rustdag

Vandaag is er rustdag in de vakantieweek. Geen brengen en halen. Geen programma's samenvoegen en ertussen een weg banen. Vandaag kan ik de tijd nemen zoals hij komt. Auguste Rodin lezen. "Faire avec ses mains ce que l'on voit". Ik bracht uit de bibliotheek een ouder boek mee, dat vroeger tussen de niet uitleenbare leeszaalboeken stond. Het tapijt van Bayeux. Een uitgave uit 1985 van het Mercatorfonds. Het gehele tapijt is gefotografeerd. Wat mij boeit zijn de zichtbare herstellingen door de jaren heen. De figuratie. De soberheid van de enkele kleuren op een nagenoeg witte achtergrond. Ik ben er uren zoet mee. Het verwondert me dat ik het enkel als zwart-wit plaatje uit de kunstgeschiedenislessen in mijn geheugen heb bewaard.

Vandaag rustdag dus. Ik maak hem zo druk als ik zelf wil.

lijnen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Had ik gisteren lijnen getekend in een klein schetsboekje, als ik het werk van Raoul De Keyser niet had gekend?

Het was in Zulte, vlakbij bij Deinze. Misschien zit dat er voor iets tussen. Binnen, op een uitgetekend terrein voor verschillende balsporten.

Het was rustig. Bij reservewedstrijden zijn er nagenoeg geen toeschouwers. En er is veel tijd tussendoor. Bij de opwarming een uur voor de training, tussen de twee wedstrijden in. Zo vulde ik mijn tijd in.



tinka

Onze school viert feest! dit jaar. We blazen 150 kaarsjes uit met z'n allen. De Sint-Lucasacademie (want tot de grote familie van Sint-Lucas behoort ook de Hogeschool en het Secundair Kunstonderwijs) nodigt kinderen (en familie) uit voor een heus kindersymposium op 6 oktober.
Eén van de gasten is kunstenares Tinka Pittoors. Met het kinderatelier van zaterdag (leerlingen uit het vijfde en zesde leerjaar) ontdekten we vandaag haar werk. We tekenden stukken gebouwd erfgoed van onze school. De volgende weken denken we na over vormen, kleuren en materiaal voor onze 'groene' invatie. Het feest is al half begonnen.

herbert vogel

Gent. In een straat dicht bij water staat een klein huis. Als de deur voor jou open gaat, kom je in de schatkamers van Stella en Marcel. Tussen het gefladder van twee papegaaien en het zacht geronk van de poezen, is elk stukje muur behangen met kunst. Onder bed en op de tafel. Op de grond. Aan het plafond. Tot in het kleinste kamertje van het huis.

Marcel was postbode in de stad. Stella werkte haar hele leven in een bibliotheek. Ze delen één grote passie: kunst verzamelen. Grote en kleine. Papierkunst. Geschilderd. Oud en nieuw.

Kom mee op ontdekkingstocht door hun collectie.

Dit is de tekst waarmee ik de bezoekers op de eindejaarstentoonstelling van het kinderatelier verwelkomde. Het verhaal van Stella en Marcel was onze rode draad.
De personages waren niet verzonnen. Ik inspireerde me op het verhaal van de kunstverzamelaars Dorothee en Herbert Vogel.
Gisteren overleed Herbert op negentachtig jarige leeftijd.

monsieur

Monsieur Matisse, pourquoi peignez-vous?
"Pour traduire mes émotions, mes sentiments et les réactions de ma sensibilité en termes de couleur et de forme, ce qui ne peuvent faire ni l'appareil photographique le plus perfectionné, même en couleurs, ni le cinéma..."*

Meneer Matisse. Om steeds opnieuw naar toe te gaan. In woorden, kijken en in fotografische portretten. Al bijna dertig jaar. Hij verveelt me nooit.

*Gelezen in: Henri Matisse: écrits et propos sur l'art. / Foto van Henri Cartier-Bresson in een tentoonstellingscatalogus van 1995, Musée Matisse in Le Cateau-Cambrésis.

crusoe

Vrijdag 4 mei (om 20.00 u) en zaterdag 5 mei (om 11.00 u) is er de muzikale en beeldend interactieve voorstelling  'Crusoe' in het Gravensteen te Gent. De jongerenateliers van onze Sint-Lucasacademie en het Robinson Crusoë ensemble van de muziek-academie te Gent, werkten afgelopen academiejaar aan dit project.

