ontdekken

Ooit voor een klas van niet bijster geboeide jongeren vertelde ik dat het heel erg zou zijn als iemand me plots kwam vertellen dat ik niets meer bij kon leren. Dat ik alle kennis al had.

'Val dan dood, vrouw' reageerde iemand.

Gisteren genoot ik van zo'n ontdekkingsmoment. Ik wil dit jaar met de kinderen in gips werken maar heb er weinig of geen ervaring mee. Een goede vriend gaf me wat van zijn kostbare tijd cadeau om me de mogelijkheden van dit materiaal te tonen. En ik kon zelf aan de slag. Bedankt Jo! Mijn hoofd zindert nu van bruikbare ideeën.

En in witte stilte hoop ik dat de jongen van toen blijft ontdekken.

licht

Bij het schuiven van de meubels had ik ook een nieuw muziekhoekje voor Florence gemaakt. Maar de dagen worden korter en gisterenavond had ze wat problemen met het lezen van de partituur: te weinig licht. Heb wat getoverd. Gelukkig, zeg ik nu, zijn de wanden nog niet geschilderd en kan ik lustig stempelen en nagels kloppen. Vanavond heeft ze geen excuus: er is voldoende licht om haar stukje goed in te studeren.

rode vlaggetjes

De septembermaand is een maand van jarigen. Gisteren waren we in dit huis* uitgenodigd voor een feestcafé. Vriendin Veerle stak de magische grens over. Niet alleen.

En zoals altijd in dit aards paradijs vergeet je de tijd, laat je je verwarmen door babbeltjes met vrienden en door brandend hout, geniet je van de kinderen die zich ook verwarmen aan elkaar, van huisgemaakte taarten en broodjes, van chocotoffs waar we geen gouden streep meer op vinden, van buiten zijn alsof de zomer nog niet aan het verdwijnen is.

Vandaag nog wat 'nazomeren'.

*De link mislukt. Ga naar hier. Klik fotograaf Bart Van Leuven aan en vervolgens huis Jo Van Rijckeghem. En geniet.

gedurfd

inge-wikkeld

Op een herfstige morgen neem je een dun chocolaatje tussen de boterham, niet? Een heerlijke kop koffie (of meer) erbij, wat babbeltjes met dochters lief en ondertussen wat prutsen met een laagje uit de verpakking.

Wat zou Renilde met dit velletje aanvangen? Hier ligt het voorlopig in het zicht op de werktafel.

Soms lijkt een dag zo ingewikkeld om alles in elkaar te laten schuiven. Heel soms zijn 'inge-wikkelde' kleine dingen zo mooi om naar te staren. Je durft het bijna niet te openen. Zo mooi.

acrobatie

verborgen

in een dichtgekeken tuin

Mooie woorden uit het gedicht 'drie appels en een berg' van Stefan Hertmans en zijn een ode aan die grote meneer Cézanne.

ochtend

Er hing deze ochtend een prachtige streep mist over de velden. We hebben een mooie dag in het vooruitzicht.

Begin september haalde ik een groene kastanjebolster in huis. Hij mocht pronken op de schoorsteen. Langzaam opende hij zijn bolster tot zijn jas volledig open stond.

met groen en rood

Ik heb gisteren een groen bolletje met rode stippen op het telraam van mijn leven bijgeschoven.

Enkele verrassingen hadden een rood en groene tint. Alle felicitaties maakten het meer dan een kleurrijke zonnige dag.

Op de foto een schilderij met als titel 'weide' van Tine en een gehaakte armband van vriendin Anja Maria.

thuis

Er zijn van die dagen dat ons huis aanvoelt als een te nauwe jas. Dan klik ik dit aan, beweeg me tussen de sfeerbeelden door en ik kan hier weer wonen met een comfortabel gevoel. Of ik herneem 'Home is where the heart is' van Ilse Crawford. Ik had er deze week hoge nood aan.

Gisteren heb ik wat ruimte geschapen, beetje geschoven met meubels, binnendeuren opengezwaaid en een beetje herfst in huis gehaald.

