gekeken

Gekeken. Van binnen naar buiten. Buiten naar binnen. Hoe de herfstzon schaduw tekent.
Gewoon op zoek naar ander licht. Naar de verrassing.

kort

Een zonnige ochtend. Rustig binnen. De herfst heb ik verzameld op de schoorsteenmantel. Basile geniet van het zonnetje voor het raam. Vecht met schaduwen in het gordijn (en onze gordijnen zijn nu echt aan vervanging toe). Loopt voor het scherm, gaat plechtig op de toetsen zitten.
Oudste dochterlief heeft startdag van de jeugdbeweging. Ik ben nieuwsgierig naar wie haar leiding wordt. Zij ook. Ze heeft er een paar op haar verlanglijstje staan. Het zal niet zo eenvoudig zijn voor de leidingsploeg, vandaag. Gisteren hebben ze een goede (chiro)vriend begraven.
Andere dochterlief heeft behoefte aan rust en werkt tussendoor wat vooruit voor school. Straks pakt zij weer haar tas voor een weekje sporten en studeren.
En ik besef dat een weekend vaak te kort is. Dat ik van zoveel nog wil genieten en het voor me uitschuif. Kan de zon mee?

zondag

Zondag in bed. Het raam staat open. De wereldse muziek van het feest in het kasteelpark kan ik horen. Ik kijk naar het linnen dat gedrapeerd aan het zolderraam hangt. De witte lijnen van de vliegtuigen worden gevolgd. Witte wolkjes. Zondags verkeer raast voorbij.
Sinds donderdag ben ik van mijn schelp verlost. Echt genieten kon voorlopig nog niet. Een buikgriepje gooide wat roet in mijn geplande pleziertjes. Maar volgens de peilingen (omdat het er nu eenmaal de tijd voor is) zal het morgen beter gaan. Ondertussen ligt dochterlief ook geveld te bed. Zelfde symptomen. Moet zij deze avond een spannende match missen (volleybal, Belgische dames tegen Slovenië. En als ze winnen gaan ze rechtstreeks naar het EK). Kan zij niet naar school vertrekken...
Maar morgen zal het beter gaan.


stil en speels

Het is zo anders. Anders stil in huis. Basile zorgt voor het speels doorbreken ervan. Hij volgt me een hele dag. Bij m'n middagdutje komt hij gezellig bij me liggen. Als ik dan weer aan het werk ga, trekt hij zich terug op zijn favoriete plek. Hij vond het zalig om met de vallende knipresten van 'Meneer Papier' (naar de verhalen van Peeters en Dendooven) te spelen. Morgen start het kinderatelier, de voorbereidingen zijn afgerond. Tot het laatste moment ben ik blijven veranderen. Maar als Meneer Papier me morgen goedgezind is, zal het allemaal wel lukken.



verzamelen

Ik verzamel. Van Leuven tot Gent. Uit eigen tuin. Ik pluk 'en passant'. Tot ergernis van dochterlief. Eénmaal thuis stel ik tentoon.
Ik sla ook moois op in mijn bovenkamer. Samen met Alice, bezocht ik donderdag 'Sol LeWitt. Colors'. We waren beiden onder de indruk van de intense kleurvlakken. Maar ook van de bijzondere architectuur. Dochterslief zijn niet meer te paaien met museumbezoeken. Maar als Alice, na het bekijken van de film, zei dat ze hieraan wel graag had meegewerkt, maakte dit me op één of andere manier gelukkig. Ik dacht hetzelfde.
Dankzij een tip van Jokemijn ( die ik gelukkig genoteerd had), aten we over de middag een heerlijk Italiaans broodje bij Officina Clandestina.
Tegen morgen verzamel ik wat moed om de laatste spurt, voor het schooljaar begint, uit te lopen. Tassen staan half gevuld. Wat extra sfeermakers voor de nieuwe kamer van Florence staan verzameld. De fiets is veilig verklaard voor Brussels verkeer. Het kinderatelier wordt gebruiksklaar gemaakt.
En voor we het goed en wel beseffen zal het maandag zijn.

