nog

Nog deze foto. Om toch een klein idee te hebben dat het werk van Jeroen niet enkel uit details bestaat.

Jeroen

Vandaag was ik IN DEN BOUW estaminet. Om nieuwe kunstwerken van Jeroen Frateur te zien. Ik ging ervoor door de knieën. Op mijn hurk. Leunde met mijn rug tot ik er wit van werd. Verrassend hoe gestapelde structuren losgetrokken worden. Gaan liggen. Hoe de humor van Jeroen zich overal tussenwringt.
Ik toon enkel details. Het geheel dat moet je beleven. Dat kan je niet tonen in een foto. Daar raakt het verloren.
Het is werk waar je tijd voor moet nemen. Van detail naar detail. Stappen achteruit. Overhellen. Terug gaan. Van links naar rechts. Langs achter....

blauw en groen

Viooltjes op de grond. Frisse groene boomblaadjes tussen de keien. In het bloemperk afgeknakte stengels. Een blauw knoppentapijt van boshyacinten tussen het gebladerte. De straffe hagelbui gisteren duurde amper enkele minuten en liet een bar spoor na.
Lentetreurnis noem ik dat.

Ik zucht in het voorbijgaan. Raap een viooltje op. Zeg ach en stap binnen. Waar het warm is. Ik staar naar mijn nieuwe schort die voor mij is meegebracht van een feeërieke reis. De dames keuren het niet goed dat ik ze wil aantrekken in het kinderatelier. 'Mams, die komt vol met verfvlekken en inkt. Doe dat niet.' Dus ik hang ze op een hanger aan de boekenkast. Waarschijnlijk niet voor lang.

Blauw en groen dus. Soms vergankelijk. Soms blijvend.

schaduw

Het was mooi geweest hadden we gisteren in het kinderatelier onze eigen schaduw kunnen volgen. Helaas. De zon was niet te bespeuren. Zonder zon is jouw schaduw er wel, die speelt gewoon verstoppertje. 'Mijn schaduw en ik' van Piet van Oudheusden en Isabelle Vandenabeele is de basis voor onze zoektocht naar wat we kunnen doen met houtskool en kneedgom. De kneedgommen kregen tussendoor allerlei gekke trek- en duwvormen. Ik zag kindersnoeten die uit de schoorsteen leken gevallen.
Ze hadden er lang naar uitgekeken om die gekke gom eens te gebruiken. Ik hoop dat ze het leuk vonden.

Tweeluiken van Floor en Aline. De schaduwen van Yente en Elina zie je nog net het raam uitwippen.

geloven

Bij het optrekken van de rolluiken scheen de zon heel vrolijk binnen. Dan zoek ik met mijn gezicht de warmte op. Blijf dan even staan. De dames waren net de deur uit om hun bus te halen. Het kon wel.

Als ik de weervrouw hoor, zal het vandaag maar voor even zijn. Straks komen er weer regenbuien. Het blijft behoorlijk koud voor de tijd van het jaar. Het bos ligt er, bij het voorbijfietsen, nog in winterslaap bij. Hoe graag ik ook naar wolken kijk, ik wil ze stilaan zien verdwijnen. Wat kunnen we anders dan de dag nemen zoals hij komt. En als ik diezelfde weervrouw mag geloven, wordt het vanaf morgen elke dag een beetje warmer. Ik wil dit wel geloven.

zachter

De wereld is hard en ik wil hem altijd wat zachter maken. Op mijn manier.

vliegende dagen

De dagen vliegen voorbij. Voor ik het goed en wel besef is het opnieuw zaterdag. Na rustige vakantiedagen is het wennen aan het dagelijkse ritme. Misschien ook door de donkere dagen. De regen die blijft aanhouden. Hou ouder ik word, hoe meer behoefte ik heb aan zonnig licht.
De werktafel ligt er opnieuw rommelig bij. Een project - waar ik trouwens met ontzettend veel plezier aan gewerkt heb- is af. Het kreeg de naam van mijn grootmoeder, Mariette. Meer vertel ik (nog) niet.
Volgende week probeer ik de dagen wat in tempo te houden. Misschien kan ik ze wat rekken. Wat minder ditjes en datjes. Wie weet. Ik ga ervoor.

Fijne zondag nog.

naar gewoonte

De gewone drukte vult de dagen. De wekker laat zich te vroeg horen. Ochtendroutine. Wat bleef liggen in handen nemen. Ruimen. Agenda pinnen. Tijd vrij maken voor leuk werk. Alles op zijn tijd. 

mooi

De ochtend ziet er veelbelovend uit. Blauw boven. Dauw op het gras. De mist trekt op. Ik zal het missen. Opstaan met de natuur. Mijn schaapbabbels. De rust. Nu hoor ik enkel het tikken van de toetsen. Een duif. Vogelgezang. De klok.

Vandaag wordt onze laatste dag hier. Morgenochtend heeft dochterlief nog een laatste wedstrijd. Dus we vertrekken vroeg.

