the end

Het is tijd. We moeten afscheid nemen van een jaar. Willen of niet. Het was een blauw jaar. Dit mag nog even blijven duren. Misschien komt er een ander kleur binnenrollen. Wie weet. Maar ik hou niet van omkijken. Straks, in mooi gezelschap, richt ik mijn blik op morgen. De dag erna. En ze zullen komen als ze zijn gegaan het afgelopen jaar. Het is nieuw. Nieuwjaar.
Met wat we hebben kunnen we er iets moois van maken. Of blijven dromen. Hopen. Alsof aan mooie dingen nooit een einde komt.

soms, heel soms

Er zijn van die dagen dat ik het niet verfoei om geen afwasmachine te hebben. Zoals gisteren.

We hadden hier een supergezellig ontbijt met vrienden en kinderen. Een laat feestje. Meer een samen zijn dat zich zalig liet uitrekken. Iedereen blij. Misschien wordt het wat te anekdotisch?

Wat ik wou zeggen. Erna. Een berg afwas. Je hoorde mij niet zeuren deze keer. Op mijn eentje. Rustig. Met de damp van heet water in het gezicht. Een ruitjeshanddoek in de aanslag. Lang mijmeren over de warmte van de woorden. De geur van woorden. Over ogen die vertellen. Tuinkabouters. Ik had er de tijd voor.

Vraag me niet om morgen hetzelfde te vertellen. Dan stapelt het zich misschien weer op. Dan denk ik. Wat zou ik niet allemaal kunnen doen in plaats van dit.

Maar soms. Heel soms. Is het zalig.

is het waar?

wat de mensen zeggen? Brengen scherven echt geluk?

Het was een ochtend met een tuimeling van de ene emotie in de andere. Een telefoon die ik liever niet had. Een grappige stem door mijn mobieltje die mij opnieuw wat werkzekerheid bracht. Tussendoor dit. De kabel van de stofzuiger bleef haperen aan het tafelblad. Tafel kantelt. Schaal met een o!zogekoesterd blauw bord op de grond. Scherven.

Was ik het die deze zin op de nieuwjaarswensen plaatste? En had ik er alleen mooie wensen bij bedacht? Ik heb ze even te rusten gelegd op een zakdoek, de scherven. Straks moeten ze weg.

Misschien schenk ik ze aan de vlijtige liesjes. Zij maken prachtige ringen en broches uit oud serviesgoed. Ik zag ze bij de huiszwaluw, een prachtige winkel in een klein pandje in Gent. Misschien. Mijn natte zakdoek mag de wasmand in. Ik verzin wel wat.

Maar brengen ze echt geluk?

haas, nee haas!

Waar is haas? Ajice, waar is HAAS? De dames (Alice en Tine) hadden net wat meegeleefd met kikker die op iedereen wil lijken. Het voorlezen was even onderbroken. Plots halmde de vraag door de kamer. Niemand vond haas meer. Haas was weg. Niet in de zetel. Niet in de boekenkast. Niet op de grond. Ze moest haas hebben!

Gevonden. Op de bank aan de eettafel. EN NU KNIPPEN! Nee Tine, we knippen niet in boeken.

Maar ik wil haas hebben. Nou meme kan wel proberen haas na te tekenen. Tine kan kleuren en we kunnen het uitknippen. Zo is haas altijd bij jou. Oef. Dat was goedgekeurd. En het tekenen ging nog even verder. Ongeremd. Zonder haas was dit niet gelukt.

wensen

om van kleine dingen iets moois te maken

wensen voor Ritva, Elianne, Ferdinance, Renilde, Simone, Jokemijn, Clementiene, Mus, Erika...

ik vind het zo bijzonder om jullie hier of op jullie blog te ontmoeten

wensen ook voor al de mensen die hier even binnenwippen en ik bij naam niet ken

onze wensen in kaartvorm zijn de deur uit - de eindejaarsactiviteiten kunnen van start gaan

geniet!

post

Alice had de postbode een wit pakket in de bus zien steken. Ja! Hier is het. Sinds donderdag, omwille van het winterse weer, is geen postbode meer langs geweest. Net nu ik reikhalzend uitkeek naar een pakje uit Zweden. Als een klein kind wachtte ik iedere dag af. Vandaag was de man te voet. Als vroeger. En hij stopte van alles in onze brievenbus.