de traagheid

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over de traagheid van ons bestaan. Dat wanneer het leven van elke dag ons snel voorbij raast, we traagheid gaan verlangen. Onze versnelling wat gaan aanpassen of er de behoefte voor voelen. En nu ik verplicht ben om trager te gaan, met die ene hand, ik me er aan erger. Doe je er drie uur over om met het openbaar vervoer aan een sporthal in Roeselare te raken, omdat die eerste trein bijna door het landschap fietste en we daardoor de verbinding misten. Zit ik dubbel zolang wat letters in te tikken op het toetsenbord. Loop ik tien maal over en weer om de tafel gedekt te krijgen. Hangen ideeën op me te wachten...

Maar ik las ook echt stille momenten in. Bladeren bijvoorbeeld, in mijn troostboek. 'A Yorkshire sketchbook' van David Hockney. Lees ik oude boekenbijlagen van NRC na. Noteer ik in mijn boekje. Te lezen: Robert MacFarlane: The Old Ways: A journey on foot. Laat ik mijn leesdrift vertragen door het gespeel van Basile, waar ik dan geamuseerd zit naar te kijken. Lees ik De geheugenhut van Tony Judt en schaam me diep om al mijn gezeur over beperkingen.

Misschien vind ik tegen midden september een zekere balans tussen traag zijn en willen. Dan is dit geen verloren tijd geweest. Wie weet?

 

 

 

 



rust

Nog voor de warmte zich in alle hevigheid over ons heen laat vallen, ga ik fietsen. Door het bos. Maak het donker in huis. Hier en daar een spleetje licht. Zoek de koelte in kleine dingen. Een dagelijks getekend berichtje aan dochterlief. Beetje bij beetje pakken voor het kamp. Lijstjes bijwerken. Werk voor de handen. Plaatjes kijken. Dromen. Tegen de avond wordt de kamer geruild met buiten. Kent het trage leven daar zijn vervolg.

Tijd voor wat woordenrust bij kermisblauw. Midden augustus hoop ik genoeg letters verzameld te hebben en neem ik de draad weer op waar ik hem nu laat liggen. Tot dan.



zomers en traag

Sinds gisteren overheerst het gevoel dat de vakantie echt is begonnen. Ik moet altijd wat wennen aan de eerste weken zomer. Niet alleen omwille van wat buiten gebeurt. Wolken of regen. Wind. Maar vaak ook de ongewone drukte die vakantie nemen met zich meebrengt. Voorbereidingen voor kampen. Uitjes.

Het blijft druk. Maar ik heb mijn tempo gevonden. En natuurlijk is de zon onze goede vriendin, deze dagen. Elke dag moet er wat worden toegevoegd aan de boodschappenlijst voor kamp. Worden niet-te-vergeten-lijstjes aangemaakt. Wat oud is krijgt hier en daar een likje verf. Theetje buiten onder de parasol. Traag zomers koken. Mooie woorden. Een dagelijks briefje naar dochterlief. Zomers en traag. Mijn tempo.



blazen

Tussen de buien door worden er bellen geblazen. Of liever: de wind blaast ze.

week

Ik word er week van op een maandag. Opnieuw regen kletterend tegen het raam.Binnen blijven. De fiets in de stalling laten staan. Zal ik van dit sombere weer gebruik maken om aan de werktafel te zitten? Als de bui even stopt kan ik naar de bibliotheek om wat leesvoer. Vandaag staat niets 'dringends' op de agenda. Dus dat kan.
Eind deze week gaat dochterlief op scoutskamp. Haar (te zware) rugzak zit al op de vrachtwagen richting ardennen. Met al de mediaberichten over ondergelopen tentenkampen en festivals hoop ik dat ze alles droog mag terugvinden. Ach. Ik hou niet van sombere gedachten bij het begin van de week.
Maar we juichen ook ten huize kermisblauw. De Belgische Dames Junioren hebben zich geplaatst voor het Europees Kampioenschap Volleybal dat eind augustus plaats zal vinden in Ankara. Vrijdag zagen we hun eerste wedstrijd tegen Roemenië en dat was indrukwekkend! voor Florence en voor mij. En straks zal de geur van versgebakken koekjes door het huis tot boven komen. Alice gaat bakken. Zorg ik deze namiddag voor een lekker warm drankje. Maken we het zomers gezellig. In huis. Moeten we misschien eens alle digitale wonders uit de kamer bannen. Samen onder een dekentje kruipen. Elkaar voorlezen. Zoals vroeger.
We gaan voor een warme start van de week!


