waarom

'Schoonheid kun je niet eten! Waarom, denk je, gaat het in het leven?'

Uit een gedicht van Angel Gonzales. Gelezen in het blogbericht van José Saramago van 13 januari 2009. De berichten zijn gepubliceerd onder de titel: ' De andere kant. Persoonlijke observaties over wereldpolitiek en andere zaken.' Deze zinnen gingen vooraf: 'In de nacht komt mijn oude tante Clotilde uit haar graf. Ze zwaait voor mijn gezicht haar vingers als wijntakken en herhaalt op vermanende toon:...'

Soms vind je woorden die gedachten omvatten die al dagen woekeren in het hoofd.

Gisèle de Lesseps

We sluiten zo stillaan ons academiejaar af. De laatste opdracht is in volle ontwikkeling. Thema: het oude Egypte. We hebben een foto van Gisèle de Lesseps, jongste spruit van twaalf kinderen. Haar vader was Ferdinand, de bedenker van het Suez-kanaal. Ze leefde meer dan honderd jaar geleden. In mijn verhaal is zij het verwende zoetje van de familie, die overal met vader mee naartoe trok. Met de koets door de oude stad. Opgravingen bekijken. Thuis tekende ze wat ze zag en/of maakte zij het na. De collectie behoorde toe aan een (denkbeeldig) kindermuseum. Nu er een tentoonstelling gepland staat is die echter nergens te vinden. De kinderen zijn aan de slag gegaan. Mogen tekenen of knutselen, schilderen of met klei werken. Zou wel leuk zijn als nog een aantal werkjes op tijd afgewerkt raken. Het laatste weekend van juni is er onze eindejaarstentoonstelling.

waarde

Wachtend op Alice. Rustig zittend op 'de boot' naast het zwembad maakte ik enkele bedenkingen over de waarde van de dingen.

Dingen die niet in waarde zijn om te zetten. Wat onnoemlijk klein is of juist onvatbaar groot. Wat vlug gaat (de tijd, vliedend water, nacht, wolken, licht). Liefde en alles wat uit liefde is gemaakt, geschreven of verteld. De smaak van de eerste aardbei van het seizoen. Een wit blad. Een plots briesje bij warm weer. De gloed van warmte als het koud is. Een omhelzing. Herinnering. Verlangen. Een onverwachte ontmoeting. Babbel. Stilte. Het glijden van de strijkstok over de snaren van de cello. Wat vertrouwd is. Wat vreemd is. Een ontdekking die voor anderen al ontgonnen is. De geur van een beregend bos. Blauw. Dromen. Het begin. Wat halfweg is of volbracht. Een open einde.

rozegeur en maneschijn

Ik kan zo geraakt worden door bloemen. Door een herinnering. Een geur die je overvalt in het voorbij stappen. De verscheidenheid van de vorm van de blaadjes. Om hun mooie naam. Het nonchalante. Sommige bloemen zie ik liever in de knop. Maar ik hou ook van een bloem die net op het punt staat haar blaadjes in het rond te strooien. Nabloei kan zo krachtig zijn.

Pioenrozen. Madame Bovary, de roze roos. De struik wil dit jaar niet in bloei komen. Het is een gemis. Ik kan het dan niet nalaten om telkens mijn neus in de buurt van haar hart te brengen. Zo bedwelmend. Anemonen. Ik wordt op dit moment ook hebberig van de gewassen in de graskant. Ik passeer zo een plaats en moet stoppen en verzamelen: boterbloemen, fluitekruid, wilde margrieten, grassen. Droom van een voortuin met grassen en hoge bloemen die verwilderen. Tulpen. Seringen. Akelei waardoor ik verdwaald raak in de schilderijen van de gebroeders Van Eyck. Madeliefjes. Lavendel. Leeuwebekjes. Papavers. Korenbloemen. Zonnebloemen. Wilde klaver. Vergeet-me-nietjes. Van veel bloemen weet ik helemaal de naam niet. Omdat ik er alleen zo graag naar kijk.

Ik hou wel niet van die samengestelde bloempakketten die worden aangeboden in de supermarkt. Geef mij maar één onnozel bloempje. Al groeide het tussen de stenen van jouw stoep. Mooier kan het niet. Dan is alles vol rozengeur en maneschijn.

verloren tijd

Er zijn nog altijd mensen die genieten omschrijven als verloren tijd. Vooral voor vrouwen. Als je aan de schoolpoort staat dan hoor je middag na middag wat een goede vrouw moet doen: ramen lappen, wassen, strijken, eten klaarmaken (nog een verschil met koken), poetsen!.... En genieten? Ik bedoel niet luieren, maar genieten? Vies?

