Ik blijf verwonderd over de kracht waarmee mensen mijn ogen openen. Ogen die ik niet afsluit, tenzij als ik rust of droom of wanneer muziek mijn oren streelt. En dan zie ik nog.
Op weg naar de grens van mijn buiten kom ik langs de moestuinschuur dat het paradijs van opa was. Nog even en ik woon hier vier jaar. In mijn herinnering loop ik er mijn leven lang. Dat verleden van opa is nog niet helemaal weggeveegd. Verzameling van touw. Potjes. Verjaarde zaden.
Ik loop er voorbij. Weet waar wat staat. Blindelings. Misschien heb ik er mijn ogen niet meer voor nodig.
Op weg naar de grens van mijn buiten kom ik langs de moestuinschuur dat het paradijs van opa was. Nog even en ik woon hier vier jaar. In mijn herinnering loop ik er mijn leven lang. Dat verleden van opa is nog niet helemaal weggeveegd. Verzameling van touw. Potjes. Verjaarde zaden.
Ik loop er voorbij. Weet waar wat staat. Blindelings. Misschien heb ik er mijn ogen niet meer voor nodig.
2 opmerkingen:
Je kan zo ontzettend mooi schrijven, je kan steeds zo mooi verwoorden wat veel mensen denken of voelen.
zoete herinneringen
Een reactie posten