rubriek

Jaszakschatten is een leuk initiatief. Maar omdat dochterslief niet veel achterlaten in hun jassen, briefjes met liefdeswoordjes vermoedelijk ergens anders opbergen en hun gsm als communicatiemiddel gebruiken, kan ik daar niet echt aan participeren. Ontdek ik vanmiddag met een kopje koffie een nieuwe rubriek in 'vtwonen': de fruitschaal van.... Wat ligt er allemaal in je fruitschaal en welke verhalen roepen die op? Iedere maand belt vtwonen ergens onverwacht aan, enz.

Nou heb ik op de keukenkast ook zo'n kom staan waarvoor ik me eigenlijk geneer. Schaamte dus (voor de buren over de taalgrens). Een kermisblauwe welliswaar, maar vol spullen die daar in sukkelen en voor jaren (echt) vergeten liggen wachten tussen roestbruine centen die van de grond geraapt worden. Geen haar aan mijn hoofd die er een moment bij stilstaat dat er wel eens geruimd kan worden. 

Een steen waarvan ik niet meer weet door wie het werd opgeraapt. Een ijslepeltje voor zoete kinderpret. Afgewassen, dat wel. Een nagel die ik eens uit de muur heb gehaald en vlakbij vlug heb opgeborgen. Een houten bingocijfer 117. Een broche die Florence tekende en bij de geboorte van Jitse is uitgedeeld. Bikkel, krijtjes, hangertje, één knijpoorbel (de tweede is zoek geraakt). Chinees snoepje. Oxfammuntje....

En toch weer alles in de pot gedaan. Wat moet ik er anders mee?

blauwke

Niet dat ik een blauwtje heb gelopen. Vandaag willen de naalden wel weer in een blauw stofje prikken. Misschien omdat de hemel vandaag zo helder is?

minne

(Men had aan Minne geschreven: 'Zoek aardappels, en gij zult verzen vinden.' Hij antwoordt:) Ik zoek aardappels, ik vind aardappels. - in: Wolfijzers en schietgeweren van Richard Minne

Minne vandaag. Om wie woorden wil minnen. Of iemand wil minnen met gedichten. Misschien moeten we vandaag alle openingen dichten. Met letters.Groot. Mooi. Aards. Hemels. Anders dan gisteren in ieder geval.

Ik wandelde gisteren langs water en zag gevoelens weerspiegeld. Een brugmoment. Van een herstelperiode naar weer aan het werk.  En het voelde goed. Heel goed.

Jaren terug dweepte ik een periode met Richard Minne. Na een lezing van Arne Sierens wou ik alles onder ogen krijgen van die man. Richard die zich langs de aardappelen en zijn koe Tobie heen walste op de meetjeslandse velden, zijn hoofd en hart in de stad liet zweven. Daartussen woorden weefde, zo aardvast en donker lachend tegelijkertijd. Ik voelde me daar op één of andere manier mee verwant. En toen heb ik zijn gedichten verknipt en nieuwe zinnen gemaakt. Ik ben ze gaan etsen.

knuffels

De knuffel van Viktor zegt: Boe. De knuffel van Niels zegt: Waf. En met welke woorden kan ik vertellen hoe mijn hart ineenkromp? Vertederd werd. Hoe ik sprakeloos kan kijken naar die gezichtjes. Hun mondje. Die handjes. De voetjes die bewegen in de sokjes. Ik heb Viktor kunnen knuffelen en daarna Niels. Hij trok zijn oogjes open en luisterde naar mijn bemoedigende kleine woorden. Niels en Viktor, dit is nog maar het begin. Het hart van de 'meisjes' (zoals Jitse de dochters noemt) en dat van mamonneke kan alleen maar nog groter worden.

The picture: the newborn twins of my brother and sister-in-law. 

Sur la photo: les jumeaux nouveau-né de mon frère et belle-soeur.

gesproten

Ik kreeg van mijn moeder deze morgen dit in handen: het huwelijksboekje van Juliana Ida De Baets en Petrus Augustinus De Puydt. Onze overgrootouders. In het register was plaats voor 12 'kinderen uit dit huwelijk gesproten'. Op de kaft van het boekje, na enkele onderrichtingen voor de nieuw gehuwden, volgen nog eens zes. Onze oma was de laatste in de lange rij.