 

licht

En er was licht. De armaturen hangen er vermoedelijk al vijftig jaar of meer. Er waren oorspronkelijk glazen koepels overheen geschoven, maar die waren hier het laatste jaar gesneuveld. Aan vervanging kwam ik niet toe. Zo gaat dat vaak bij mij.

Nu zat ik deze middag na mijn lunch wat in de Elle Decoration (juli/augustus 2012) te kijken en mijn oog viel op lamp Z1 van Nelson Sepulveda. Ik heb ze al vaker gezien in de blaadjes, maar niet eerder ging er bij mij een creatief lampje branden.
In mijn stofjesmand lag nog een lap linnen met een waslaagje aan de keerzijde. Met naald en garen gewerkt, wat lintjes bevestigd. Zie daar. Licht met een jasje.
Nu nog kleine peertjes kopen en ze lijken als nieuw.

Dank je wel, meneer Sepulveda, voor jouw fantastisch idee dat ik even kon lenen.

hier en nu

Het is rustig in huis. Vogels fluiten. Weinig verkeer.  Ik trek me terug met een blaadje vol droomhuizen. Een thee naast mij. Wat munt en een schijfje citroen voor het zomers gevoel. Hier en nu is afgeleid worden door de zon die een hoekje in een ander licht laat zien. De tafel passeren en mijn neus laten verdwijnen tussen de pioenrozen. Wegdromen. Naar lang geleden. Hier en nu wou ik even vasthouden.

lentegroen

Omdat het grijs vandaag zwaar doorweegt, haalde ik wat lentegroen in huis. Een djoezemienebloem - ik schrijf dit in mijn dialect omdat ik het zo'n mooi woord vind - en fluitekruid uit de akker. Na een tip van Leen begeleidt Via Crucis mij bij m'n dagelijkse doen. Kippevelmomenten waar ik niet genoeg van krijg bij deze eentonige dagen.

vliegende dagen

De dagen vliegen voorbij. Voor ik het goed en wel besef is het opnieuw zaterdag. Na rustige vakantiedagen is het wennen aan het dagelijkse ritme. Misschien ook door de donkere dagen. De regen die blijft aanhouden. Hou ouder ik word, hoe meer behoefte ik heb aan zonnig licht.
De werktafel ligt er opnieuw rommelig bij. Een project - waar ik trouwens met ontzettend veel plezier aan gewerkt heb- is af. Het kreeg de naam van mijn grootmoeder, Mariette. Meer vertel ik (nog) niet.
Volgende week probeer ik de dagen wat in tempo te houden. Misschien kan ik ze wat rekken. Wat minder ditjes en datjes. Wie weet. Ik ga ervoor.

Fijne zondag nog.

mijtijd

Een laatste studeernamiddag voor de dames. De komende dagen boeken ze overvol. Ik zoek me een weg door die drukte. Deze namiddag heb ik voor nog wat 'mijtijd' gezorgd. Zolderraam geopend. Gespeeld met vorm en kleur. Nog even afgezonderd van wat morgen brengt. En de dag erna. En daarna.

verzamelplaats

Mijn oog valt best vaak. Op meubels en objecten om het wonen te verzachten. Daar blijft het dan bij. Bij het vallen op. Het woord 'als' hoort daarbij. Daarom is het heerlijk om met wat centen, waarmee je amper 2 broden koopt, een object in huis te halen. Eén waarvoor ik viel. Bij de kringloop.

Het wordt mijn verzamelplaats voor dagdromen in papier. Geschreven en in plaatjes. Met nog wat plaats vrij voor een kopje. Stukje chocola en straks één bloempje van buiten. Ik zal er niet gauw spijt van krijgen.