basic

Een gewone zaterdagmiddag thuis. Lang geleden. Of toch niet, vorige zaterdag ook. Maar vandaag was het rustiger. Oud brood verwerken in een ovenschotel van wentelteefjes en bosvruchten. Uit Bill's (Granger) basics. Orde scheppen. De was opbergen. De eerste alfalfazaadjes bewonderen die zich zichtbaar ontkiemen. Tussendoor buiten genieten van een kopje thee. Traag koken. Samen tafelen. Tienergetetter waar ik me lachend mee vermaak.

De dames hebben hun favoriete tv-programma op zaterdag. Ze reserveren die kijkkast voor de hele avond. Tijd voor mij om nog even een bericht te plaatsen en straks ga ik wat verder naaien. Of ga ik toch nog wat lezen? Misschien allebei?

gevederd

Een dagje Gent met een lieve vriendin. Onze verwendagen in de vakanties krijgen we niet meer geregeld. De tijd dat wij als ouders de vrije dagen invulden van onze kinderen is voorbij. Wij volgen hun programma. Dus legden we dit uitje vast. Het fotoapparaat zat in mijn tas. Ik had al wat beelden in het hoofd. Maar we hebben getetterd. Heel veel. Pas wanneer ik op mijn bus terug stond te wachten, zag ik dit. De daken van Gent. Grijze lucht. Maar in mijn hoofd cirkelden gezellige woorden.
De veren, gevonden en verzameld in het vriendenhuis, gaan straks op de bus. Voor wie?

scheppen

Gehoorzaamheid. Eden. Balans & verlangen. Het scheppen in rustige dagen. In contrast met een week waar eigen tijd met moeite kan geschapen worden.

hoog gras

De kunstenaar kon gisteren van jaartal wisselen. Als dat geen goede reden was om met vrienden een picknick te houden in eigen boomgaard.(Een prachtig idee van de kunstenaarsvrouw.) In hoog gras. Met fleurige dekens en kleden die verspreid lagen over het groen. Manden met huisbereide gerechten die we meebrachten. Hartig. Zoet. De zon die ons niet in de steek liet. De schaduw van het frisse gebladerte. Vriendenwoorden over verlangen. Hebben en houden. Over elders en hier. Dromen. Onze kinderen die elkaar terug vonden.

Maar vandaag volgen weer de agenda. Schuiven we alles in elkaar. Trekken we het alledaagse doen opnieuw in beweging. Ik begin eraan.

bloeien

Bloei van afgelopen week. Er veranderde zo veel in enkele dagen. Bloesem die open kwam en enkele dagen later in vlagen op het gras kwam dwarrelen. De blauwe regen die zich van ver liet ruiken. Thee in een fleurige bloesemmok met uitkijk op de boomgaard. Onder de perenboom, hakend, vielen af en toe piepkleine vruchtjes op de schoot. De haakpen liet ik even rusten en ruilde die in voor het tekenpotlood. De sla groeide, de boontjes begonnen te slingeren. Rood loof van de bietjes kwam boven aarde piepen. De kastanje liet nog groene trossen zien. Paardebloemen die je kon uitblazen. Zelfs de meisjes bloeiden helemaal open.

zomeren

Het zomert in de maand april. Wel met bloesems. Heb je niet in augustus. Met de bedwelmende geur van blauwe regen. Seringen. Sneeuwballen (viburnum) die zich prachtig laten verkleuren van groen naar wit.

Ons verblijf in het vriendenhuis was onthaastend. Genieten. Luisteren naar de stilte. Met een lach de haan over en weer zien lopen van zijn 'eigen' vrouwtjes die aan het broeden waren, naar de legkippen aan de andere kant van de tuin. Niets van de kakelende gesprekken begrijpen. Het lam, dat tot twee maal toe op een naburige wei was terechtgekomen, terug naar haar vertrouwde groen brengen. En triestig maar waar, met een enorme krop in de keel en een onwennig gevoel in de buik,  hebben we ook één van de poezen moeten begraven.

Bij het opstaan deze morgen, voelde het wat raar aan om niet eerst naar de dieren te gaan. Geen gezellig eenmansbabbeltje. Goeiemorgen. Schoon weer vandaag. Inge heeft lekker eten voor jullie....

De vrienden hadden een fantastische vakantie. Hun familiehuis was verwarmend voor ons. Ik kom thuis alsof ik weken vakantie had. Dankjewel vrienden!

cultuurtip

Ik doorbreek de stilte een luttele seconden voor een cultuurtip. De nieuwe seizoensbrochure van de bijloke is uit.

Neem ze rustig door. Maar begin per uitzondering bij pagina zeventig. Bij het geel van april herkennen jullie misschien iemand.

vogelgezang

Opstaan met vogelgezang. Deuren open gooien. Traag genieten van het ontbijt. Geen klok waarvan je de cijfers angstvallig in het oog moet houden. Het hart dat steeds rustiger gaat kloppen. Weten dat er nog veel moet, maar ook veel kan. En door de overvloedige zon van de afgelopen dagen bijna vergeten dat het nog maar paasvakantie is.

Kermisblauw zal even verstillen. We trekken naar het vriendenhuis en zorgen er voor de dieren. Gaan weer eitjes rapen. Van de natuur genieten. Van het huis. De rust.

Tegen de tijd dat de klokken opnieuw jubelend hun klepels slaan en de paaseieren uit de lucht gaan vallen, nemen we onze kermisblauwe draad weer op. Tot dan!

