in

Haute Nouveauté. Op. In. Tussen.

aftellen

Op woensdag tel ik af. Vandaag nog vier. Volgende week drie. Twee. Eén. Punt.

De foto's zijn genomen in Patignies.

happy

Er vlogen net liefdevolle woorden voorbij.

genieten

Wie kon het niet gebruiken? Een overvloed aan zon en warmte. Het gaf dit verlengde weekend een feestelijk tintje. Ik heb er zo van genoten. Weinig beelden voor jullie. In al dat enthousiasme vergeet ik het fotoapparaat mee te nemen. Ik werd culinair verwend op zaterdagavond. Het was meer dan uit eten gaan. Staren naar elk bordje en in kleine hapjes proeven van de bereidingen.
Maar het was ook in hoge mate genieten van een fietstochtje naar het atelier van vrienden. Buiten zitten op prachtige stoelen. De wind voelen. Bijpraten. De tijd vergeten.
Gisteren verkenden we het dorp en het vakantiehuis waar we in de zomervakantie opnieuw gaan koken voor de jeugdbeweging. Een rustig dorp in de ardennen. Wie in de tenten slaapt zal ontwaken en zicht hebben tot in Frankrijk. De kookploeg mag in een huisje verblijven. Prachtig vloertje, oma's bed en kast. Sfeervol oud. (En de eigenares begreep echt niet waarom ik zo enthousiast fotografeerde). We zien het allen weer  zitten.
Vandaag begint de schoolweek. Proberen we nog niet veel te denken aan de junidrukte die eraan komt. Maken we er nog een zonnige dag van.

vervolg

Het inventariseren gaat door in een licht gewijzigde vorm.

pioenroos

Een poging tot het vlug inventariseren van de bloemblaadjes.

*

Een vroege ochtend vol beloftes die uur na uur werden ingelost. Zes uur. Drie uur later. Rond tien uur en daarnet.

*Dit was niet met potlood gelukt.

vastleggen

Die enkele momenten dat de zon door de grijze vaste lucht breekt doet wonderen. Het spel van licht en donker. Daar vertraag ik voor. Hou stil. Jaren terug had ik mijn schetsboek en potlood gegrabbeld. Een stoel neergepoot waar ik het goed vond en het vastgelegd op papier. Nu neem ik het apparaat en leg het moment in enkele klikken vast. Vroeger overwoog ik wat ik fotografeerde. Nu nog. Anders.
Vandaag vraagt alles maar enkele minuten. Ik kijk. Probeer opnieuw en kan selecteren wat bruikbaar is. Toen was het een lange mysterieuse weg. Twaalf of vierentwintig beelden, soms zesendertig (als ik me goed herinner). Met spanning afwachten tot in zwart en wit zich langzaam het beeld aftekende op fotopapier. Nu evenveel beelden die vaak met een klik verwijderd worden met het label: niet goed genoeg.

En als ik verdwaal. In de schaduwrijke uren. Tussen die dagelijkse potloodnotities van grote namen. Als ik dat potloodgenieten in krullen en stippen zie. In arceringen. Licht en donkervol gekrast. Dan denk ik zoals gisteren. Bonnard, man. Ik moet nog meer vertragen. Stil zitten voor dat spel. Meer mijn potlood slijpen.

Zou Bonnard evenveel geschetst hebben als hij een digitaaltje in de broekzak had en zijn schetsboek op de tafel?

schoonheid en...

Schoonheid en gruwel van moeder natuur op slechts enkele meters van elkaar. Ik hoorde hevig getik dat een gruwelijke daad in herinnering bracht. Vlak bij het raam staande, zag ik twee merels (vrouwtjes nog wel) hevig met de slakken tegen het pad slaan. Vorig jaar ontdekte ik dit voor het eerst. Het moet er de periode voor zijn. Misschien weten vogelliefhebbers onder jullie er meer over. Moeten de jongen gevoed worden? Gaan ze daarom op zoek naar slakken die nu in overvloed te vinden zijn?

Hun moorddadigheid of waar hun instinct tot overleven toe in staat is, laat een spoor van slijm en stukjes huis na. Ik heb het op de foto deftig gehouden. Blijft er enkel nog een stukje constructie over, wat op zich al bewonderenswaardig is gebouwd.

Niet ver daar vandaan, in de border, heeft de pioenroos haar ontelbare bloemblaadjes volledig geopend. Eén bloem maar. Nu het vierde jaar op rij. Nadat de struik enkele jaren was verdwenen.

