Posts tonen met het label vrienden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vrienden. Alle posts tonen

8.7.12

hartig en zoet






















Twee kunstenaarsvrienden hebben hun atelier in de buurt. Ze hadden het fantastische idee om er vandaag de vakantie in te zetten met een pannenkoekenbak.De tafels werden onder de remise gedekt. Wat regen hield ons niet tegen. Er werd hartig en zoet gebakken. We keuvelden. Over kroost, vandaag en morgen, hellospieren, de kuitbruinstand,...
Vlakbij leek plots heel ver weg. Thuisgekomen met een zuiders vakantiegevoel.

29.4.12

Jeroen
























Vandaag was ik IN DEN BOUW estaminet. Om nieuwe kunstwerken van Jeroen Frateur te zien. Ik ging ervoor door de knieën. Op mijn hurk. Leunde met mijn rug tot ik er wit van werd. Verrassend hoe gestapelde structuren losgetrokken worden. Gaan liggen. Hoe de humor van Jeroen zich overal tussenwringt.
Ik toon enkel details. Het geheel dat moet je beleven. Dat kan je niet tonen in een foto. Daar raakt het verloren.
Het is werk waar je tijd voor moet nemen. Van detail naar detail. Stappen achteruit. Overhellen. Terug gaan. Van links naar rechts. Langs achter....

12.3.12

heinz


FOTO: BART VAN LEUVEN



























Vriendin Inge VAN DAMME werd met haar kaftontwerp voor het boek 'Heinz. My secret ingredient cookbook' genomineerd voor de publieksprijs van het beste boekomslag. Tot 14 maart kan je nog stemmen. Klik hier en stem op het meest rode en smakelijke boek.

4.1.12

13.193/68 DELFT























Kleurstalen. Van country dream, pacific, river en ice. Provencial, delft, jewel en saphire. Ze vielen gisteren gewikkeld in mijn bus. Met wind en regen die tegen de ramen gutst ga je meteen verlangen naar plekken waar de blauwen hun naam aan danken.
Een grote verrassing. Een wonderblauwe. Heel voorzichtig (en dat is moeilijk als je nieuwsgierig bent) heb ik het pakje opgengemaakt.
Hermine, wat een prachtig rozet. Dank. Dank. Dank. Ik herken de draad. Jouw allereerste kleine rozetje ligt nog steeds bij mijn werktafel! Ik woon in een huis dat vroeger vol lag met handgemaakte rozetten van oma en haar zus Stella. Onder postuurkes, bloempotten, vazen. Ik leg ze zonder iets erboven. Hou er niet van als al het mooie en fijne werk wordt weggestopt.
Dit alles net voor we vrienden ontvingen. Openen van de omslag tussen de voorbereidingen in de keuken. En dat was zalig, weer. Ontvangen. Bereidingen voorschotelen. Eindeloos praten. Samen eten. Genieten van de meisjes die groter worden.
Vrienden, volgende bestemming wordt misschien geen heen en weer vlucht naar Kopenhagen, misschien een bezoekje aan Delft?

23.9.11

lijst



Lijsten. Ik haat ze. Ook al zijn ze niet neergeschreven. Ze stapelen zich vol in mijn hoofd. Er moet iets aan mijn tijdmanagement schelen. Denk ik. Sinds het einde van de vakantie kom ik zo weinig aan eigen werk toe. Ik weet dat dit bij september hoort. Dat alles zijn eigen ritme heeft gevonden in oktober. Ik weet het. Sus ik mezelf. Tussen dag in dag uit opsommingen ook een lijst met wat tentoonstellingen die ik wil/moet zien. Heel dwingend. L'inconnu/Nikolaas Demoen bij Netwerk in Aalst. Ter gelegenheid van deze tentoonstelling is er een nieuwe reeks kunstenaarspublicaties voorgesteld. Posture editions. Nummer nul: nikolaas demoen Oog/Blue. Ik heb dit alvast in huis gehaald en uitgestald op de boekenlessenaar. Om er me dagelijks aan te herinneren dat ik die lange lijst niet uit het hoofd mag vegen.
Meer weten over de publicatie of Nikolaas Demoen. Klik dan hier en hier. Voeg het misschien ook toe aan jouw te zien lijst.

15.9.11

stroperige post



















Wat wordt er in jullie brievenbus gegooid? Reclame (ook al heb ik een passende sticker geplakt). Lange omslagen met venstertjes. Bedenkingen. Een uitnodiging. Beetje cultuur. Gebundelde woondromen. Af en toe steekt daar een omslag tussen waar ik verrast van ben. Het helemaal niet verwacht. Gisteren dus. Een bruine omslag. Erin een prachtige fotokaart! van Elianne. Op de achterzijde een heerlijk recept van appelstroopjam. Vriendenoogstappeltjes, hou jullie klaar. Eén van de volgende dagen maak ik stroop van jullie. Enge zoete Inge toch.

Bedankt, Elianne! Ik ben verzot op die kaart en straks ook van de stroopjam (weet ik nu al). Heb ik even zo'n platenrekje vanonder het stof gehaald. Jaren terug kocht ik het om mooie postkaarten in te bewaren. Ik denk dat het even in huis blijft. Misschien met kermisblauwe bordjes in?