Gelukkig had ik net de afwas klaar. Ik vrees dat het zich anders zou opstapelen in de keuken. Maar nu neem ik wat tijd voor mezelf. En voor het boek van Camilla Engman.

sneeuwbaden

Ochtendkoffie in gezelschap van Bernard De Wulf. In kleine lettertjes hoort hierna te staan dat zijn stem uit de radio kwam. Geen beelden. Imagineer. Het was gezellig.

Gisteren was een zondag waar Florence weken had naar uitgekeken. In de voormiddag een volleybalwedstrijd waar ze met de ploeg intens voor getraind hadden. Na de middag schaatsen met haar meter, vrienden en mijn zus. Een jaarlijkse traditie die we afsluiten met wafels. De sneeuw werd een spelbreker. Alle wedstrijden afgelast. En ik vond de weg er te gevaarlijk bijliggen om met de auto naar de stad te rijden. Weinig bussen. Heftige teleurstelling.

We hebben plaatselijk genoten. Met goede vrienden. Het ijs was maar 'prut'. Dus sneeuwbaden in het kasteelpark van het dorp (= languit in de sneeuw liggen en genieten van de zonnestralen op het gezicht). Wandelen. Het kind in ons laten bovenkomen. Met de slee van de helling. Achteraf genieten van gezellige warmte. Tot het donker werd.

zwart op wit

Ik ben deze week weer aardig getroffen door foto's. In een tijdschrift. Foto's van de ateliers waar de tapijten van Nani Marquina door mensenhanden getoverd worden. Ben net even op de website gaan turen en vind al dat beeldmateriaal van de tapijten in een westerse omgeving niet echt iets hebben. Maar dat filmpje! Al dat vakmanschap.

Reactie. Handen gaan tintelen. Warme voeten. Grote ogen.

Nina Marquina werkt met lokale 'artisans' (ik vind dit zo'n mooi woord, mooier dan ambachtsman, vandaar...) in Indië. Het artikel staat in Coté Sud 121.

Deze ochtend bij het afdalen van de trap werd ik getroffen door het raam in de voordeur. Wit licht gefilterd door gebubbeld glas. Metalen krullen. Artisanaal. Lokaal uit een ver verleden.

Soms moeten we het ver gaan zoeken.

wit van donderdag

twaalf

Twaalf jaar geleden. Zestien december. Heel vroeg in de ochtend.

Het was heel erg koud buiten. Sneeuw. Ijzige wind.

Alice werd geboren.

Vandaag. Zestien december. Het is heel koud buiten. Sprookjesrijm

op de velden en de bloemen. Overal lichtjes.

Alice is twaalf.

Twaalf jaar geleden, 16 december, is ook haar vriendin Eva geboren. Twaalf uur later, in de late namiddag. Een andere materniteit in dezelfde stad. Twaalf jaar later ontmoetten ze elkaar in dezelfde klas. Ze gaan vandaag samen vieren.

feestontbijt

We hebben vandaag iets te vieren. Hadden gelukkig de tijd om samen te ontbijten.

Vanavond zijn we weer samen. Om te vieren. Lang leve de jarige!

ochtend

Heerlijk koude ochtend. Het licht komt langzaam de kamer binnenglijden. De kerstlichtjes zijn blijven branden.

Ik heb Florence naar school gebracht en bij het binnenkomen werd ik getroffen door dit kamerlicht. Stil vastgelegd. Met ingehouden adem. Bij de minste beweging is het beeld onscherp.