Ik kijk er sindsdien jaarlijks naar uit. Van zodra een klein scheutje boven de grond komt steken. De knop wat rood laat zien en dan dag na dag de bloem tot zijn volle bloei laat komen. Ieder jaar neem ik me voor een inventaris te maken van de vormen van de blaadjes. Tot nu. Blijvend bij een voornemen.

Schoonheid en vergankelijkheid liggen dicht bij elkaar.

traag

Rustige dagen. Er was het prachtig lentefeest bij vrienden. Gezellige babbels. Stralende dames die aan het dansen gingen. De zon die ons gisteren toeliet de deuren en ramen open te gooien. Wat na te genieten buiten.
Vandaag staat niets gepland. De traagheid kan zijn gangetje gaan. Ik neem de tijd om aan de werktafel te zitten. Uit te proberen. Samen te voegen. Wie weet?

geknipt

Eénmaal op een schooljaar ben ik op woensdagnamiddag thuis. Gisteren dus. Omdat we ook de volgende dagen vrij hebben, hielden we het heel ontspannen. We namen Tine, Lode en Jitse mee naar het bos. We volgden sporen van de WOLF!. Ze hoorden de vreemdste wezens tussen het gebladerte. Hun fantasie sloeg op hol.  De eekhoorntjes waren wel echt. En de bloemenfee.

Van het bos naar de werkkamer. In kleine stukjes werken. Naaien. Denken. Ontevreden gevoel over het resultaat en knip. Een topje werk heb ik opgehangen. De vogel. Zo noem ik het. Het mag me vleugels geven.

folklore

Op zondag hebben we het koffiekletsen even onderbroken om met de familie een wandelingetje te maken naar het Museum voor folklore in Grotenberge. Zondagse en doordeweekse kamers uit de oude pastorie die gevuld zijn met vergane glorie. Schoeisel en lederwaren. Hoeden. Handschoenen. Nijverheden die vroeger heel dicht bij huis konden of zelfs thuis, tussen het koken en het moederen.

(Mijn grootmoeder langs vaders zijde - ik heb ze nooit gekend - bracht 8 kinderen groot en vlocht tussendoor het bovenstuk van schoenen (tressé) die dan later per stuk werden betaald en opgehaald.)

Ik zag een aantal items waar ik zo de straat mee op wou. De lederen schoudertas, schoenen in een groter formaat, hoed met blauw stiksel, lederen of gehaakte handschoenen. Op mijn zondags. Doordeweeks.

Zou men fluisteren: 'Kijk daar, madame folklore?'



moederen

'Keer maar were'. Een gebod op een geel briefje op de kamerdeur. Dus ik luisterde naar wie het had geschreven en keerde terug. Naar bed. Met een boek. Klara tussen de oren. Tot het gekraak op de trappen en de geur van koffie en koeken, gesmolten chocola en fruit, de zolder binnendrong. We ontbeten op bed. Met z'n allen. Heerlijk. Blauwe lucht door het raam. Keuvelen. Hmm. Daar hou ik van.
We moederden zoet verder bij zuslief. Met de oma's die ons, veertigers, blijven bemoederen .'Had je vrijdag jouw fietslicht aan toen je naar huis reed? Het was al donker.' Bijvoorbeeld. En zus en ik bemoederen onze kroost. Terwijl mijn tieners hun nichtje en neefje koesterden.
Dat vierden we. Het moederen. Van moeder op dochter en terug.

René

Er is nog maar weinig in mijn dorp dat aan de kinderjaren doet denken. Wat erfgoed in stenen. De school waar al een hele tijd niet meer geleerd wordt, de kerk, de kastelen (maar zonder de baron en de barones). De molen die soms op zondag draaiende wordt gehouden. Groen is vervangen door gestapelde muren. De hoofdstraat is een verbindingsweg geworden.
Geen dorp meer waar je melk haalt bij de boer en op zomeravonden, al zittend op de dorpel, die lauwwarm uit een glas drinkt. Geen dorp meer waar meer kalveren en varkens geboren worden dan kinderen. Geen dorp meer waar het vanzelfsprekend is dat er gegroet wordt bij het passeren.

Mijn dorp is deze week wat armer geworden. Mijn overbuurman, sinds de kindertijd, heeft het gevecht met zijn ziek zijn verloren. Hij was een man die vroeger nog kon linken aan vandaag. René boerde tot enkele jaren terug, maar klein. Enkele koeien. En zijn boerenpaard. Nooit heeft die man een tractor op zijn erf gehaald. Hij vertraagde het verkeer in de dorpsstraat. Hing met zijn benen schuin over de kar, sigaartje in de mond en stelde zijn paard gerust. Ju. Ju. Perd. Ju. We haalden er elke dag verse melk. Het was toen nog heel gewoon dat er geboerd werd in een dorp.
Je zegt René en zijn boerenpaard. Voor het plezier van anderen en voor hemzelf.

