmaal op de kampplaats aangekomen, namen we met z'n allen een klein lepeltje en aten die pot leeg als was het chocolademousse. De rest van de week moest ik dan jam eten (ook huisbereid) of choco van iemand anders. Mijn moeder maakte later altijd twee potten. Eén om te lepelen en één als beleg.
Dit jaar heb ik de traditie overgenomen. Florence werd gevraagd om ook een pot choco of jam te voorzien om mee te nemen. Alle ingrediënten werden in huis gehaald. Het receptje, dat nog door mijn vader op een klein briefje werd geschreven, is opgevist. Eén pot zit ondertussen in de rugzak en de andere was na één dag thuis leeg gesmeerd.
Vandaag maakten Alice en ik een grote voorraad en we voegden gevijzelde hazelnoten toe. Voor Tine moest er een heel klein potje apart. Ze gaat het als dessert nemen, vanavond, zegt ze.


blazen

Tussen de buien door worden er bellen geblazen. Of liever: de wind blaast ze.

echt?

Geloof het of niet. Er hangt fris blauw in de lucht.

koekjes van Alice

De koekjes zijn gebakken. Ik ga me nu in mijn leeshoek nestelen met verse lectuur, een kop thee en een koekje. Of liever. Koekjes. Ze zijn te lekker.

week

Ik word er week van op een maandag. Opnieuw regen kletterend tegen het raam.Binnen blijven. De fiets in de stalling laten staan. Zal ik van dit sombere weer gebruik maken om aan de werktafel te zitten? Als de bui even stopt kan ik naar de bibliotheek om wat leesvoer. Vandaag staat niets 'dringends' op de agenda. Dus dat kan.
Eind deze week gaat dochterlief op scoutskamp. Haar (te zware) rugzak zit al op de vrachtwagen richting ardennen. Met al de mediaberichten over ondergelopen tentenkampen en festivals hoop ik dat ze alles droog mag terugvinden. Ach. Ik hou niet van sombere gedachten bij het begin van de week.
Maar we juichen ook ten huize kermisblauw. De Belgische Dames Junioren hebben zich geplaatst voor het Europees Kampioenschap Volleybal dat eind augustus plaats zal vinden in Ankara. Vrijdag zagen we hun eerste wedstrijd tegen Roemenië en dat was indrukwekkend! voor Florence en voor mij. En straks zal de geur van versgebakken koekjes door het huis tot boven komen. Alice gaat bakken. Zorg ik deze namiddag voor een lekker warm drankje. Maken we het zomers gezellig. In huis. Moeten we misschien eens alle digitale wonders uit de kamer bannen. Samen onder een dekentje kruipen. Elkaar voorlezen. Zoals vroeger.
We gaan voor een warme start van de week!


 

doornat

Voor sommigen onder ons is er nog te weinig waterplezier op een doorregende dag. Zochten ze fonteintjes op die met hand en voet omlaag gedrukt werden. Had men nood aan nog meer adrenaline en bleef men in de rootsbaan zitten terwijl de regen met bakken neerzeeg. "Er waren geen rijen, we konden gewoon blijven zitten." Kregen ze natte broekafdrukken op de bank. Om vervolgens rustig te luisteren naar de verhalen van de sprookjesboom.
Wat een nat dagje Efteling met de familie! Maar niemand zeurde. Er was heel veel verwondering. Plezier. Blauwe vogels en blauwe voeten. Beetje angst, af en toe. Gillen. Fluiten. En onderweg zong de papegaai een verjaardagslied voor broere. Dat hij dat net niet gehoord heeft?

mariette*

Hier het eindresultaat van het masterproject voor Hermine Van Dijck. Het werk is nog gedubbeld. Je kan de voorbereidende potloodlijntjes zien staan. Ik realiseer me dat ik geen beeldmateriaal heb van erna.
Over het opzet en het proces zelf schrijf ik nadadat Hermine het in Journal des jours aan bod laat komen.

Ik plaats de foto vandaag als ode aan mijn grootmoeder. Jaren terug - ik was zeventien - overleed ze op 12 juli. Ze was amper zestig. Ik heb zoveel van haar meegekregen.