Mijn begin van een lijstjesdag. Boodschappen. Tijdig thuis zijn voor Alice die nog één namiddag moet studeren. Zorgen voor wat lekkers want Florence en Emma willen na schooltijd nog even voorbereiden voor een spreekbeurt morgen. Telefoontjes plegen. Schoolwerk administratief afronden. Nog heel wat snoepen verpakken voor het kinderatelier. Leerstof opvragen...

tussentijds

= tussen twee gebeurtenissen in. Volgens Van Dale.

sfeer

Van buiten naar binnen. We zijn eraan begonnen. De kerstboom hebben we in huis gehaald. De lichtjes zijn opgehangen. De aankleding doe ik tussendoor. (Dat laatste is een echt sleutelwoord voor mijn doen de laatste dagen. Alles tussendoor.)

Voor de meisjes is dit de gezelligste maand van het jaar. Klein genieten in volle toetsentijd.

spekken

In de kerstvakantie kan je snoepen van kindertheater in Gent. Het Spekkenfestival. Van 26 tot en met 30 december. De organisatie vroeg aan de kinderateliers van de Sint-Lucasacademie of we niet voor versiering konden zorgen. We zijn allen aan het werk gegaan. Dit is een blik op het fijne werk van de groep die ik begeleid. Zou je ze niet zo in de mond stoppen? Ik begin al te watertanden.

Spekken is het Oost-Vlaams dialect voor snoepen.

toch weer niet

Examentijd. Ik wat minder op school. Alice wat meer thuis. Zorgen voor wat extra lekkers tussendoor. Voor wat rust. Dus ik neem de tijd om aan de wenskaart te werken.

Heb dit rendier gemaakt. Vind het nu toch wat te zwaar. Dus pas het idee wat aan.

Ik haakte gisteren ook het minislingertje. Grappig. Bij deze dame ontdekte ik deze morgen een gelijkaardige post. Er hangt heel veel creativiteit in de lucht.

einde en begin

Begin. Een zin uit het gedicht Winterdag van Anna Enquist.

Wij vonden

in het veen een potscherf. Heel de wereld

lag helder en droog aan zijn voeten.

Ik vroor een scherf in. Liet hem langzaam ontdooien en fotografeerde. Van veel ijs tot veel ontdooid water. Dit zou het worden.

De kaart met vogel waren onze wensen voor 09. Het loopt op zijn einde, het jaar. Ik heb een nieuwe draad nodig om mensen ook dit jaar moois toe te wensen. Het wordt toch anders als ik eerst dacht. Gisteren begonnen met de uitvoering. Een beetje van het begin voor een ander begin.

Einde? Laat ons hopen dat er geen einde komt aan al die kleine menselijke wensen.

lang geleden

Uit hetzelfde schetsboek waar de Piet een boodschap achterliet.

Vaststelling. Veel begin. Weinig einde.

sintverhalen

Jaren terug. De meisjes waren nog 'gelovig'. De Sint en Piet waren nog echt. Ik had de tijd gevonden om wat te tekenen in de namiddag. Toen we uit school kwamen merkten we dat 'een vreemde man' in mijn boek had geschreven. Hij had koekjes uitgestrooid overal in huis. Een spoor achtergelaten op de trap. Speelgoed van het verlanglijstje achtergelaten op hun bed. Juichende kreetjes. Lang geleden.
Nu luisteren we verrast mee naar de verhalen van Tine en Jitse. Spannende tijden.

wachten

Ik was gisteren in de stad en had beloofd Alice op te halen van school. Het was even wachten. Luisteren naar de regen die op de paraplu gutst. Kijken naar de cirkels die de druppels achterlaten in plassen. Zien hoe het geel opfleurt door de waterlaag. Weer kijken naar het getik van druppels op het regenscherm. Wachten.

Wachten ook op minder water. Of water in een andere vorm.

Wachten.

decemberkinderen

De laatste maand van het jaar. Flakkerende lichtjes. Linten. Cadeautjes.

Heilige mannen en vrouwen. Kou. Vuur. Sterren. Tafelen. Feest.

Geboortemaand. Binnen twee weken mag Alice kaarsjes blazen. Gisteren een zeer goede vriendin van Florence en neef Yves. En hier kunnen nog een hele reeks namen komen voor deze maand van vrienden, vriendinnen en familie.

Daar horen kleine verrassingen bij. Altijd leuk als ik tussendoor de tijd vind om het zelf te maken.