dichten. dichtte. gedicht. een vers maken of een gedicht maken. dichtmaken. afsluiten.
Twee woorden dicht bij elkaar. Water en verf. Waterverf. Om te ontdekken. Veel heb je niet nodig. Bekertje water. Zacht puntig penseel. Doos waterverf. Vodje. Misschien een verhaaltje om het nog leuker te maken. Wat dachten jullie van 'De verjaardag van Eekhoorn' van Toon Tellegen? De dieren maken geschenken. Diep onder water. In het struikgewas. Of hoog boven in de wolken. En dan gewoon beginnen.
Een vroege ochtend zonder gemor. Direct uit de veren. Meisjes aan de ontbijttafel met grote verwachtingen. En ze zijn op tijd vertrokken! Een chiromeisje en een scoutsmeisje die in éénzelfde huis wonen. Sinds eentje van uniform gewisseld heeft, zijn er pittige gesprekken aan tafel. Mijn oren zijn er niet ontvankelijk voor. Vind het aangenaam dat ze beiden toch nog tijd vrijmaken voor de jeugdbeweging. Hoe vuil ze ook naar huis komen! In welk uniform dan ook.
Het blijft stil in de straat. Bitter koud buiten. Binnen speelt de zon met de labels op de kamermuur. Er wachten wat licht huishoudelijke taken op me. Moet nadenken over de boodschappen die het meest dringend zijn, want door de wegenwerken kan ik voorlopig niet bij het huis. De meisjes vinden het super dat de bus nog een omweg moet volgen. Ze kunnen meerijden met vriendinnen en morgen komt dat goed uit. Morgen vertrekken ze wat vroeger. Dag van de jeugdbeweging. Hun uniform ligt klaar. Afspraken zijn gemaakt. Gaan ze met z'n allen ontbijten en ? in het Zuidpark te Gent. Nog afwachten of ze op tijd aan de schoolpoort geraken...
Zo langzaam als de ochtend aanbrak, zo vlug valt de avond in. Af en toe een lichtflits. Licht gedonder in de verte.
Tijd om de kunst van het alleenzijn te delen met Franzen.
'Mams. Nu doe je het weer. Je bent zo opstandig!'Heb ik gehoord van de dochters. Afgelopen dagen. Ze hebben geen ongelijk. Een nieuwsbericht waarbij de boze woorden direct naar boven borrelen. Slingerend meisjesgoed doorheen het huis, dat me anders niet stoort. Een auto die zich traag laat starten. (Of helemaal niet). Wegenwerken in de straat waardoor de dagelijkse rituelen omgegooid moeten worden. En blijkbaar toch weer later beginnen. Te grote tractors en landbouwmachines die constant tegen hoge snelheid door onze dorpsstraat razen. Oogstende machines 's nachts op de velden. De kou die om het gezicht slaat als ik buiten kom.
Ik weet toch dat er ontelbare nuances tussen zwart en wit liggen? Waarom laat ik me vangen door deze onrustige gevoelens?
En toch waren er zo'n mooie momenten. Onverwachts soep en warme mensen op een doordeweekse vrijdag. Het zoet bij de jarige vriendin en gezellige woorden. Een schoon boek. Mooie muziek. Beetje uitslapen. Nog tuinbloemen in huis gehaald. Alice haar zelfgemaakte truffels die smelten in mijn mond. Wat zeur ik dan?
Moet zacht wat kleur aan het grijs toevoegen. Nu.
Parijs VIe, 29, rue Casette
15 oktober 1907
...
Geraffineerd bijna heeft Rodin het weer voor elkaar gekregen ieder toeval voor zich te winnen; een dun bruin calqueerpapier dat, wanneer je het glad strijkt, naar alle kanten kleine vouwen trekt die doen denken aan Perzisch schrift.En de schakering daarop met emailglad roze, met gesloten blauw, als uit de kostbaarste miniaturen en toch, zoals altijd in zijn tekeningen, heel primitief. Bloemen, denk je: herbariumbladen, waarin het meest onwillekeurige gebaar van een bloem, door het drogen alleen nog maar meer tot het definitieve toe geprecisieerd, bewaard blijft. Gedroogde bloemen.