'averechts'

'Averechts'. Aan de wand. Om me gerust te stellen dat het er af en toe zal van komen om tijd vrij te maken voor mezelf. Dat die idee niet zal tegenwerken.

hartig en zoet

Twee kunstenaarsvrienden hebben hun atelier in de buurt. Ze hadden het fantastische idee om er vandaag de vakantie in te zetten met een pannenkoekenbak.De tafels werden onder de remise gedekt. Wat regen hield ons niet tegen. Er werd hartig en zoet gebakken. We keuvelden. Over kroost, vandaag en morgen, hellospieren, de kuitbruinstand,...
Vlakbij leek plots heel ver weg. Thuisgekomen met een zuiders vakantiegevoel.

mariette

Het was maart toen ik een heel bijzondere vraag kreeg van Hermine Van Dijck. Of ik wou meewerken aan een project voor haar masteropleiding textieldesign. Het gebeurt niet vaak - mensen die me kennen zal dit al verrassen- maar daar heb ik niet over getwijfeld.

Het vertrekpunt voor dit project was eenzelfde briefpakket dat een aantal mensen zou ontvangen. Wat al een prachtig stuk op zich was. Het bevatte foto's die Hermine voor ons had uitgekozen, staaltjes garen en stof. We kregen de opdracht om ons te laten inspireren door dit materiaal. Er werd ook gevraagd ons proces bij te houden, in beelden of woorden.

Ondertussen draagt Hermine de titel van meester in textieldesign (alsof we daar ooit aan getwijfeld hebben) en had ze een tentoonstelling van haar masterproject in het KASK te Gent. Ik schaam me diep dat het me vorige week niet is gelukt om naar de tentoonstelling te gaan. Gelukkig kan ik hier een beetje nagenieten.

Later vertel ik meer over mijn bijdrage. Ik heb het naar mijn grootmoeder Mariette genoemd.

 

Op de foto: mijn pakket voor Hermine en de achterzijde van het eindresultaat.

traag

Ik probeer de traagheid nog even vast te houden. Maar laat dit ritme nu juist niet het favoriete zijn van de huisgenoten. Een trage ochtend? Geen probleem. Maar éénmaal die is overwonnen, willen ze hollen. Koopjes meepikken. Ontmoeten. Lijstjes vol worden bij het tafelen overlopen. Onthaasten staat niet in hun programma.
Dus haast ik me naar de werkplek. Loop ik tussen het gekleurde groen. Pluk het langzame groeien. Tracht mijn trage ik gerust te stellen.

verrassing

De laatste weken heb ik afgeteld. Wist ik dat ik vooruit moest zien. Het uitstelde. Alleen aan vakantie kon denken. Die momenten waren best emotioneel. Af en toe. Maar de wonderen zijn blijkbaar de wereld niet uit. Vandaag kreeg ik een verrassende telefoon. Er was gepuzzeld en als ik dat wou kon ik in september opnieuw kinderatelier geven. Aan de jongste en de oudste kinderen. Ik ben wat overdonderd door die vraag. Toch weer. Dus vergeet het bericht van gisteren. Ik denk dat ik ervoor ga...

Vandaag was het ten huize kermisblauw kindertijd. Hoog bezoek van neefjes Jitse en Lode en metekind Tine. We hebben een tent gemaakt met oude lakens aan de wasdraad. Dikke nagels in de grond geslagen. Matten gelegd, kussens verzameld. Pure nostalgie. En daar hoorde een picknick uit het vuistje bij. Tot de wind ons in alle haast naar binnen joeg.

zo

 

Zo was het. De klas ziet er opnieuw uit alsof er elk moment leerlingen kunnen binnenkomen. Werken zijn afgehaald. De deur is dicht.
Na toch heel wat jaartjes stopt het kinderatelierverhaal voor mij.  Ik had het geluk om op de academie een juf te kunnen vervangen voor een lange tijd. Die tijd, de mensen die je ontmoette, het werk waar ik ook persoonlijk kon in groeien, dat maakt dit afscheid wat moeilijker. 
Ik stel me open voor nieuwe ervaringen. Dat moet.
Maar eerst vakantie.