Zaterdag zal het even stil worden. We zullen hoefgeslag horen tegen het beton. Ze brengen hem met paard en kar tot de kerk. Zo verbonden. Tot het stopt.
Ik steek nog een laatste keer mijn hand op en roep jow! René.  En mijn hoofd maakt een knik naar beneden. Zoals ik deed als ik uit de keuken kwam, van onze oprit reed of voorbij stapte.
En ik vergeet de droom niet. Hij stond voor ons huis. Ik reed met de fiets (toen fietsen net weer kon vorig jaar) voorbij zijn huis. Hij moedigde mij aan alsof ik deelnam aan een koers. Ik hoorde hem iets roepen: 'ge zijt goe bezig'.

Ik mag nog even verder rijden. René niet. Mijn hand omhoog. Jow! René. Jow!

Met Jow! zeg je een goedendag, in ons dorp. Op de foto zie je een detail van een gebeeldhouwd boerepaard door  Jo Van Rijckeghem.

schoen



We ontwerpen schoenen in het kinderatelier. Een schoen die er links en rechts totaal anders moet uitzien. We denken ook na over wat inspiratie kan zijn.
Enkele kinderen begonnen vandaag met het schilderen van één van hun ontwerpen op katoen. Het vormen gebeurt later.
Spijtig dat ze deze niet kunnen dragen. Maar ze denken wel dat ze hem bij de schoorsteen kunnen zetten bij het bezoek van de Sint. Daar kan hij (die goede man) toch niet naastkijken?

Schoenen van Yane, Chachrazed en Joëlle.

Mams!

'Mams, doe niet zo verveeeeeelend! Mams!' Mams wou gewoon dit moment vastleggen in een beeldje: historische stappen in de nieuwe schoolomgeving. Net zoals ik dat deed voor haar in de kleuterklas. Ze is toch geen kind meer? Wat moeten de mensen wel denken?
Nee. Ze is geen kind meer. Ja. Ze weet wat ze wil. Volgend jaar krijgt dochterlief de kans om het studeren en haar passie voor volleybal te combineren. Zij kan niet wachten om te starten. De gebouwen waar ze zal trainen kent ze al. Een trainster ook. We hadden al een gesprek met de coördinators. Ze zag eerder het internaat en de ontspanningsruimte.... En het dromen werd al een stukje werkelijkheid. Gisteren was er dan de openschooldag op het instituut waar ze in groep naar toe zullen fietsen om de reguliere lessen te volgen. We kregen uitleg over het bijzonder statuut die ze krijgen, de werking, de mogelijkheden, de inzet die verwacht wordt.
Sinds september 2011 kwam haar droom telkens een stukje dichter. Je houdt er rekening mee dat het kan, maar dat het ook een droom kan blijven. Haar passie groeide met de dag. De gesprekken aan tafel gaan sindsdien vaak over haar sport, over volgend schooljaar, over wedstrijden, fouten bij het spelen, topspelers en speelsters....
En mams mijmert en leeft mee. Is het niet mooi als je de kans krijgt een droom te verwezenlijken? Willen we dat niet allemaal?

fris briesje

De achterdeur staat open. Vogels zingen. Ik voel een fris briesje aan de benen. Het lucht op. Van dag tot dag zijn we in de zondag getuimeld. Een zondag die misschien wel in het teken van de verandering staat. Straks bekijken we de nieuwe school voor dochterlief. Zij kijkt ernaar uit. 

Alles gaat zo snel. En ik hol mee. Laat wat vlugger los dan ik ooit had kunnen vermoeden.

Een klein hartje, heb ik. Een mams die, ondanks alles, blij is dat ze hen mag zien groeien.

monsieur

Monsieur Matisse, pourquoi peignez-vous?
"Pour traduire mes émotions, mes sentiments et les réactions de ma sensibilité en termes de couleur et de forme, ce qui ne peuvent faire ni l'appareil photographique le plus perfectionné, même en couleurs, ni le cinéma..."*

Meneer Matisse. Om steeds opnieuw naar toe te gaan. In woorden, kijken en in fotografische portretten. Al bijna dertig jaar. Hij verveelt me nooit.

*Gelezen in: Henri Matisse: écrits et propos sur l'art. / Foto van Henri Cartier-Bresson in een tentoonstellingscatalogus van 1995, Musée Matisse in Le Cateau-Cambrésis.