Die enkele momenten dat de zon door de grijze vaste lucht breekt doet wonderen. Het spel van licht en donker. Daar vertraag ik voor. Hou stil. Jaren terug had ik mijn schetsboek en potlood gegrabbeld. Een stoel neergepoot waar ik het goed vond en het vastgelegd op papier. Nu neem ik het apparaat en leg het moment in enkele klikken vast. Vroeger overwoog ik wat ik fotografeerde. Nu nog. Anders.
Vandaag vraagt alles maar enkele minuten. Ik kijk. Probeer opnieuw en kan selecteren wat bruikbaar is. Toen was het een lange mysterieuse weg. Twaalf of vierentwintig beelden, soms zesendertig (als ik me goed herinner). Met spanning afwachten tot in zwart en wit zich langzaam het beeld aftekende op fotopapier. Nu evenveel beelden die vaak met een klik verwijderd worden met het label: niet goed genoeg.
En als ik verdwaal. In de schaduwrijke uren. Tussen die dagelijkse potloodnotities van grote namen. Als ik dat potloodgenieten in krullen en stippen zie. In arceringen. Licht en donkervol gekrast. Dan denk ik zoals gisteren. Bonnard, man. Ik moet nog meer vertragen. Stil zitten voor dat spel. Meer mijn potlood slijpen.
Zou Bonnard evenveel geschetst hebben als hij een digitaaltje in de broekzak had en zijn schetsboek op de tafel?
