'Het verleden. Dat wat verleden is. Stel dat je daar, als een indiaan, vanzelfsprekend naar zou kijken, dat je ermee wakker zou worden, er de hele dag mee zou rondzeulen, dat het zich zou aandienen als het landschap van de droom. Zo vreemd was dat niet, dacht de vrouw, eigenlijk was dat hoe het was. Ze sloot haar ogen en stelde zich de toekomst voor in de gedaante van een man die achter haar stond, die zij niet zag. '
Anna Enquist schreef ze neer in Contrapunt. Ik las ze deze nacht en ze blijven.
