lijnen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Had ik gisteren lijnen getekend in een klein schetsboekje, als ik het werk van Raoul De Keyser niet had gekend?

Het was in Zulte, vlakbij bij Deinze. Misschien zit dat er voor iets tussen. Binnen, op een uitgetekend terrein voor verschillende balsporten.

Het was rustig. Bij reservewedstrijden zijn er nagenoeg geen toeschouwers. En er is veel tijd tussendoor. Bij de opwarming een uur voor de training, tussen de twee wedstrijden in. Zo vulde ik mijn tijd in.



reepje bos

De enige manier om mijn hoofd leeg te maken of te vullen,misschien is het wel beide, is naar buiten gaan. De zon maakte deze ochtend lange schaduwen over de nog niet geoogstte maïs. De taakjes op mijn te-doen-lijst werden eerst afgewerkt. Daarna trok ik de wandelschoenen aan en fietste richting  kasteelpark. Cameraatje, klein schetsboekje en negropotlood in de zakken.
Vogels vlogen op. Ochtenddauw druppelde van de takken. Verder niemand in het kleine reepje bos.



cyclamen

Roodzwart gedroogd. Geprikt op de wand. Elke bloem die zich volgroeid krult en als restant ligt te pronken op de schoorsteenmantel. Bij de tuinshop staan ze altijd weelderig te bloeien. Thuis duurt dat niet lang. Ze horen op een koele plaats te staan. Maar daar heb ik zo weinig aan ze. Ik wil ze in de knop zien. Ontluiken. Zich draaiend naar boven. Ontplooien. Vallen. 

Een tekening van zes jaar terug. Sulfina met cyclamenhoed een jaar later. Vandaag heb ik niet het gevoel dat ik er iets mee moet. Ze hangen. Om te bekijken. Om me te verwonderen. Dag na dag.

blaadje na plaatje

 

Ik kan mijn tijd verliezen in het bekijken van mooie boeken. Kunstboeken. Woonboeken. Kookboeken. Prentenboeken. De weinig vrije tijd, die ik tot enkele jaren terug had, bracht ik door met bladeren. En dromen. Was ik daar zelf ook niet toe in staat? Dus die overgebleven minuutjes of kleine uren werden toen gevuld in schetsboeken. Verhaallijnen groeiden. Personages kregen vorm. Er werd geknipt. Getekend en geplakt. 

Alle verhalen stoppen plots. Zonder einde. Had steeds het gevoel dat het enkel mijn verzinsels waren. Mijn kinderen voelden er weinig bij. Er was geen spanning. Ik probeerde kleine waardevolle gevoelens te verbeelden. Over de warmte van een huis. Wolkendromen. Over je klein voelen en groot willen zijn. Een olifant die zomaar ergens werd neergepoot. Over liefde.

Afgelopen dagen heb ik de schetsboeken in de hand gehad. Ze blaadje na plaatje omgeslagen. Ik heb genoten van mijn vertellingen toen. Treur er niet om dat ze zelfs niet in de boekenkast staan. Ik kan bladeren tussen mijn herinneringen als ik dat wil. Dat is voldoende.

femme célèbre

Van de regen in de drup. Kijken naar de stempels en afdrukken op de achterzijde van blauw servies in huis. Vallen vier letters op. Met één verschil stond daar mijn naam. Dat is een speelse ontdekking voor mij. Dan wil ik grasduinen in oude informatie. Is dan weer uitgesteld omdat ik iets van het kleine zoldertje moest halen en daar dan weer op de oude Larousse encyclopedie uit 1923 stuitte. Dan blader ik wat stuurloos. Let op de getekende portretjes. Valt dan weer op dat zo weinig vrouwen staan afgebeeld tussen al die mannen. Vrouwen uit koninklijke geschiedenissen. Vanzelfsprekend. Maar ook vrouwen 'douée d'une délicieuse voix'. Femme peintre. Femme célèbre par son esprit et sa beauté. Belle et galante. Namen die ik nog nooit had gehoord. Malibran. Orzeszko. de Noialles.Lemaire. Lenclos. Goed gelezen, ik nam het tweede deel door en ben nog niet ver. En eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat bij de vele mannelijke portretten ook weinig gekende namen stonden....

Luxe om zo verdwaald te raken in de tijd. Of tegengif voor grijze dagen?

ontwaken

Misschien kan je hier je dag beginnen. Hermine kreeg een dood vogeltje. Deze beelden deden me denken aan 'Het meisje met de dode vogel.' Een anoniem 16de eeuws werk dat je in het Koninklijk Museum van Schone Kunsten in Brussel kan zien. Ik herinnerde mij dat ik een stukje uit een oude postkaart van dit werk op een schetsboek had gekleefd. Heb dat boekje bovengehaald en erin gebladerd. 1995. Toen gefascineerd door het verhaal van 'Amor en Psyche' van Apuleius. Er tussenin een potloodtekening van Willem-Jan. Ik ging veel bij hen oppassen. Thema: auto's. Na al die jaren nog een grote passie van hem.

inside

Op twee juni besliste ik om mijn werkproces vast te leggen in een schriftje. Blijkt nu ook een keerpunt te zijn geweest. De foto's komen dan af en toe in 'kermisblauw' terecht. Opvallend ook dat dit stil lag tijdens de zomervakantie. De rust is er dan niet. Ik vond (gelukkig) af en toe wel tijd om nieuwe katoentjes uit te werken.
Deze week ben ik er mee verder gegaan. Het dagelijkse ritme krijgt weer vorm. De dames zijn nu samen vroeg de deur uit. Ik heb wat extra dagtijd. Kan zalig zijn.

siberisch mooi

Gevonden in een drie jaar oud notitieboek. Het bloemblad van de siberische papaver.
Bewaard onder een laagje plastic. Het spel van kleur en lijn. Om lang naar te turen.