Wat wel onbetaalbaar is in deze thuis: het licht. In de ochtend komt het laag binnenglijden. Op de middag voel je de zon in de eetkamer waar ook het avondlicht subtiel komt binnengluren. En warme herinneringen aan een kindertijd, die dan plots in een vergeten hoekje opduiken. Het voelt weer goed. Goed.

abc

ABC-wand in woorden en lijnen. Impressie van de wand in het kinderatelier.

bladeren

broos

als papier

boekskes

Het schetsboek is voor mij een onmisbaar attribuut. Momenteel heb ik er drie. Ze zijn verschillend van formaat: één om steeds in de tas te hebben (waarin ik vooral noteer wat ik leuk vind bij het lezen, zie op straat, een idee,...), één in A4-formaat dat steeds op de werktafel ligt en waarin ik o.a. schets naar de natuur, ideeën uitwerk, prints kleef en één van een groter formaat voor als ik behoefte heb aan wat ruimte om te tekenen. Ik werk niet vaak tussendoor op aparte tekenbladen.

Op de foto oudere exemplaren van tien jaar en meer geleden. Terug in de tijd, toen de kinderen nog peuters waren, wilden ze ook altijd wel iets nalaten als ik eens de tijd vond om te tekenen. Voor de kinderen er waren nam ik de tijd om mijn schetsboeken zelf te binden, beetje amateuristisch soms, maar bruikbaar en blijkbaar ook voldoende om de jaren te overwinnen. Vandaag ben ik een gebruiker van 'Moleskine' of voor groter formaat wat ik in de winkel vind. Ik wil ze wel altijd wat persoonlijk aankleden.

Deze week laat ik de kinderen in het atelier zien wat ze allemaal met hun eigen schetsboek kunnen doen. Nu bij velen nog een blanco boek en in juni?

met vanille en saffraan

Vriendin Ine bracht me heel wat stoofperen uit haar tuin. Ik heb ze gisteren op mijn favoriete wijze gestoofd: met vanille en saffraan. Een recept uit 'De pure keuken' van Donna Hay. Had wel geen saffraandraadjes en vanillestokjes in huis, heb dit vervangen door saffraanpoeder en een zakje vanillesuiker. Al moet ik eerlijk toegeven dat de originele versie er heel wat feestelijker uitziet! Maar ze smaakten heerlijk bij de Gentse stoverij deze middag. We hebben er nog enkele over voor als we straks onze zondag afsluiten met een bolletje ijs.

Je hebt nodig: 8 kleine stoofperen (geschild), 1 liter water, 375 suiker (neem maar bio), 1 vanillestokje (gespleten en geschraapt), plukje saffraandraadjes, stukje gember, stukje citroenschil

Zo doe je het: Doe de peren met het water, de suiker, het vanillestokje, de saffraan, de gember en de citroenschil in een steelpan. Laat 30 minuten zachtjes koken op laag vuur totdat de peren net zacht zijn en draai ze af en toe om. (Dit laatste doe ik nooit)

Smakelijk!

piep-show

Wie nog geen echte plannen heeft voor morgen: Gent stroomt over van muziek en spektakel. Het culturele seizoen wordt feestelijk geopend met 'OdeGand'. Je kan wereldmuziek en klassieke muziek, opera voor kinderen... beluisteren en bekijken op diverse locaties te Gent. In het ticket zit het vervoer per bootje van locatie tot locatie inbegrepen. Pech voor de late beslissers want ik zag net op het web dat alle kaarten zijn uitverkocht. Niet getreurd. Gent zal vollopen met schoon volk en op de kouter is er de cultuurmarkt. Ga dan even 'piepen' bij de Sint-Lucasacademie, het kraampje voor mensen die van mooie vormen houden!

En piep eens door deze gaatjes. Een dier heeft nieuwe vormen aangenomen...

wandeling

Olifant wou weg van zijn eenzame plek bij het raam. Hij toeterde zich een weg door het huis.

