voelen

Tegen de avond. Op een klein scherm de pijn van de liefde voelen. Woorden fladderden als hemelsblauwe vlinders in de kamer. Bright Star van Jane Campion.

Buiten. Het koffietafeltje glanst. De luie stoel doorweekt. Bloesemblaadjes plakken op het pad.

Het mooie weer zal weer enkele dagen uitblijven.

met naald en draad

ochtend

weerkaatsen

waar de wolken geboren worden

een relaas

In de vooravond een relaas van een heerlijk gevulde dag. Opendeur op de school van de dames; Alice zit er nu al en Florence start er volgend schooljaar. De drie eerstejaars gratiën (Alice, Stien en Eva) die het altijd zo moeilijk hebben om afscheid van elkaar te nemen en besloten om maar een hele dag met ons op stap te gaan. Picknicken in het park waar we in onze Gentse jaren vaak zaten. Twee dames (Florence en ik) in zelfgemaakte kleding op de bank. De opening van de tentoonstelling van Jo Van Rijckeghem in galerij Jan Colle. Heel uniek om de evolutie van het werk van deze man te kunnen volgen. Maar over dit werk moet ik het later meer hebben, dan enkel in een opsomming. Toch nog de laatste molenverhalen meepikken op de tussenverdieping van de molen en luisteren naar mijn 'kleine broere'. Ik voel me een stuk jonger dan gisteren, nu. Geloof het of niet. Straf, hé?

jan de mulder

Jan de mulder, met zijnen leren kulder,

en zijn leren broekje aan

zoude zo geiren zonder lanteren,

zoude zo geiren te vrijen gaan.

Morgen is het erfgoeddag. 'Fake?' Molenaars werden vroeger vaak beschuldigd van bedrog. Er werd kalk aan de bloem toegevoegd en zand in het varkensmeel gemengd...

Mijn 'broere' zal morgen (zonder of met leren kulder?) straffe molenaarsverhalen brengen en wordt door Sperre Bruggeman begeleid met accordeon.

Gisteren stelde hij me voor om eens naar 'de nieuwe wijven molen' te gaan. Bestond. Mannen konden er met hun oude vrouwen heen gaan. Eens in de molen werden ze veranderd in jonge schone deernen. Wie weet wat moet ik morgen nog te horen krijgen?

In ieder geval heeft zijn oude zus toch nog op het laatste moment een aanwijsbord voor één van de liederen getekend. Een vis, manneken pis, kraaiende haan en Jan de mulder die zo geiren te vrijen wil gaan....

Om 10u30u, 14u, 15.30 u en 17u op een heel bijzondere locatie: de Stenenmolen en Rosmolen te Evergem-Ertvelde.

Hopelijk kan ik de laatste lezing nog meepikken. Morgen wordt een gezellig drukke dag.

in de schaduw van de baobab

Het Afrikaanse continent wordt al te vaak geprezen en verguisd in witte woorden. Ingekleurde prenten, verschenen, over- of onderbelicht.

In mijn ontdekkingsreis doorheen Afrikaanse letteren kwam ik een bijzondere man tegen. Amadou Hampâté Bâ. Ik trok met hem van dorp tot dorp in Mali. Ontmoette sterke vrouwen die hem omringden. Schrok verschrikt wakker van stamverschillen en blanke aanwezigheid. Ik las rijkdom en verval.

Hampâté Bâ (1900-1991) als mijn bijdrage aan de werelddag van het boek. Auteur en diplomaat. Trok zich in de jaren '70 terug in Abidjan, Ivoorkust.

Zijn autobiografie 'In het voetspoor van de vertellers' kan je in Nederlandse vertaling lezen. Het bestaat uit twee delen. Amkoullel en Jawel, commandant. Beide uitgegeven door De Geus/Novib.

Zwart wordt het schaduwzwart van de baobab.

foedraal

dromenvanger

Waartoe een klein vogeltje niet in staat is...

Tijdens de nacht fladdert het in zijn kooitje en vangt de nare dromen op in de wolk. Van de nare-dromen-wolk maakt hij een bolletje. Hij rust erop tot kindlief wakker wordt uit een roze droom.

Toch een nare droom? Stil lieve woorden fluisteren aan de vogel. Hij zal fladderen tot kindlief weer rustig in slaap valt.

Mijn roze periode ligt jaren achter mij. Die van metekind Tine is volop begonnen. Roze van kop tot teen. Deze roze dromenvanger voor haar. Speciaal voor haar.

(Een kleine nuance op een eerder vogelverhaal)

tegendraads

Als ik naar buiten kijk is het alsof iemand een hemelsblauw laken over de wereld heeft gevouwen. Ik zit binnen en werk af wat al dagen door mijn hoofd zoemt. Klaar.