Het ensemble speelt de partituur Crusoë uit 1993 van F.Rzewski. Deze bestaat uit een zestigtal korte fragmenten waarin gespeeld, gezongen, geklopt, gezucht, geroepen, gefluisterd en veel gelachen wordt. De belevenissen van de arme Robinson worden er bezongen, zijn angsten bezworen, zijn strijd met de elementen uit de doeken gedaan, het hard labeur gedemonstreerd, kortom zijn zware doch boeiende bestaan op het eenzame eiland voor u hapklaar opgediend, met een flinke scheut flegmatieke humor er bovenop. (tekst van Lieven Baert)

Bijgevoegde beelden geven een klein voorproefje. Kaarten tegen 5 euro zijn nog steeds verkrijgbaar.

Jeroen

Vandaag was ik IN DEN BOUW estaminet. Om nieuwe kunstwerken van Jeroen Frateur te zien. Ik ging ervoor door de knieën. Op mijn hurk. Leunde met mijn rug tot ik er wit van werd. Verrassend hoe gestapelde structuren losgetrokken worden. Gaan liggen. Hoe de humor van Jeroen zich overal tussenwringt.
Ik toon enkel details. Het geheel dat moet je beleven. Dat kan je niet tonen in een foto. Daar raakt het verloren.
Het is werk waar je tijd voor moet nemen. Van detail naar detail. Stappen achteruit. Overhellen. Terug gaan. Van links naar rechts. Langs achter....

verftube en lepeltje

Verftube en lepeltje. Gekoesterde voorwerpen van Bernard Dewulf. Jaren terug werd ik bevangen door zinnen. 'Ik heb in Parijs op een tentoonstelling een vreemd geel vlekje gezien. Er draait een naakte vrouw in bad omheen'. Bonnard zag ik anders. Zonder Dewulf was het me nooit gelukt te zien wat hij zag. Ik leerde kijken tot het koorts krijgt. Las de herinneringen van een borstel. En van deze zinnen kreeg ik honger naar meer. Dat hebben jullie al kunnen lezen.
Verftube en lepeltje. Omdat ik hou van taal en van kunst. Omdat ik er van hou om te proeven van de woorden die hij voelt. Over het naar binnen slaan, zoals hij het zegt.

Vandaag wordt Bernard Dewulf stadsdichter van Antwerpen.

Ik zag de foto hier.

behangpapier

Achter glas en ingekaderd. Een reep behangpapier van Edgard Tytgat. Tot mijn grote vreugde opgemerkt in de etalage van een antiekzaak, vlakbij Sint-Jacobs te Gent. Prachtig!



Er is de vraag wat ik zou doen als ik zo'n stuk in mijn bezit zou hebben. Ophangen zoals het bedoeld is? Of bewaren achter glas? Wel op de muur. Misschien toch maar dat laatste. Stel dat ik wil verhuizen. Moet ik Tytgat achterlaten. Wordt die afgeschraapt van de muur of wordt er overheen geschilderd.
De prent doet me denken aan één van zijn linosnedes in 'Le lendemain de la Saint-Nicolas'. Daar zijn de tomahawks van de Roodhuiden van chocolade. En de pijlen van deze kwajongens? Van speculoos?

hongeren

Neef Jitse (3) bracht me op zaterdag een schilderwerk. 'Surfers'. Geschilderd na een wandeling aan zee. Ik ben er ontzettend blij mee. Het hangt te pronken aan de boekenkast. Kan ik het veel zien. Kan ik er bedenkingen bij maken. In superlatieven. Jitse moet geen uitleg geven bij zijn titel. Ik voel beweging. Herhaling. Zomerkleuren. Ruik bijna de zeebries. Daar heb ik genoeg aan. Terwijl ik zelf vaak iets te veel naar woorden zoek om eigen werk te duiden. Ik kan iets van hem leren.

Ik honger dagelijks naar kunst. Cultuur. Muziek. Een honger die vaak maar met mondjesmaat te stillen is. Omdat er zo weinig tijd rest. Omdat. Omdat. Dan lees ik als de vallende avond naar kaarslicht verlangt. Verteer ik beelden. Stop mijn oren vol met kamermuziek. Vind ik het zalig om naar een vlam te staren en aan de geschilderde kerze te denken. Krijg ik goesting in werken als ik Karel Martens hoor. Stéphane Beel.

Ja. Een passief cultureel weekend. Dat was het.



gefeliciteerd!

Gefeliciteerd! Jullie hadden het allemaal heel juist. De kinderen in het atelier keken naar 'Guernica' van Picasso.
Alice trok (met een zeer onschuldige hand) het theezakje van Els Martens uit de mok. Ze mag volgende week het boek 'Picasso en Guernica. Een meesterwerk en zijn maker' van Alain Serres, in haar bus verwachten.

Voor iedereen een troostprijs! Wie Gent bezoekt, kan het altijd even laten weten. Een koffie of thee met jullie zie ik wel zitten.

herinnering

Nog enkele uren... Morgenavond maak ik de winnaar bekend! Laat me nu al zeggen dat jullie me allen verbazen. Wie niet kan reageren op het blogbericht, mag ook altijd een mailtje sturen.