Bijna 22 jaar van zwangerschappen. Acht kinderen zijn  het eerste levensjaar overleden.

De drieling is geboren op 23 juli 1914. Drie meisjes. Elisabeth, Maria en Agnes.Ze zijn niet in leven gebleven. 

In het boekje ook tips over de gezondheidszorg der eerste kinderjaren. Raadgevingen aan de familiemoeders.

Wat betreft de kleding: ' De doeken waarin het kind gewikkeld wordt, zullen zacht, licht en warm zijn; de bunsel mag, onder geen voorwendsel spannen, derwijze de bewegingen te hinderen; hij zal vast gemaakt worden bij middel van veiligheidsspelden of bandjes. De navelband zal ten minste gedurende de eerste maand moeten behouden worden. '

viktor & niels!

Gejuich! Opgelucht zuchten! Meisjeskreten. OOOOh! Schattig! Deze nacht zijn Viktor en Niels geboren. Ik ben dus meter geworden van Niels. Ze stellen het supergoed. Gefeliciteerd Jitse, je bent grote broer geworden. Gefeliciteerd broerlief en schone zus! 

Op de foto onze overgrootmoeder met haar pasgeboren drieling. Rechts de vroedvrouw. De foto werd genomen door de kasteelheer van het dorp. Dit familiedocument moet ook ergens in een Belgisch archief zijn terecht gekomen. Het werd ooit getoond in een documentairereeks 'De geschiedenis van de kleine man' van de toenmalige BRT. Mijn oma keek naar het programma en zag plots deze foto van haar moeder met de drieling. 

Foto's van die twee familieschatjes volgen ongetwijfeld nog.

knopen

Mijn oma had verschillende blikken dozen waar ze knopen in verzamelde. Zo langzamerhand heb ik die gewoonte overgenomen. De meeste komen van de rommelmarkt of zijn op seizoensverkopen gekocht. Ik verzamel gewoon wat ik mooi vind. De laatste jaren wordt er minder kleding genaaid. Mijn verzameling komt wel van pas als ik om een knoopje verlegen zit.

tooien

Romelu kon gisteren niet huiswaarts keren met de gouden schoen. Treurnis ten huize kermisblauw. Eén meisjeshart gaat al een tijdje wat sneller slaan voor deze jonge voetbalgod. Er wordt verzameld voor haar en zelfs neefje Lode van twee, houdt denkbeeldige telefoongesprekken met Lukaku en geeft de hoorn dan door aan dochterlief. Het moederhart slaat mee. En tempert af en toe. Brengt de tienervoeten weer stevig op de grond als het moet.

Mijn moedervoeten tooi ik vandaag met gebreide sokken uit onze collectie Edith & Marcel. In juni had ik ze te goed opgeborgen voor de koude winterdagen. Deze morgen kwamen ze in mijn handen. Rond mijn hals, bij wijze van ritueel, draai ik elke morgen een krans van Anja. En wat hou ik van de bladertooi die wild rond de anemoonstengel speelt!

voetafdrukjes

Dochterlief was vandaag jaloers op haar ma. Alweer een bijzondere omslag voor mij in de brievenbus. Een grote witte met kleine voetstapjes die huisnummer 75 gevonden hebben. Erin een prachtig handgemaakt etui, van ribfluweel dat als een noest omgeploegde akker aanvoelt. Binnenin een floraal stofje. Zo mooi. Het zit al in mijn handtas. Laat ooit wel eens weten wat ik erin zal verzamelen.

Maanden terug had ik mijn kans gewaagd bij 'woolfenbell'. Een weggevertje: binnen het jaar zou iets in mijn bus vallen, ik zou niet weten wanneer. Ik wist vooraf niet wat. Het was zelfgemaakt, dat stond er wel bij.En al die tijd had ik er niet meer aan gedacht tot ik vandaag die kleine voetafdrukjes zag. Bedankt! Bedankt! Bedankt!

Rose

Het lezen was sinds november niet meer gelukt. De concentratie was weg. Het genieten. Het verontrustte me. Ik keek in boeken. Ben onze huisbibliotheek doorgegaan. Plaatjes kijken. Maar dat plaatjes kijken laat me nu de woorden herlezen waar ik twintig jaar geleden vol van was.Het lezen kan weer. 'Camille Claudel'. Op de kunstschool vonden de docenten het toen maar niets dat ik zo opging in het geromantiseerde liefdesrelaas met Rodin. Die docenten waren mannen en ik als jonge vrouw vroeg me af waarom we (toen) zo weinig wisten van vrouwelijke kunstenaars. Ik was toen ook een beetje een kind van Simone de Beauvoir. Ja, ik stelde toen heel veel in vraag. 