...
pg. 42 in 'Brieven over Cézanne' van Rainer Maria Rilke.
Als er één auteur is die ik de laatste twintig jaar meermaals herlees, dan is het Rilke. Vooral zijn brieven. Aan geliefden. Over Cézanne. Zijn woorden over Rodin.
Collega Gerolf heeft een geschilderd boek klaar over Rilkes jaren in Parijs. ' Dichter in de massa'. Ik ben er heel nieuwsgierig naar.
Buiten laat het seizoen zich omruilen. De zonnebloemen blijven staan. Er zitten de hele dag door tientalllen mussen en koolmeesjes in te pikken. Van zodra ik ook maar nader, klapwieken ze weg.
Bij ons kan je ook letterlijk nog met de deur in heus vallen. De achterdeur komt rechtstreeks in de keuken binnen. Handig voor een nachtvlinder die dan wat onderdak zoekt of misschien gewoon verweesd fladderde. Deze morgen zat hij roerloos stil bij het raam. Eerste gedachte: boomblaadje dat binnen was komen waaien?. Hij zit er nog. Ik hou de binnendeuren dicht. Zal hem voorlopig niet wekken. Hij is te prachtig.
'Alles heeft zijn madeleinekoekje'*. Volgens Benno Barnard. Voor mij heeft alles een Juleske. Een koekje van Jules Destrooper. En laat ik voor één keer niet kieskeurig zijn. Ik lust ze allemaal. En op ieder moment. Een doordeweekse rustpauze, een gezellige babbel, een verveelmoment dat wat comfort verdiend, bij een goed boek, bladeren door een tijdschrift...
Het naaien mag even rusten. En omdat geluk soms in een klein koekje zit, ga ik nu de warmte van de woonkamer opzoeken. Het zou zonde zijn om dit moment zonder een kaneelkoekje in melkchocolade door te brengen. Niet?*
op pg. 211 in'Een vage buitenlander' van Benno Barnard.
't is bezig zijn, zegge kik.' - Raoul De Keyser
Ik heb gisteren mijn avondrust gedeeld met Raoul en Bernard. Had mijn dag zo georganiseerd dat ik 's avonds toch de goudvisaflevering niet zou missen. Via Bernard heb ik enkele jaren terug Raoul ontmoet. Een man van weinig woorden. 'Woorden kunnen gevaarlijk zijn.' Daarom vertelt hij in kleur en vorm, punt, lijn. Bernard Dewulf daarentegen heeft de stille kracht om wat hij ziet bij deze kunstenaar om te zetten in poëtische woorden. En daarvoor ben ik gevallen. Eerst voor de woorden. Vervolgens voor het werk.
Goudvis is televisie in superlatieven. Stille superlatieven. Werk, omgeving, bedenkingen worden traag vloeiend naar ons gebracht. Prachtig om zien hoe Raoul zijn waterverfpenseel van tussen de springveer van zijn lamp haalt. Hoe hij met de penseelpunt de rode kleurstof op de natte ondergrond tikt en geschrokken opkijkt naar de camera. Zijn ogen optrekt. Terug kijkt. Verder zoekt. 'Ge moet toch met iets bezig zijn.'
Raoul. Dit zal je niet lezen. Maar als je ooit je kopje waar je jouw penseel in doopt opbergt. Leg er dan een papiertje bij. 'Voor Inge van kermisblauw'. Ik zal het niet vullen met koffie. Beloof het. Maar mag er ook aquarelwater in?
De werken onder de tas zijn te vinden in: Raoul De Keyser. Werken op papier/Works on paper. 1964-1979.
Een uitgave van het Museum van Schone Kunsten, Gent, uit 2009.
Twee werken met de titel: 'De onmogelijkheid van bomen'. Beide uit 1978.