Trap op, waggelend op de tafel, om het waterreservoir heen en zowaar... hij ontmoette er enkele vrienden. Hij stond erbij en hij keek ernaar.

olifant

atelier

Een atelier zou ik bijna durven omschrijven als een heiligdom. Een intieme plek waar gedacht en gewerkt wordt. Waar geschapen wordt. Ik vind niet echt de woorden om het gevoel te beschrijven wanneer ik de kans krijg op zo een werkplek te zijn of er beeldmateriaal van te zien. In onze boekenkast staan twee boeken met foto's van kunstenaarsateliers. The artist and his studio van Alexander Liberman (uitgegeven in 1988) en Imagination's chamber : artists and their studios van Alice Bellon-Rewald en Michael Peppiatt (uitgegeven in 1983). Ik heb ze jaren terug bij 'De Slegte' gekocht. Gisteren was ik op zoek naar beeldmateriaal van de oude academieateliers en kon niet anders dan even wegdromen bij de andere foto's. De foto van het atelier van Jaques Villon (broer van Marcel Duchamp) daar heb ik al jaren kriebels bij. Niet dat ik een speciale bewondering heb voor deze kunstenaar, ik vermoed dat het om de bedrijvigheid en de intimiteit van de foto gaat. Voor Meneer Matisse (zoals we hem thuis noemen) heb ik dan wel een enorme bewondering. Niet te omschrijven in enkele woorden. Wat me de laatste jaren wel fascineert in deze man is de manier waarop hij bleef werken, ook al wou dat lichaam niet altijd meer mee, de oplossingen die hij vond om zijn kunstenaarsideeën te verwezenlijken.

Maar ik heb eenzelfde gevoel wanneer ik foto's zie van een atelier waar stof wordt geplooid, meubels worden getimmerd, linten worden geweven...

Ikzelf heb niet echt een atelier. Op de zolderverdieping is er plaats gemaakt voor een materiaalkast en een ruime tafel waar ik ongestoord kan werken en mijn materiaal kan laten liggen. Het is hier vaak een zootje (als nu bijvoorbeeld) omdat ik zoveel dingen tussendoor doe.

Ik heb tenminste iets om te blijven van dromen.

bezig zijn

Op het einde van de dag kunnen vaststellen dat ik toch even de tijd heb gehad om voor mezelf te werken vind ik zalig. Enkele momenten heb ik vastgelegd met de camera. Bezig zijn, dat geeft me zoveel energie.

hiepiepiep

Hiepiepiep hiepiepiep hiepiepiep hoera, vandaag wordt Tine drie jaar.
Wat een grote meid! Ze mag voor de eerste keer op de verjaardagsstoel in de klas zitten en toevallig werken ze een hele week in de klas over jarig zijn.
Ben al heel benieuwd naar haar 'verjaardagsverhalen'.
Zoenen van meme.

verzamelen

Ik zit echt in een verzamelfase. Tekenen. Noteren. Denken. Nog weinig verbanden te ontdekken. Wanneer alles samen komt is niet te voorspellen. Ik probeer wel te genieten van deze fase. Ergens in mijn hoofd blijft er wel een klein zinnetje hangen. Misschien is het morgen weg of voeg ik een woord of een gedachte toe.

versnipperde dagen

September vraagt altijd weer wat inlooptijd. Ons ritme verandert. Nieuwe activiteiten. Alles een beetje in elkaar laten passen. Vlug nog een aankoop tussendoor. Ontmoetingen. Blij dat het zondag is en ik niet met Klara moet wakker te worden (alhoewel het de meest aangename manier voor mij is).