En nu naar buiten. Kopje koffie maken. Dagdromen. Lezen. Wachten tot ik de jonge dames kan afhalen die een dagje pretpark met de jeugdbeweging meemaken.

thiriez & cartier-bresson

Een groottante moet haar huis inruilen voor een kamer in het bejaardenhuis. Ze was stichteres en voorzitster van een hobbyclub. Dames uit haar dorp kwamen op dinsdag samen om tussen het babbelen ook nog aan handwerk te doen. Of was het omgekeerd?

Eén maal per jaar hadden ze een tentoonstelling. Jaar na jaar bijna alles uitverkocht! Wij vonden dat als kind maar niets. Een beetje oudbollig. Nu zou het helemaal 'in' zijn.

Ze had een verzamelkamer in huis. Stof. Lintjes. Naaigaren. Borduurgaren... Mijn moeder mocht me wat materiaal meebrengen. Zo ook dit driedelig ladenkastje. Borduurgaren in alle kleuren van de regenboog. Met één klosje kan ik één wolk haken.

midden april

Gisteren was de huwelijksverjaardag van mijn ouders. Vader is er niet meer. Ik heb wel nog even hun foto's doorgenomen. Deze vind ik de mooiste. Mijn grootmoeder kijkt toe hoe mijn grootvader (haar man) zijn handtekening plaatste. Haar blik was duidelijk.

Logeertijd ook. Madeliefjeskrans voor prinses Tine. En buiten binnen brengen: maagdenpalm, de knopjes van boshyacint en meiklokje. Tussendoor: ditjes en datjes. Volgens de grillen van april.

avond

kapstok

Lente. Tijd om de wintergarderobe en helaas ook de 'te klein geworden' kleding uit de kast te halen en te vervangen voor wat luchtigs. We zijn heel drastisch te werk gegaan. Alles uit de kast.

Plastic kapstokken eruit. Alle mooie kapstokken met gehaakte jasjes erin. We hebben een hele collectie. Eén van de avondactiviteiten met oma en tante Stella toen ik kind was. Wat was dat een mooie tijd voor mij.

voorbijgaand

Ik staar opnieuw wat wolkenwerk na. Wolken die jaren terug zijn voorbijgegleden. Twee details van schetsen uit 2007. De onderste formatie kwam gisteren voorbij. Vandaag nog geen wolken.

vrije val

De laatste kinderateliers voor de vakantie waren dunbevolkt. We tekenden naar opgezette vogels met houtskool. Per uitzondering heb ik eens meegetekend.

zondagse schatten

Een zondag op visite bij schattige vrienden. Ze hebben schatten van dochters naar wie mijn twee schatten ontzettend opkijken. Een man die schatrijk is aan kunstenaarsgedachten. Bij wie je zonder woorden (bijna) je ogen laat strelen langs de groeven en bochten van verweerd hout. Een vrouw die de schatbewaarster is van deze kroost en haar aga (en nog zoveel meer). Broden tovert waarvan de sneetjes alleen wat gouden boter verdragen en smelten op de tong, om maar te zwijgen van wat de buffettafel vol heerlijks toonde.

Het weer hadden we iets verkeerd ingeschat. Maar we trotseerden de koude wind aan zee. Trokken naar Groede. Daar vonden we deze schatten. Voor de eerste keer zag ik ze daar op de vloedlijn: zeebonen. (En ik kom er al sinds mijn peutertijd). We hebben verzameld. In een jaszak. Ik heb ze net gewassen.

Mijn zondagsgevoel: schatrijk!

eenzaamheid

Gisteren een hele dag door hoorde ik het geschreeuw van een gans. Het geluid gaat door merg en been. 's Avonds ging ik piepen. Ze (of hij) stond er. Helemaal alleen. De kop in de lucht en schreeuwerig kwaken. Deze ochtend werd ik wakker. De gans loopt er nog steeds. Waggelt. Heen en weer. Alleen. In eenzaamheid wachtend op iemand die misschien nooit meer komt.

dagboek

Dagboek van wolken. Drie in totaal. Met dag. Met uur.

Uit elk boekje één keuze.

31 juli 2008/15.07u

27 april 2008 / 19.00u

27 juli 2007 /

nutteloze gedachten

Cees vergezelt me deze week tijdens slapeloze momenten. Zijn letters fluisterden me wat ik nodig had. '... het bewaren van dingen die voor niemand bewaard hoefden te worden, omdat ze eigenlijk voorhanden waren...Maar daar ging het nu juist om.'

En ik kan weer verder. Met oud en nieuw. Verder.

Het citaat is te lezen in 'Allerzielen' van Cees Nooteboom. Een klein fragmentje over het bekijken van de gefotografeerde wolkenformaties van Stieglitz.