Terwijl ik nu rond dit verhaal opnieuw kijk naar werk van Rodin, naar foto's, het verhaal van toen relativeer, is er een andere vrouw uit zijn omgeving die me fascineert. Rose Beuret. Dan lees ik dat op 18 januari 1866 haar eerste kind werd geboren: August-Eugène Beuret. In andere informatie is de geboortedatum 5 dagen later. 

Rose en Rodin liggen naast elkaar begraven in Meudon, onder 'de denker'.

Boeiende woorden en gedachten om tussen het haken, naaien en kijken in het verleden bij stil te staan. Of mee door te gaan?

avondlicht

wortel schieten

mamonneke

la maternité, motherhood, aïtiys, la maternidad, moderskap, maternita, Mutterschaft, maternidade, macierzynstwo,annelik,...

huilen

Wat kunnen we anders dan huilen en het water verzamelen om het vervolgens aan de planten te geven? Een misschien wel heel vrije vertaling van Louise Bourgeois'woorden. Ik had vandaag zo'n honger naar cultuur dat ik vervolgens dacht mijn tijd te verspelen bij de computer. En dan kwam ik dit tegen: 'La rivière gentille'. Een film van Brigitte Cornand over Louise Bourgeois. Je kan delen bekijken via het net (Saatchi gallery). Eén en vier zag ik. De andere delen vind ik niet terug. Google gewoon op de titel. Ik vind het te ingewikkeld om hier een rechtstreekse link te leggen.

Ik ga nu mijn planten water geven.

zonnig

Het licht was zo prachtig zonnig vandaag. Heel passend bij mijn 'januari-gevoel'. De wilgentak in huis begint te schieten. Ik ben al buiten gaan gluren welke knollen wat groen laten zien. Wil bolplanten binnen en tulpen. Die hebberigheid met tulpen is ooit begonnen met een atelierfoto van Edgard Tytgat. Op zijn werktafel stond een glazen vaas met tulpen. Dus gisteren de eerste tulpen voor 2011 in huis gehaald. Tegen de natuur in. (En ik maar rondbazuinen dat we rekening moeten houden met seizoensgebonden producten.)
Het gebeurt niet zo vaak dat we op zondagnamiddag samen thuis zijn. Meestal zijn de meisjes naar de jeugdbeweging. We hebben vandaag dus extra zoet gemaakt. Kleine huisgemaakte chocolademoussetaartjes en een spelletje scrabble. Ik heb verloren. Had bijna alle eeeee's uit het zakje, een x, een y, een z, een q. Of was dochterlief toch sterker? 

lejardinbohémien

 



Er is een nieuwe tuin in Gent. 'Unjardinbohémien'. Midden in de stad, vlakbij de burcht en Jan Breydel kreeg een naambordje om de hoek. De gevel is groen, je moet een glazen deur door, maar het relaxe buitengevoel komt je heel verfijnd omhelzen. Wij (mijn dochters en ik) hebben ons deze middag laten verwennen met een kom overheerlijke soep en brood. Het was zalig gewoon. Je kan er koffie en thee nemen en Kristine's zelfgebakken taarten zijn niet te weerstaan. Jean-Pierre liet het houtvuur uitnodigend knetteren.
Warm porseleinen licht, prachtig vormgegeven stoelen, tafels waar bij nagedacht is. Op die plaats geniet ik dan.
Omdat ik sinds lang niet meer in mijn geliefde stad was. Omdat ik samen met de dochters ben. Omdat ik het al voor me zie hoe ik ooit nog eens wil wonen.Omdat ik een hele dag door verlang naar zoveel gezelligheid. Omdat die vrienden een droom waarmaken.

Het beeldmateriaal is niet zo denderend, maar als ik daar dan ben word ik zo'n klein broekschijterke die niets durft. Dan haal ik stiekem dat digitaaltje boven en klik wat.

kleurig water

Voor het raam bijna kleurloos water dat in strepen over alles heen valt. Langs de muren Bartok, Marais en Sibelius. Op een wit papier tinten die met penseel over het blad spelen.