Vrijdag nam ik even de tijd om in Gent te zijn. Had wel wat dringende aankopen te doen, maar in de stad zijn geeft me vleugels. Diep in mijn hart hoop ik daar ooit opnieuw te kunnen wonen. Het is zo moeilijk uit te leggen aan mensen die verknocht zijn aan een dorp. Tussendoor zit ik te snuisteren in een versleten Larousse. Noteer wat. Droom wat. Weet nog helemaal niet waar dit zal in uitlopen. Misschien zal ik het gewoon klasseren. Gisteren opnieuw kinderatelier. Zalig moment. Feestje bij Tine, mijn metekind. 'Ik draag een kroon omdat ik jarig ben'. Smullen van haar zelfgebakken cake met roze glazuur en kleurrijke versiering en zoveel meer. Tussendoor genieten van wat er verandert binnen het kader van mijn zolderraam. Vandaag zorgen dat het uitgesteld huiswerk afgerond kan worden, dat de tien nieuwe Latijnse woorden een plaatsje krijgen, dat de meisjes op tijd naar de jeugdbeweging kunnen vertrekken en...

Morgen begint een nieuwe septemberweek.

le ciel?

Enkele jaren terug verbleven we in Abidjan, Ivoorkust. Ik kocht daar maar één soort aandenken: kralen. Mijn favoriete krans was deze met verschillende soorten kralen samen. Maar één voor één zijn deze kransen los gekomen (op de meest onmogelijke momenten). Niet alleen de kleur of de subtiele transparantie, de vorm trekken me aan, vooral het verhaal erbij.

De kralen markeren belangrijke momenten in een mensenleven: geboorte, huwelijk, tellen van gebeden, als verering van de voorouders...

Op mijn verlanglijstje: 'Middle Eastern and Venetian Glass Beads' van Augusto Panini, uitgegeven bij Skira in 2008.

Mijn verzamelde parels draag ik op aan de dichteres Christine D'Haen (°1923) die gisteren is overleden. Dindsdag noteerde ik nog een klein citaat uit 'Uitgespaard portret: verzameld proza'.

Vandaag noteer ik nog een ander stukje uit datzelfde boek. Ik las het vier jaar geleden en wou het voor altijd bewaren.

Le ciel?

Voor de winkelbediende: ce sera avoir tout ce qu'on veut.

Voor de strenge, rechte tante Marguerite: ce sera être toujours actif.

Voor de stille, grijze tante Madeleine: ce sera voir Dieu face à face.

Voor hun ongelovige broer: en verra bien.

Bij het cultuurnieuws van deredactie.be kan je de dichteres een gedicht horen voordragen. Beelden uit 1967.

waar ik van hou

Gisteren heeft het kinderatelier opnieuw de deuren geopend. Een spannend moment. Ook voor de kinderen die vaak op enkele dagen de overstap maken van kleuterklas naar basisschool en starten met nieuwe buitenschoolse activiteiten. Heel veel nieuwe indrukken dus. Soms brengen ze een vriendje mee maar heel vaak kennen ze niemand in de groep. De eerste activiteit is een combinatie van tekenen en ontmoeten.

Dit jaar begon ik met het boek 'Waar ik van hou'* met tekeningen van Natali Fortier. Ik las enkele fragmenten voor. Het meisje houdt er van, wanneer haar vader op het strand ligt (in zwembroek en op de rug), te proberen al die haartjes op zijn borst te tellen of om plots na het eten op haar stoel te staan en te roepen: 'Allemaal stil. Nu ga ik een gedicht voordragen'. Fantastisch vonden ze het.

Ik vertelde dat ik er van hield om 's ochtends met de fiets met Florence mee te rijden naar school. Langs hoge maïs, bomen, paarden, koeien.. en dan de wind langs mijn gezicht te voelen en door mijn haar. En dat mijn haar dan altijd één kant op komt te staan.

Ik vroeg hen met twee samen te zitten en elkaar te vertellen waar ze van houden en dan mochten ze tekenen (enkel met potlood) waar het andere kind van hield. Meisjes houden vooral van bloemen en dansen. Jongens van draken, dinosaurussen, lego en klimmen.

Twee jongens hebben ook mij getekend. Grappig wel dat bij de éne boom de kruin nog recht staat, want daar was ik nog niet hard voorbij gefietst!

Ik heb alle tekeningen op een lint genaaid en we hebben het opgehangen in het atelier. Ontmoetingen om te koesteren.

*oorspronkelijke titel: 'Jaime' uit 2003.