Foto één: een glimp van de prachtige krans die ik kocht bij vriendin Anja Maria. Foto twee: het vriendenhuis.

lange schaduwen

Ochtenden met lange schaduwen. In de avond een blauwe lucht met een massa kleine plukjes wolk. Een zon die de versgeploegde voren op de akker beschijnt. Beelden die vastgelegd zijn terwijl ik de afgelopen dagen op en neer holde om van alles geregeld te krijgen. Eén dochterlief zit ondertussen op de bus richting het zuiden van Frankrijk. De andere dochter bekomt misschien van een koude nacht in de tent bij de scouts. En ik heb net mijn zoveelste koffie binnen want 3.30 u was wel heel vroeg om het bed te verlaten. 

De drukte van de afgelopen dagen staat daarom niet synoniem voor niet genieten. 

Vriendin Anja Maria verzamelt zelfgemaakt en prachtig haakwerk in valiezen. Zo nu en dan worden die kleurig geopend. Mag je kijken. En wie wil mag zijn eigen verzameling aanvullen. Dat heb ik ook gedaan. Maar de foto volgt later. Ten huize Anja Maria maakte ik ook kennis met een nieuwe merknaam. Immithea*. Twee jonge dames die in een mum van tijd zoveel prachtige creaties in hun winkel toverden! Wat vinden jullie van deze ring en armband. En ze staan prachtig aan de arm en hand van een kermisblauwe dame. Echt waar!

*immethea = Imme en Anthea

mistig

'Tijdens de duur van de tangomelodie spreek ik nooit en ben ik echt gelukkig. Maar in mijn leven zelf zoek ik geen geluk. Je kunt niet creëren en gelukkig zijn. Ongeluk geeft de energie om iets te maken.'  

Bassam El-Okeily, architect. Gelezen in Knack Weekend Black 02, p. 28. (Bedankt Jokemijn voor de tijdschrifttip!)

Ik lees dit om 6.00 u deze ochtend en ik weet. Je wil in alles het geluk. Je wil wat je niet kan zoeken. Tracht het wel op te rapen in heel kleine dingen. Het vast te leggen. Hier bijvoorbeeld. Het neer te schrijven. Maar dat roze kan je niet elke dag vinden. Dat is ook het leven.

Sinds ik in september te horen kreeg dat ik ziek was, had ik nooit gedacht dat april er zo zou uitzien voor mij. Dat wil ik voor ogen houden. Ik kreeg ook 'tijd' als geschenk en had me voorgenomen om daar heel goed mee om te gaan. Het te benutten. Niemand meer de kans te geven iets van mijn kostbare tijd af te nemen. 

Maar zo werkt het niet. Ik besef ook dat dit het leven is. Voor mij. Botsen. Vallen en niet te vergeten: telkens weer opstaan.

De mist blijft wat in het hoofd hangen. De werktafel ligt er chaotisch bij. De agenda is overvol. Maar tussen de lijntjes zie ik al wat opening. Het komt wel.

feestvreugde

Terwijl wij tussen het studeren de geboorte van dochterlief vierden, twaalf jaar geleden. Cakes. De eerste aardbeien van de kweker verderop. Ijs. Haar lievelingsmaal. Een fris slaatje en warme geitekaas met honingdressing. Ze stiekem de framboosjes van de schalen plukte. Het daarom niet zo erg vond dat er geen granaatappel meer te koop is. Met twinkelende oogjes haar verjaardagsberichten las. Huppelde. Zong. Nu ook alles over het lichaam weet voor het examen vandaag.

Terwijl dit leven zich verder liet kleuren, mocht Charlotte (van de kunstkast) een nieuw meisjesleven omarmen. Ook ten huize Mus verwelkomen ze een dochtertje. Kersverse (of aardbeiverse - laat ons het seizoen niet vergeten) mama's, geniet!

kaarslicht

Het was vroeg. Als altijd. Toch feestelijk anders. En dit op een maandagochtend. Wetende dat er een examen volgt. Van wiskunde dan nog wel. Anderlecht heeft dit weekend verloren, maar er was nog net een cellosuite van Bach te horen! Voel dit als een gelukssignaal. Ontbijtbord bij kaarslicht. Wat zoet. Wat fleurig strooisel. Paaseitje. Een liefdeshart. Haar lievelingskoekje (Lotusspeculoos met een laagje chocolade). Toen en nu. Verzameld. 

Florence mocht vandaag twaalf kaarsjes uitblazen. En dat gaan we vieren.

En Nan, die in het paradijselijk vriendenhuis woont, mag vandaag ook feestelijk blazen! Gefeliciteerd Nan, een dikke kus van ons allen!

sweet dreams

Kleine voorbereidingen voor de verjaardag van een meisje die morgen (nog maar) twaalf wordt. Al twaalf, denk ik. Voor haar gaat het wat traag. Voor mij te vlug. 

Maar het loopt zoals de dagen zich laten tellen. Dagen ook van veel studeren. Volle examentijd nog tot woensdag. En ondertussen dromen. Wat na woensdag komt. Vriendinnen. Film. Shoppen. Schoolreis. Jeugdbeweging. En waarvan droom ik?

donkergrijs

Beelden van zonnige dagen. Als tegenpool. Het waren twee dagen van grijs buiten en donkergrijs in het hoofd. Van onmacht. Van onbegrip. En terwijl ik dit tik. Doorhaal. Opnieuw tracht te verwoorden, voel ik een zonnestraal op mijn gezicht. 

Ze voorspellen prachtig weer voor morgen. De vogels zingen al vrolijk. De warmte zal de narigheid wel doen wegsmelten. Ik vertrouw erop.