lijnen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Had ik gisteren lijnen getekend in een klein schetsboekje, als ik het werk van Raoul De Keyser niet had gekend?

Het was in Zulte, vlakbij bij Deinze. Misschien zit dat er voor iets tussen. Binnen, op een uitgetekend terrein voor verschillende balsporten.

Het was rustig. Bij reservewedstrijden zijn er nagenoeg geen toeschouwers. En er is veel tijd tussendoor. Bij de opwarming een uur voor de training, tussen de twee wedstrijden in. Zo vulde ik mijn tijd in.



kort

Dit weekend had ik graag verlengd met op zijn minst één dag. Gewoon om te babbelen en met dochterslief thuis te zijn. Zaterdag en zondag waren wel leuk. We hadden het verjaardagsfeest van metekind Tine. Zij werd zes! en schrijft ondertussen al 'm' 'aa' 'n' in krulletters. We lachten om Niels die het leuker vond om het eten van Viktors bord te eten. Op de foto lag zijn bord nog vol genoeg, was hij nog niet op het idee gekomen... Florence speelde een tornooi met eigen club in de buurt van het feestadres, wat mooi meegenomen was. We stapten er, nagenoeg verkeersvrij, naartoe. Ik ontdekte een leuke locatie waar ik me al zag wonen, werken, buiten zitten, appels of pruimen plukken, jams maken. Dochterlief begreep dan weer niet wat ik in zo'n krot zag en kwam tot de conclusie dat ik beter architect was geworden.
Terwijl het jong gezelschap bij de brandweer een kijkje ging nemen (en een enorme brand blusten), probeerde Alice haar trampolinekunsten uit.

Toen ik dochterlief gisterenavond uitzwaaide voor alweer een weekje sporten en leren, beseften we hoe kort het was. Hoe weinig was verteld (alhoewel) en hoe graag we alles nog even hadden uitgesteld.



trein/trainen

Nog enkele dagen moet ik het zien vol te houden met mijn kleine beperking. Dat betekende dat ik de afgelopen weken kilometers Vlaanderen met openbaar vervoer doorkruiste. Ik leerde dat ik maar beter rekening hou met vertragingen, vooral wat de bussen betreft. Dat verbindingen op die manier gemist worden. Dat ik beter lectuur bij de hand heb om wachttijden te verzachten. Dochterlief vond het allemaal minder leuk. Tijdverlies. Vooral als je gepakt en gezakt bent en enkel de trap kan nemen naar het perron. Of moe bent na intensief trainen.
Gisteren kwam ik, dankzij een vroegere trein die vertraging had, tijdig aan in Kortrijk. Dit weekend zijn er de voorrondes voor het EK volleybal. Dochterlief was er met het internaat. Daar zat ze dan. Gekleurd in zwart, rood en geel.
Op het veld: de Belgische en Israëlische nationale mannenploegen in volle opwarming. (En België won met 3-0!)
Volgend weekend hetzelfde scenario, maar dan supporteren we voor de nationale vrouwenploeg. En of ik dan aub, aub met de wagen kan komen?
Ik hoop het dochterlief. Ik hoop het.

 

start

Dochterlief heeft haar sportieve schooljaar ingezet. Ze trainen zich warm in Leuven. Morgen is er rustdag. Toen ik haar vandaag ging ophalen - ik was met de trein en te vroeg - zag ik hen buiten fysiek trainen. Als ik nu de foto's bekijk, had ik evengoed kunnen vertellen dat het ergens in het zonnige zuiden was. Wie had eraan getwijfeld?
Wie wel in een zonnig oord spelen, zijn de Belgische meisjes juniores. Ze spelen voor een mooie plaats bij het EK volleybal te Ankara. Twee van de drie wedstrijden hebben ze al gewonnen. We volgen gespannen mee.






Mams!

'Mams, doe niet zo verveeeeeelend! Mams!' Mams wou gewoon dit moment vastleggen in een beeldje: historische stappen in de nieuwe schoolomgeving. Net zoals ik dat deed voor haar in de kleuterklas. Ze is toch geen kind meer? Wat moeten de mensen wel denken?
Nee. Ze is geen kind meer. Ja. Ze weet wat ze wil. Volgend jaar krijgt dochterlief de kans om het studeren en haar passie voor volleybal te combineren. Zij kan niet wachten om te starten. De gebouwen waar ze zal trainen kent ze al. Een trainster ook. We hadden al een gesprek met de coördinators. Ze zag eerder het internaat en de ontspanningsruimte.... En het dromen werd al een stukje werkelijkheid. Gisteren was er dan de openschooldag op het instituut waar ze in groep naar toe zullen fietsen om de reguliere lessen te volgen. We kregen uitleg over het bijzonder statuut die ze krijgen, de werking, de mogelijkheden, de inzet die verwacht wordt.
Sinds september 2011 kwam haar droom telkens een stukje dichter. Je houdt er rekening mee dat het kan, maar dat het ook een droom kan blijven. Haar passie groeide met de dag. De gesprekken aan tafel gaan sindsdien vaak over haar sport, over volgend schooljaar, over wedstrijden, fouten bij het spelen, topspelers en speelsters....
En mams mijmert en leeft mee. Is het niet mooi als je de kans krijgt een droom te verwezenlijken? Willen we dat niet allemaal?

zondag

Negen uur. Vilvoorde. Vroeg op een zondagochtend. Florence om meer dan twee uur intensief te trainen. Ik zat erbij en ik keek ernaar.

team

Net terug van een 'teamweekend'. De volleybalploeg waarbij Florence speelt organiseerde een weekend voor ouders en speelsters. Zij vertrokken vrijdag al. Ik kon gisteren pas nakomen. Wat ik heb gedaan? Ontzettend veel gelachen en weinig geslapen. Er even tussenuit gekropen om door het gebouw te kuieren waar we konden eten. Prachtige schoorsteen met oude kleurrijke tegels. Houten parket. Lambrisering. Prachtige ramen met uitzicht op de natuur. Nostalgische slaapzalen. Zie je mij al wegdromen?



vice-kampioenen

Gisteren zat er voor even heel veel rood tussen het aankomende duister. Strepen die mooi uiwaaiden. Onbegrensde kleurvlakken.

Mijn gedachten sprongen nog even terug op het weekend. Een kampioenenweekend. Op vrijdag hadden we met de ouders een verrassingsfeestje georganiseerd voor onze meisjes miniemen.  Ze kregen een medaille en een T-shirt. Genoten van het samenzijn.

Op zondag werden ze uitgenodigd om hun titel te verdedigen met de andere regionale kampioenen van onze provincie. Die titel hebben ze sterk verdedigd! Niet makkelijk als één van de ploegen voor de beker komt en plots een nieuwe ploeg samenstelt met meisjes die hoger en provinciaal spelen. Geen nummer één deze keer, maar de supportersploeg was zo fier op hun supersportieve inzet. Het was ook hun laatste wedstrijd samen. Ze waaien uit naar andere categorieën. En hopen dat ze volgend jaar nog evenveel plezier beleven in hun sport. Want daar gaat toch om?