19.6.11

transparant







































Hermine is een artiest in het maken van verrassingen. Een combinatie van prentkaart, foto en transparante zakjes. Zo mooi dat je amper het strikje durft open te maken. De nieuwsgierigheid dwingt je echter om er dan maar de schaar in te zetten en laagje per laagje te bewonderen. Zakjes dus waar je doorheen kan zien. Vervolgens komt de vraag of ik 'het' er wel uit haal? Hoort het niet samen? De gedroogde bloemen heb ik laten zitten. Ze kleven nu op mijn zolderraam. Daar spelen ze een twist met de snel voorbijrazende grijze slierten. Daar kunnen ze de regen horen die ze niet meer nodig hebben om hun schoonheid te bewaren. 
In een ander zakje zat een voor mij gehaakt tafelnapje. 'Speciaal voor jou gemaakt'. Ik heb gisteren voor het vieruurtje van onze studerende jeugd de tafel feestelijk gedekt met de extraatjes van de week. Hun vrije tijd heb ik wat uitgerokken. Te gezellig om plots af te breken en de wiskundige stellingen weer in hun hoofd toe te laten.

Ik heb ook een oud matje uit de vergeethoek gehaald. Geknoopt door mijn groottante Estella. Het lag altijd op mijn meisjeskamer, vervolgens op die van dochterlief voor even. Daar dacht ik gisteren dan plots weer aan. Brengt wat kleur nu in onze kermisblauwe kamer. 
Geniet van jullie zondag! Ik ga poppetjes afwerken, opvullen en dichtnaaien en heb daar vandaag wel zin in.

4.5.11

over 't water























Zou je bij de eerste foto's vermoeden dat ik maar een uitstap deed van enkele kilometers? Kabbelend water. Kajuitramen. Reddingsboei. Blauwe weerspiegelde lucht. Op de grens met onze gemeente kunnen we op twee plaatsen de veerboot nemen om met de wagen (of fiets of te voet natuurlijk) aan de overkant van het kanaal te komen. Midden havengebied. Maar het tochtje op zich,(van enkele minuten) daarvan krijg je reiskriebels.
Toen we kind waren reden we altijd met de fiets naar de veerboot van Terdonk. Mijn vader werkte op de scheepswerven aan de overkant. Tegen het einde van zijn werktijd gingen we een paar keer over en weer varen, om vervolgens met hem terug te keren naar huis. 
Ik dus gisteren op de boot om een atelierbezoek te brengen aan twee kunstenaarsvrienden. Ze hebben een nieuwe werkstek gevonden (om jaloers op te zijn!). Elk een paviljoen van een oud scholencomplex. Groen en rust errond. Nou ja, geef me een stoel en maak me onzichtbaar en ik kan daar een hele dag genieten van wat er binnenskamers te zien is.

29.4.11

gevederd


































Een dagje Gent met een lieve vriendin. Onze verwendagen in de vakanties krijgen we niet meer geregeld. De tijd dat wij als ouders de vrije dagen invulden van onze kinderen is voorbij. Wij volgen hun programma. Dus legden we dit uitje vast. Het fotoapparaat zat in mijn tas. Ik had al wat beelden in het hoofd. Maar we hebben getetterd. Heel veel. Pas wanneer ik op mijn bus terug stond te wachten, zag ik dit. De daken van Gent. Grijze lucht. Maar in mijn hoofd cirkelden gezellige woorden.
De veren, gevonden en verzameld in het vriendenhuis, gaan straks op de bus. Voor wie?



26.4.11

hoog gras























De kunstenaar kon gisteren van jaartal wisselen. Als dat geen goede reden was om met vrienden een picknick te houden in eigen boomgaard.(Een prachtig idee van de kunstenaarsvrouw.) In hoog gras. Met fleurige dekens en kleden die verspreid lagen over het groen. Manden met huisbereide gerechten die we meebrachten. Hartig. Zoet. De zon die ons niet in de steek liet. De schaduw van het frisse gebladerte. Vriendenwoorden over verlangen. Hebben en houden. Over elders en hier. Dromen. Onze kinderen die elkaar terug vonden.

Maar vandaag volgen weer de agenda. Schuiven we alles in elkaar. Trekken we het alledaagse doen opnieuw in beweging. Ik begin eraan.


23.4.11

zomeren






















Het zomert in de maand april. Wel met bloesems. Heb je niet in augustus. Met de bedwelmende geur van blauwe regen. Seringen. Sneeuwballen (viburnum) die zich prachtig laten verkleuren van groen naar wit.
Ons verblijf in het vriendenhuis was onthaastend. Genieten. Luisteren naar de stilte. Met een lach de haan over en weer zien lopen van zijn 'eigen' vrouwtjes die aan het broeden waren, naar de legkippen aan de andere kant van de tuin. Niets van de kakelende gesprekken begrijpen. Het lam, dat tot twee maal toe op een naburige wei was terechtgekomen, terug naar haar vertrouwde groen brengen. En triestig maar waar, met een enorme krop in de keel en een onwennig gevoel in de buik,  hebben we ook één van de poezen moeten begraven.
Bij het opstaan deze morgen, voelde het wat raar aan om niet eerst naar de dieren te gaan. Geen gezellig eenmansbabbeltje. Goeiemorgen. Schoon weer vandaag. Inge heeft lekker eten voor jullie....