Thanks to Ritva. Too much credit.

gevleugeld

'Daarna pakte hij de rode veer. Die liet hij heel, en stak hij op een plek bij zijn hart.'

Olek schoot zaterdag een beer en kwam met een veer op zijn muts terug thuis. Olek is in taal gemoduleerd door Bart Moeyaert. De Russische vuurvogel was het begin. Wim Henderickx verzamelde muzieknoten bij dit verhaal. We konden de overwinning op de duivel zaterdag beluisteren op de radio. Ik was niet alleen. Renilde heeft het ook gehoord.

Het boek hebben we in de boekenkast staan. Gisteren heb ik het nog eens doorgelezen. Zonder de muziek. Met de tekeningen van Wolf Erlbruch. Een ander muzikaal prentenboek, opnieuw verteld door Moeyaert, is 'Luna van de boom'. Zijn taal alleen leest als muziek. Je zingt het verhaal door. De illustraties hier zijn van Gerda Dendooven.

Deze morgen vonden we op weg naar school deze pluimen. Een aantal lagen bij elkaar in de sneeuw. Een gevecht met de duivel in onze besneeuwde dorpsvelden?

Vorig jaar toen het sneeuwde had ik de tijd om vogels te tekenen die voedsel haalden in de tuin. Ik zag er de blauwe en de gele kwikstaart voor het eerst. Weinig tijd vandaag om te blijven kijken. Nu begint het jaar echt.

lang geleden

Uit hetzelfde schetsboek waar de Piet een boodschap achterliet.

Vaststelling. Veel begin. Weinig einde.

plu

Maar hopen dat we van dit weer geen waterhoofd krijgen. Dat alles in huis en jas en plu waterproof blijft.

Heb onverwachts wat extra tijd vandaag. Mijn penseel laat ik straks als een waterjuffer in mijn aquareldoos dansen.

grijs

tussen hemel en aarde

te hoog

de blauwe zaal

Dinsdag reden we voorbij 'De Singel' in Antwerpen. Een warme gloed komt me overvallen. Sinds enkele weken denk ik heel vaak terug aan die dagen in dit cultuurhuis. Weet niet hoe het komt. Negentientweeënnegentig. Ik had brieven verstuurd of ik mocht schetsen tijdens repetities van orkesten. Verrassend genoeg kreeg ik heel wat reacties. Ik heb toen de keuze gemaakt voor het Nieuw Belgisch Kamerorkest. De momenten dat ik niet moest werken zat ik in de blauwe zaal. Te schetsen. Dit muziekseizoen heb ik meer geleerd dan in mijn grafiekjaren. Alleen al door te luisteren, te horen wat de dirigenten aangaven. Heel fascinerend.

Hoogtepunt voor mij was de repetitie met cellist Anner Bijlsma en violiste Vera Beths. De gedrevenheid van het musiceren vond zijn weerklank in mijn lijnenspel. Maar er was ook de masterclass met mezzo-sopraan Julia Hamari, het dirigeerwerk van Carl Davis (simultane muziek bij een stomme film van Erich von Stroheim) en Giora Bernstein, de repetitie van 'Le visioni di paura' van Wim Hendericx.

Ontmoetingen met passies. Onvergetelijk.

bladeren

boekskes

Het schetsboek is voor mij een onmisbaar attribuut. Momenteel heb ik er drie. Ze zijn verschillend van formaat: één om steeds in de tas te hebben (waarin ik vooral noteer wat ik leuk vind bij het lezen, zie op straat, een idee,...), één in A4-formaat dat steeds op de werktafel ligt en waarin ik o.a. schets naar de natuur, ideeën uitwerk, prints kleef en één van een groter formaat voor als ik behoefte heb aan wat ruimte om te tekenen. Ik werk niet vaak tussendoor op aparte tekenbladen.

Op de foto oudere exemplaren van tien jaar en meer geleden. Terug in de tijd, toen de kinderen nog peuters waren, wilden ze ook altijd wel iets nalaten als ik eens de tijd vond om te tekenen. Voor de kinderen er waren nam ik de tijd om mijn schetsboeken zelf te binden, beetje amateuristisch soms, maar bruikbaar en blijkbaar ook voldoende om de jaren te overwinnen. Vandaag ben ik een gebruiker van 'Moleskine' of voor groter formaat wat ik in de winkel vind. Ik wil ze wel altijd wat persoonlijk aankleden.

Deze week laat ik de kinderen in het atelier zien wat ze allemaal met hun eigen schetsboek kunnen doen. Nu bij velen nog een blanco boek en in juni?