plakboek

Het maakte me al een tijdje nerveus. De orde in onze boekenkast was door de vakantietijd een beetje zoek geraakt. Dus gisteren wat herschikken. En tussen al die boeken zat ook dit plakboek. Het was van mijn moeder. Als jong meisje gebruikte ze een oud modellenboek (uit 1957) van mijn grootmoeder om haar plaatjes uit krant en tijdschrift van 'Fabiola en Boudewijn' een plaatsje te geven. Ik weet niet hoeveel jaren later ze die verzameling toch maar niets meer vond en ze er de meeste prenten heeft uitgehaald. Het plakboek is wel bewaard gebleven en onlangs bij ons terecht gekomen. De meisjes zijn graag bezig met het bedenken van 'outfits' en oma heeft hen dit modellenboek gegeven.

zondagsmuziek

Mag het deze zondag wat cello zijn?

Het horen van de strijkbewegingen van een cello geeft me altijd een zondagsgevoel. Casals, Bijlsma, Wispelwey, Yo-Yo Ma of Florence. Ze begint straks haar tweede jaar en het is heerlijk om dagelijks haar oefeningen doorheen het hele huis te horen. Elke dag zondag.

grote stappen

Kinderen worden zo vlug groot. Volgende dinsdag gaat Alice naar het secundair onderwijs. Geen dorpsschool meer waar ze met de fiets heen kan. De vertrouwde kleine groep mensen is verleden tijd. Ze gaat naar de stad.

Gisteren was ze al even uitgenodigd op school. Een ontmoeting met haar klastitularis die haar vertelde hoe die eerste schooldag eruit zal zien. Turnkledij en schoolboeken ophalen. Ze zit met 6 meisjes en 18 jongens in de klas. Zag al enkele van haar klasgenoten en op dit moment ziet ze het helemaal zitten!

vogel

Het is soms zo verscheiden waarmee ik bezig ben. Vooral als de kinderen thuis zijn kan ik me niet echt voor lange tijd richten op 'mijn werk'. Kan me niet lang genoeg concentreren. Maar die handen van mij willen altijd bezig zijn (en liefst niet met huishoudelijke taken).

Op het einde van het schooljaar maken we meestal iets zelf als afscheidskado voor de juffen, kan jam zijn in een mooi doosje verpakt, of zelfgebakken koekjes, een kussensloop met tekening... Maar in juni was ik zo druk bezig dat we die traditie even hebben moeten doorbreken. Voor één juf maakten we graag een uitzondering omdat ze de school verliet dit jaar, het moest alleen even wachten. En ze heeft lang moeten wachten. Vandaag of maandag zal zij het in haar brievenbus vinden.

Ik maakte een vogelbroche. Voor op de schooltas. Haar sjaal. Jas? Wij hopen dat ze er kan van genieten.

bloem

Bloemen. Ik hou er zo van! Heb het al eerder verteld. Ik wil altijd wel een verse bloem in huis.

Of uit de akker, van onderweg, uit de tuin, uit de winkel als het winter is. Mag zelfs een gesnoeide tak van een boom zijn. Overal zie ik wel iets moois in. De vorm van de tak of blad, combinatie van kleuren, bloei, knop. Krijg het ook heel graag als kado. Gisteren was ik de gelukkige ontvanger van een bloemtekening van Florence en deze week kreeg ik bloemen in een zakje. Mijn metekind Tine had ze voor mij geplukt op vakantie. Ik bewaar ze zoals het uit het zakje kwamen. Lief toch?

Brugge

Brugge. 17u. Alsof we in een filmdecor liepen. Af en toe een fiets. Een wandelaar.

En weten dat het twee straten verder wemelt van talen; Japans, Duits, Frans, Italiaans, Spaans, Brugs, Engels...

maanzaad

Het tafelblad is bestrooid met speldekopgrote bolletjes. Ik veeg ze nog niet weg maar kijk gefascineerd naar het spontaan patroon. De papaverbol mag zijn werk voltooien. Ik heb tijd.

In tussentijd werk ik voor het kinderatelier. Alles cirkelt alweer weken in het hoofd en nu kan alles aan papier toevertrouwd worden. Uit ervaring weet ik dat van dit programma in juni weinig rest omdat ik verwonderd kan raken van wat de kinderen hebben gezien of vertellen. Of wat ik weer vang hier en daar. Dat maakt het ook zo boeiend.

dag zon

Echt zalig zondagsgevoel gisteren. Met m'n favoriete kopje, wat koffie, buiten. Wat schaduw. 's Avonds een uitnodiging bij vrienden. Kletsen. Genieten. De meisjes die af en toe de warme schoot van mama opzoeken. Lachen. Ach. Zondag.