De vrienden hadden een fantastische vakantie. Hun familiehuis was verwarmend voor ons. Ik kom thuis alsof ik weken vakantie had. Dankjewel vrienden!

4.4.11

kaarslicht





















Het was vroeg. Als altijd. Toch feestelijk anders. En dit op een maandagochtend. Wetende dat er een examen volgt. Van wiskunde dan nog wel. Anderlecht heeft dit weekend verloren, maar er was nog net een cellosuite van Bach te horen! Voel dit als een gelukssignaal. Ontbijtbord bij kaarslicht. Wat zoet. Wat fleurig strooisel. Paaseitje. Een liefdeshart. Haar lievelingskoekje (Lotusspeculoos met een laagje chocolade). Toen en nu. Verzameld. 
Florence mocht vandaag twaalf kaarsjes uitblazen. En dat gaan we vieren.

En Nan, die in het paradijselijk vriendenhuis woont, mag vandaag ook feestelijk blazen! Gefeliciteerd Nan, een dikke kus van ons allen!

7.1.11

lejardinbohémien

 



Er is een nieuwe tuin in Gent. 'Unjardinbohémien'. Midden in de stad, vlakbij de burcht en Jan Breydel kreeg een naambordje om de hoek. De gevel is groen, je moet een glazen deur door, maar het relaxe buitengevoel komt je heel verfijnd omhelzen. Wij (mijn dochters en ik) hebben ons deze middag laten verwennen met een kom overheerlijke soep en brood. Het was zalig gewoon. Je kan er koffie en thee nemen en Kristine's zelfgebakken taarten zijn niet te weerstaan. Jean-Pierre liet het houtvuur uitnodigend knetteren.
Warm porseleinen licht, prachtig vormgegeven stoelen, tafels waar bij nagedacht is. Op die plaats geniet ik dan.
Omdat ik sinds lang niet meer in mijn geliefde stad was. Omdat ik samen met de dochters ben. Omdat ik het al voor me zie hoe ik ooit nog eens wil wonen.Omdat ik een hele dag door verlang naar zoveel gezelligheid. Omdat die vrienden een droom waarmaken.

Het beeldmateriaal is niet zo denderend, maar als ik daar dan ben word ik zo'n klein broekschijterke die niets durft. Dan haal ik stiekem dat digitaaltje boven en klik wat.

1.1.11

slingeren




Gele vleugelmoer. Heren in pak. Paarse glitterjurk. Tafel vol huisbereidingen. Knallen. Spetters. Huisconcert. Slingers. Dansnoten waar je niet ouder van wordt. (Integendeel). Bubbels bij de spiritus (?). Een feest dat zich als een kroniek laat lezen. Een kroost voor wie het steeds te vroeg is, maar nu wel loom in de zetel hangt. Er bij kunnen zijn.
Fijne heerlijkheden om een jaar te starten!

14.11.10

gevoel







'Wie minstens één keer per dag een geluksgevoel ervaart, lees ik, zal lang leven.'*

Vandaag schonken we een beetje van ons geluk weg aan een jarige vriend. John. Een wijs man, culinair matroos, niet vies van stront. Alle mooie verwijzigingen in het gelegenheidslied zitten verborgen in mijn hoofd. Ze willen maar niet boven komen drijven. De kopie ligt nog op het feestadres. Dus verzin ik er zelf maar wat. We hebben met z'n allen gezongen, geplakt, gelachen, gezellig gepraat. Zoveel, dat wat we wegschonken vandaag, we in veelvoud terugkregen.

We kunnen dagelijks lijsten formuleren van vervelende gebeurtenissen. Dromen die overhoop worden gehaald. Te drukke dagen. Zorgen om kinderen. Zware woorden. Misschien kan ik verder gaan tot morgen. Maar in iedere dag zit ook iets klein verborgen. Waar je gisteren nog niet aan dacht. Wat warmte geeft. Vertrouwen. Iets waardevols. Misschien moet je het zoeken. Vaker ligt het zomaar voor het oprapen.

Morgen ruil ik mijn vertrouwde thuis in voor een ziekenhuiskamer. Mijn lectuurtas staat klaar, het valiesje met wat naaiwerk, een notitieboek. Ik heb het net nog aangevuld met de 'kleine dagen' van één van mijn lievelingsauteurs. Om mijn kleine dagen daar in te kleuren. Dank je wel lieve vrienden! Als ik wakker word zullen dit de eerste woorden zijn die ik toelaat in mijn hoofd.

De meisjes gaan 'logeren'. Dat maakt de verhuisstap wat eenvoudiger. Te weten ook dat ze het meer dan goed zullen hebben.

Tot binnen enkele dagen. Tussentijds blijf ik op zoek gaan naar klein geluk.

*pg. 22. Kleine dagen. Novelle. van Bernard Dewulf.