Probeer het spel thuis eens uit. Het is moeilijker dan het lijkt. Wat het meest lastig was voor de kinderen? De afstand die ze steeds liepen van tekening naar reproductie. Hou die afstand thuis dus wat korter.

spelletje

Een spelletje voor jullie met fragmenten uit een waarnemingsspel uit het kinderatelier.

Groepswerk. Op de tafel lag een vrij grote reproductie van een meesterwerk. Enkele tekentafels staan recht, met daarop een tafelbladbrede strook tekenpapier. Om beurt komt iemand van de groep even kijken naar het werk, gaat naar de tekentafel en probeert te tekenen wat hij/zij zag. Om beurt kan men terug gaan kijken. Aanpassen. Toevoegen. Hernemen.

Nu het spelgedeelte voor jullie. Welk meesterwerk toonde ik? Uit de juiste antwoorden wordt één gelukkige winnaar getrokken. Een klein geschenkje (dat ik nog moet verzinnen) wordt toegestuurd.

Speel mee tot en met vrijdag 11 november. Succes!

kan?

Ik was vandaag voor een cultuurprik in het muziekcentrum de Bijloke te Gent. Boeiende sessies gevolgd. Een stukje te gek  van Pieter Embrechts kunnen zien en horen. Genoten van het dansproject van Pol Coussement met leerlingen van de Wingerd.

Bij een koffie. Middagbroodje. Bij het naar buiten gaan. Passeerde ik mijn dochter. Met cello.

Als toetje kreeg ik bij thuiskomst deze link van vriendin Inge. We moeten niet meer twijfelen. Met kunst kan je de wereld binnenste buiten keren.



conversations

Buiten is nu echt aan het veranderen. Tinten herfst. Kaler. Donkerder. De mooie dagen zijn gevuld met kijken, voelen, proeven, delen. Ik converseer met DH tussendoor. Verandering kan mooi zijn. Je moet het willen zien.

creaties

 



















Creaties van moeder natuur. Gevonden aan de rand van het gerooid aardappelveld. Liefdespaar. Venus en Torso. Achtergelaten op een paaltje langs de weikant. In een greppel. Voor wie het zien wil.

wolken

Ik zweef vandaag met mijn hoofd in de wolken. Buiten. Door het zolderraam. Ik zag ze geschilderd. En in oude dozen. Ben in de wolken.

Loes van der Horst

'Weven kon ik combineren met kinderen'. Ik las deze woorden gisteren. Ik hoorde ze vijf jaar geleden en ben ze niet meer vergeten. 2006. September.
Op de televisie was toen een reeks 'Tijd van oogsten' te zien. Paul van Vliet ging in gesprek met o.a. Loes van der Horst. Zonder ooit haar naam gehoord te hebben werd ik geraakt door haar werk. Het atelier. De tentoonstelling die (als ik het me goed herinner) aanleiding gaf tot dat gesprek. Eén zin gaf me toen heel veel courage. Met textiel werken kon ik combineren met kinderen. Die jaren werkte ik niet met stof. Met naald. Met draad. Had geen flauw vermoeden dat dit mijn middelen konden worden. Ik maakte vooral aquarellen van wolkenluchten. Af en toe een schilderij. Het was een voortdurend nemen van tijd, toen.
Gisteren viel me een boek van haar werk in handen. Monumentaal. Ruimtelijk. Vroegere werk uit de jaren met kinderen. Kwetsbaar. Vragen over slijtage. Over vouwen en vervormingen. Tijdloos.

bos

Sinds zondagavond had ik enorme zin om naar buiten te trekken. De natuur in. Aquareldoos, penselen, papier, water... Waar haalt ze het plots vandaan? Ik hoor jullie mompelen. Uit nostalgie? Ook. Het mooie weer? Zit er voor iets tussen. Helemaal uit het niets? Nee. Zoek het hier. David Hockney. A bigger picture. Ik pikte een stuk van de documentaire zondag mee bij de AVRO. Ben blijven hangen. Wat het vervolgens met mij deed? Zie je hier. Gisteren een aantal datjes vooruit geschoven. De fiets genomen naar ons kasteelpark. Mijn geboortegrond. Wat overdreven natuurlijk, want in mijn jeugd woonde daar een kranige oude barones die het hele domein met hond en geweer beheerde. Laat ik zeggen: behorend tot een gebied dat tot mijn geboorteplaats kan gerekend worden.

Gisteren. Alleen het vallend knallen van kastanjes. Vogels die plots wegvliegen. Een puffende jogger die voor de zoveelste keer voorbij kwam gelopen. Een wandelaar en hond. En ik. Op de bank aan de bosrand.