mariette

Het was maart toen ik een heel bijzondere vraag kreeg van Hermine Van Dijck. Of ik wou meewerken aan een project voor haar masteropleiding textieldesign. Het gebeurt niet vaak - mensen die me kennen zal dit al verrassen- maar daar heb ik niet over getwijfeld.

Het vertrekpunt voor dit project was eenzelfde briefpakket dat een aantal mensen zou ontvangen. Wat al een prachtig stuk op zich was. Het bevatte foto's die Hermine voor ons had uitgekozen, staaltjes garen en stof. We kregen de opdracht om ons te laten inspireren door dit materiaal. Er werd ook gevraagd ons proces bij te houden, in beelden of woorden.

Ondertussen draagt Hermine de titel van meester in textieldesign (alsof we daar ooit aan getwijfeld hebben) en had ze een tentoonstelling van haar masterproject in het KASK te Gent. Ik schaam me diep dat het me vorige week niet is gelukt om naar de tentoonstelling te gaan. Gelukkig kan ik hier een beetje nagenieten.

Later vertel ik meer over mijn bijdrage. Ik heb het naar mijn grootmoeder Mariette genoemd.

 

Op de foto: mijn pakket voor Hermine en de achterzijde van het eindresultaat.

kant

Tussen mijn verzameling met wit textiel. Gordijn met kanten bies. Een familiestuk.

ingekleurd

Ik viel vandaag als een blok voor deze 19de eeuwse Russische ingekleurde foto's van Michail Boekar. Het zit hem in de suggestie. Enkel de kleurrijke motieven in de traditionele kledij en de tapijten werden met waterverf aangevuld. Prachtig.

Langs de Volga. Meesters van de 19e Eeuwse Russische fotografie. Tentoonstellingscatalogus. Brussel: Koninklijke Bibliotheek van België, 2005.

fk

Ik had kunnen schrijven over de goede vrienden die gisteren langs kwamen en een persoonlijke toets hebben nagelaten in mijn leeshoek. Een zwart begrensd vlak die even doorloopt tot de andere muur. Het kunstwerk, in die zwarte diepte die geen diepte is. De woorden die borrelen in mijn hoofd, maar ze daar laat. Omdat ik gewoon wil genieten van de beweging. De restanten.

Ik had kunnen schrijven over de chiroleiding die gisterenavond ons, de 'kokkies', verrasten met huisgemaakte gerechten en een overaanbod aan zoete desserten. Van chili con carne, preischotel, frisse sla met tomaat en mozarella, pastaschotel tot perenspeculoostaart, rabarbercrumble.... En wij ondertussen bijpraatten, herinneringen bovenhaalden, vooruit keken naar het komende kamp.

Maar ik vertel je vandaag met weinig woorden over de kleerkast van Frida Kahlo. 'Self Portrait in a Velvet Dress. Frida's Wardrobe, Fashion from the Museo Frida Kahlo'. Weinig woorden omdat ik pas begon met het lezen van die fascinerende tekst over het openen van haar kleedkamer (na vijftig jaar), wat de onderzoekers zagen, hoe ze restaureerden, de historische achtergronden van motieven... Ik kijk plaatjes. Onophoudelijk. Tussendoor. Met of zonder kopje thee. Terwijl de dames me om de oren zeuren of we dan toch niet beter wat voor hun kleerkast gaan shoppen. Verwonder me over de eenvoud van het model. De spanning tussen kleding en persoonlijkheid. Traditie.

Foto boven is een oorspronkelijk lintje in de kleerkast van Alice, die tot enkele jaren terug mij toebehoorde en daarvoor al bij mijn grootouders stond, daarvoor bij één van mijn overgrootouders. Het is bevestigd aan de zijkant van de deur.