Het is heel mooi geweest. Een project, waar ik met plezier aan werk, is bijna afgerond. Het heeft veel van deze plek in zich. Daar ben ik blij om. De stilte, de omgeving heeft me goed gedaan. Ik heb na een lange en vermoeiende winter de energie verzameld waarmee ik wel even verder kan.

Morgen mogen de vrienden thuis komen in hun warme nest. Met al hun rijke ervaringen, hun verhalen. Ik zal blij zijn om hen terug te zien.





alles

We hebben het allemaal gehad vandaag. Dichte mist. Relatief zonnige voormiddag. Regen. Knallend onweer. Dansende hagel op het gras. De tuin die wit zag in minder dan vijf minuten. Op dit moment is het een kille lenteavond met een zon die af en toe door de wolken breekt.

aprilse ...

April dringt ons haar grillen op. Open zachte hemel voor de middag. Nu, hagel afgewisseld met duister die de kamer binnenvalt en ons dwingt licht te maken. Heel even blauw tussen de bloesems door.

Gezellig aan de tafel. Verder naaien aan eigen werk. Tafelen. Er rekening mee houden dat dochterlief op tijd op de volleystage is en op de training. En toch een vakantiegevoel blijven vasthouden.



aftasten

Op de tafel in het vriendenhuis heb ik een blok brandhout gelegd. R.B. zou het als blokboek betitelen. Is mijn gevoel. Ernaast, uitgespreid over de tafel, nog steeds restjes draad, klossen garen, naalden, linnen. Door het raam kijken we naar  zachte regen die schuin over het frisse gras valt. Ik denk na of ik de kleur moet gebruiken die me tot de inspiratie bracht. Probeer het blank. Speel met resten. En tast de grens van vorm, kleur en inhoud verder af.

paasbest

Ei plus lam.

avond

De avond is aan het vallen. Dacht ik net. De lammetjes zijn geteld. De kippen bijna klaar om hoog in de boom op stok te gaan. Het vuurtje brandt.  En dochterslief zijn terug onder moeders vleugels. Het wachten met vertraging is al vergeten. De verhalen vulden de dag.
Tijd om me terug te trekken in de bruine zetel. Raf B. op de schoot te nemen, de weekendmagazines. Passie in de oren. Tot ook de nacht valt.

gisteren

Gisteren was grijs en gesloten buiten. Wolken bleven hangen en wisten niet goed of ze open zouden trekken of niet. Ik heb me teruggetrokken aan de grote tafel met zicht op de boomgaard. Klossen garen, naalden, schaar,...opengespreid. Het voelde als spelen. Opnieuw. En toch ben ik heel serieus bezig. De ideeën krijgen vorm. Beetje bij beetje.
Ik kon een hele dag door werken, wat zelden gebeurt. Al is dat relatief natuurlijk. Tot drie keer toe werd er op de deur geklopt. Een vrouw uit de straat, een jogger en een jonge man die met zijn wagen passeerde. Er was een lammetje uitgebroken, op straat. De derde keer liepen er zelfs drie. Om een lang verhaal kort te houden: de omheining is gecontroleerd. Openingen in hekken en tussen groen en omheining zijn, hoop ik, zorgvuldig gedicht. Ik hoop dat ik ze vandaag alle acht bij elkaar kan houden.

fietsen

Fietskaart op zak gestopt. Nog te posten brief in de tas. Zacht zonnetje en weinig wind. Dit was het moment om eens onbezorgd door de polders te fietsen. Stil te staan bij de schuren die zich midden op een wei staande houden. Het hoofd nog leger maken. Genieten. Met een aalgeur in de neus. Dit is de boerebuiten. Dit hoort er allemaal bij. Maar in het dorp begonnen de grijze wolken zich te verzamelen, viel er af en toe een druppel neer. Nu ik er toch was en het weer niet meezat, stapte ik de kringloopwinkel binnen. Twee schalen, een grote kom met blauwe versiering en kleermakerskrijt. De oogst van de dag.

De polders heb ik links en rechts gezien op mijn terugweg.

dertien!

Eindelijk! Florence mag de twaalf wegvegen en deze veranderen in dertien. Daar heeft ze naar uitgekeken. Dertien is het grote begin. Voor haar. Het wordt in ieder geval een jaar waarin zij de kans krijgt haar grote passie te volgen. Nieuwe uitdagingen aan te gaan. De touwtjes was losser te laten. Te ontdekken wat ergens voor gaan betekent.
Hier geen verjaardagstaart. Geen vlaggetjes of vrolijk versierde tafel. Dat voelt een beetje onwennig aan. Heel vroeg al een verjaardagsliedje voor haar gezongen. In het zuiden van Frankrijk zou de regen met bakken uit de lucht vallen. Ik denk niet dat ze er zich zal aan storen om er een mooie dag van te maken.

Vandaag viert ook Nan uit het vriendenhuis haar verjaardag. Nan, speciaal voor jou speel ik hier een vrolijk deuntje op de piano. Maak er een onvergetelijke verjaardag van op een voor jou bijzondere plaats!

*eerste foto is een kaartje uit de reeks 'THE LITTLE THINGS THAT MAKE ME HAPPY' van Hermine Van Dijck.