juffrouw Schrans

Op onze weg naar Groede stond/staat mijn droomhuis. Toen ik als kind passeerde fantaseerde ik de dame die er woonde: tenger, met knotje, brilletje en bloemetjesjurk. Ik noemde het ook steeds het huis van Juffrouw Schrans en tot gisteren dacht ik dat haar naam boven de deur geschilderd stond. Met groter worden kwam elke keer als ik passeerde de wens om daar ooit te wonen. De laatste jaren zagen we wel dat het onbewoond was. Maar wat ik gisteren zag kwetste. Totaal vervallen. Ingevallen ramen. Neergestuikt stuckwerk. Weggekapte schoorsteenmantels. Boven een raam nog duidelijk leesbaar '1913'

Er zijn van die dromen die in duigen kunnen vallen.

schaduw

Florence is gaan logeren. Alice mocht kiezen hoe haar dag eruit zou zien. Zee? Misschien? Denk aan de lucht die je kan ruiken en de golven die je hoort klotsen. En eerlijk, het was lang geleden. Ik ben niet zo een mens die van onze Belgische kust houdt, urenlange files bij mooi weer, een dijk volgebouwd, drukte. Sinds mijn kindertijd gaan we ook altijd genieten in Groede of Breskens, in Zeeuws-Vlaanderen. Mijn vader hield ervan om tegen de avond een goede wandeling te maken daar. Het kon zomaar in hem opkomen; wie gaat mee naar zee?

Dus gisteren onze picknick klaargemaakt en in de late namiddag vertrokken. Alice en ik. Zalig om in de vooravond aan het strand en in de duinen te zijn. De foto's zijn door Alice genomen. Gek op schaduw dus (zoals mama?) We hadden een echt meidenmoment.

Als een zondagrijder ook terug over de grens gereden, genietend van de wijdse polders.

blanco

Een volgedrukt boek begint altijd met een leeg scherm of een onbeschreven vel papier. Een werk op papier heeft oorspronkelijk enkel de drager. Soms is er een witte massa waarmee alles begint, een blok marmer of een wit stuk krijtsteen. En dan begint de creatie. In een leegte kan je toevoegen en weghalen. In een massa kan je enkel weghalen.
Twee jaar terug vond ik tussen duizend andere keien deze aan de voet van de 'Gris Nez' in Frankrijk. Zo volmaakt lag hij daar. Hij ligt sindsdien uitgestald. Ik krijg er niet genoeg van. Wil hem enkel ook aanraken. Een goede vriend, Jo Van Rijckeghem, maakt prachtig werk. Vorig jaar zag ik in zijn atelier een 'subliem' werk hangen en het beeld bleef me achtervolgen. En dan wil je woorden vinden om dat sublieme gevoel te beschrijven wat nagenoeg onmogelijk is.
Toen kwam het beeld van mijn kei. De krijtsteen heeft daar gelegen, niemand weet hoelang. De zee, de wind, de lucht hebben hem gemaakt zoals hij nu is. Voor mij zo volmaakt. Dat kan je niet 'namaken', ik heb zelfs niet de drang om de kei te tekenen. Het is er. En zo is het ook met dat specifiek werk, ik kan je vertellen welke materialen hij heeft gebruikt. Ik kan vertellen wat ik vermoed wat er mee is gebeurd. Maar dat maakt het werk niet sterker, integendeel. Je kan het alleen voelen.
Een groter contrast kan er vandaag niet zijn. Maar dan heb je waar ik deze dagen tussendoor mee bezig was; met knopen. Een witte vorm op een blauwe. Laat ik het maar prutsen noemen.

Kijk even bij 'simple pleasure'. Als cadeautje voor een eerste reactie stuurde ik haar de postkaart toe en ze maakte er een blogbericht van.

Jullie merken het wel. Leende al een hele tijd een supergoede camera van mijn 'schone broere'. De zijne is nu defect en heb hem opnieuw uitgeleend. Doe het nu met ons kleine apparaatje en dat heeft niet meer de resultaten als weleer. Nog even geduld.

wie?

Floralice zoals ik ze tekende voor een vriendin die prachtige kettingen, sjaals en mutsen haakt.

huis van floralice

Dit is het huis van Floralice zoals ik het zie. Floralice is bij deze bedenkingen wel een vogelvrouw geworden. Die vrijheid neem ik. Ik heb dus geknutseld in juni. En dan kwamen de tekeningen. De eerste zagen jullie al in één van mijn eerste berichten; een uitzicht door een rond raam. De verhaallijn is er deze keer helemaal. Maar ik denk dat het meer mijn verhaal is dan een verhaal waar kinderen iets in zien. Dus nagenieten van dit werk en wie weet neem ik ooit de draad weer op.

floralice

Er zijn van die dagen dat ik mij enorm gemotiveerd voel om een kinderverhaal in beelden te maken. Ik dacht er gisteren weer aan bij het zien van de wolkenbibliotheek. En telkens weer haak ik af. Hier 4 van de 7 beelden uit mijn verhaal van Floralice, een moeder die dromen probeert te vangen. (gemaakt in juni vorig jaar)

Morgen toon ik misschien een ander begin.

tussen

Met mijn wolkenbibliotheek in stempels gezocht naar tussenvormen. Wat knoopwerk geprobeerd. En dit is het voorlopige resultaat.

prutsen 3

tussendoor wat gespeeld met vorm, licht en schaduw...

zomergasten

Er zijn maar weinig momenten dat ik zo geniet van een televisieprogramma als bij zomergasten. Twintig jaar geleden zat ik 3 u lang gekluisterd aan het scherm de ideale televisieavond van Adelheid Roosen te bekijken. Niemand thuis begreep het. Maar toen betrok mijn fotografieleraar beelden van die avond bij zijn lessen en dit voelde zo goed. Sindsdien ben ik al meerdere malen verrast door die bijzondere mensen die beeld en leven vormgeven in enkele uren. Ontroerend soms. Gedreven. Inspirerend. Vaak mensen bij wie ik vooraf denk -dit wordt mijn avond niet-komen dan zo prachtig naar voor. Anil Ramdas (ik werkt toen nog in een bibliotheek en liet de bibliothecaris prompt werk van hem aankopen omdat het een blaam zou zijn indien deze niet werd opgenomen), Christine Van Broeckhoven, Bettine Vriesekop, Joep Van Lieshout en de harde buitenkern van Bram Moszkowicz die afsloot met originele beelden met Pablos Casals 'Song of the birds'. Alles gebrand op mijn netvlies. Zo van die momenten waar een mens warm van wordt en waarin je hoopt dat passie de wereld een beetje lichter kan maken. En mag ik zeggen dat de avonden die me beklijfden Peter van Ingen en Joris Luyendijk de gastheer waren?
Gisterenavond ook weer genoten met Carice van Houten en gastvrouw Margriet van der Linden.

begin

Neef Jitse (anderhalf jaar) was er deze morgen en stoepkrijten maar. Ik op mijn 'poep' ernaast.

Vorige maand nog kleine stippen en korte lijntjes, nu heuse krachtige lijnen. Waarom tekenen we met één hand als we er twee hebben?

prutsen 2

Gisteren toch nog even de tijd gevonden om met vormen te spelen.

Deze nacht nog (de kermismuziek hield me lezende) las ik in 'Onweer' van Cees Nooteboom een inspirerende zin. Er moest een taal zijn, dat had hij ooit gezegd, om alle wolkensoorten te beschrijven. Arduin, kalksteen, leisteen, witte pluizen, gevaarlijk gruis.

zoeken

Het kriebelt weer om wat tijd voor mezelf te vinden en te werken. Met twee jonge dochters in huis is er wel altijd iets anders te beleven tijdens de vakantie. Vanavond een logeerpartijtje bij ons thuis bijvoorbeeld. De dorpskermis begint en dan is er op vrijdag lattenkoers. Verkleed en met soms 5 man op latten en ik kan u verzekeren dat het soms hilarisch is om naar te kijken. Wij wonen langs het parcours en zitten in de tuin het spektakel te bekijken. Voor de meisjes een topmoment met vriendinnen! Ik probeer het evenwicht een beetje te bewaren en snuister wat in ouder werk op papier, lees wat notitities van de afgelopen jaren na en bekijk waar ik stond voor de vakantie. Zo begin ik altijd na een stille periode.

ongebroken

'Maar ik heb altijd geloofd dat hoe donker de wolk ook is, er altijd een dun zilveren randje omheen zit, en daar moeten we naar blijven kijken. Dat zilveren randje komt vanzelf.'

in: Ongebroken / Wangari Maathai

gekregen blauw

Toen ik hier net kwam wonen vond ik in mijn grootvaders moestuinstal het 'zondagsblauwe kopje' (zo omschrijft dochter Alice het). Een tijdje later heb ik het schoongemaakt en stond het te pronken in een blauwe compositie op de schoorsteenmantel. Tot ik heel erg zin kreeg het ook te gaan gebruiken want ik hou er eigenlijk niet van als dingen daar enkel staan. Elke zondag gebruikte ik deze kop bij het ontbijt met een rood geblokt ontbijtbord. Tot het op een ongelukkige manier is gebroken en nu als samengestelde scherf op mijn materiaalkast staat. Enkele maanden geleden hadden vrienden een cadeautje omwikkeld met krantenpapier voor mij: ze hadden het op de prondelmarkt voor mij gekocht. Als ik nu koffie uit deze kop drink (en niet alleen meer op zondag) dan drink ik op de vriendschap.

Maandag bij het thuiskomen stond er een doos op de keukentafel. Erin 3 diepe borden en 1 bord met hetzelfde motief en ook een blauwbedrukt bordje nog met hengsels om op te hangen. Mijn moeder vond ze op het containerpark en bracht ze voor me mee. De borden staan nu nog wat te pronken in mijn boekenkast maar waarschijnlijk niet voor lang.

Het motief is ontworpen naar aanleiding van het huwelijk van onze koning, nu vijftig jaar geleden en gebakken bij Boch, La Louvière.