Laat mij vertellen waar ik kan van genieten. Zoals gisteren. Nog even lichtjes soezen onder een katoenen gerimpeld laken. Een ochtenbriesje op het gezicht voelen strelen. Een koffie met een tijdschrift na het ontbijt. Notitieboek bij de hand voor als een woord of beeld oplicht. Na een gezellig ijsje met verse aardbeien in gezelschap van lieve mensen op het buitenbed liggen. Naar de hemel staren. Naar de spelende schaduw van planten op een houten plank. Lezen. Kleine stukjes. Lachen met woorden. Verwondering.

En laat ik jou vertellen dat hoe druk de dag ook is, ik toch probeer te genieten van een afwas. Als ik poets dan beloon ik mezelf met een vers bloemetje uit de tuin. Ik verzin eten met wat in de ijskast ligt.

Ja, ik geniet. Mijn verloren tijd geeft mij rijkdom. Onbetaalbare rijkdom. En is nog waardevoller als anderen kunnen meegenieten.

aantekeningen van het kussen

Makura no soshi. Aantekeningen van het kussen. Sei Shonagon. Ligt onder mijn kussen. Op de vensterbank. Buiten. Ik neem het overal mee. Ik lees tussendoor. Een klein stukje.

De auteur was een hofdame van de Japanse keizerin en werd geboren in 965. Alsof het gisteren was. Blogberichten avant-la-lettre. Van okashi -betoverend- tot medetashi - schitterend. Van 'waar je het warm van krijgt' , 'beschamende kwesties', 'wat een huis behoort te hebben', 'een bron van irritatie, bezoek krijgen van je minnaar', ...

Zelf schreef ze dat ze plots over een grote voorraad papier beschikte en de notitieboeken vol begon te schrijven met allerlei voorvallen, verhalen uit vervlogen tijden en van alles en nog wat, vaak uiterst triviale mededelingen. Over het algemeen richtte ik mijn aandacht op mensen en zaken met in mijn ogen aantrekkelijke en schitterende kanten; daarnaast wemelt het in mijn aantekeningen van gedichten en opmerkingen over bomen en planten, vogels en insekten.

De teksten zijn genoemd naar de notitieboeken die toen bewaard werden in de laatjes van hun houten hoofdsteun.

Komende dagen laat ik me wat door haar inspireren.

versiering

Verhalen op de stenen urnen van het kasteelpark. Een duivels staartje. Theatraal verlangen. Afweren. Vluchten. De gevaren van passionele liefde getokkeld op de lier. Ik kom er ooit wel achter!

avondgroen

Net voor ik me laat verwennen met de hoofdkussenverhalen van Sei Shonagon fietsten Alice en ik naar het kasteelpark van ons dorp. (Florence heeft een pyjamaparty met vriendinnen.) We schreden door de dreven. Groetten de koeien. Alice ontdekte een dood vogeltje op ons pad en schoof het voorzichtig naar de graskant. Ik genoot van de liederlijke taferelen op de stenen urnen bij de brug terwijl onder het watergroen de kikkers hun zinnen luidruchtig op het nageslacht hadden gezet.

elders

Een zondag met zon. Dan wil ik langzaam genieten. Kleine dingen kijken. Denk ik aan elders. Aan tante Coco en haar familie van wie ik deze stof kreeg. Wil ik een Afrikaanse pindakaasstoofschotel klaarmaken. Terwijl we hier aan tafel zitten, zit ik ook daar.

Straks gaan we nog zoet meegenieten op het feest van Wolf en Merel. Om daarna langzaam weer thuis te komen en een zondag met zon af te ronden met een goed boek, misschien.

neruda

opnieuw

Bij Matisse begon iedere dag opnieuw, alsof hij de dingen voor het eerst zag en er in verwondering naar keek.

In: Matisse-Picasso: het verhaal van een vriendschap / Françoise Gillot.

habitat

De pioenroos zal zich binnenkort helemaal openvouwen voor ons. Een stukje buiten waar ik blij van word. Binnen. De zolderkamer. Mijn habitat. Werk dat zich langzaam aaneen laat rijgen. Tussendoor kijken hoe de lucht blauwt. De blauwe tijd die ik hier doorbreng wil ik koesteren. Voor later. Als de dagen minder blauw zijn.

heel soms

Heel soms blijven wolken hangen.

ochtend

Bij het ontwaken. Zes uur. De akkers laten zich omhelzen door de mist.

speeltijd

Na een relatief rustige tijd opnieuw in de routine van het werken komen. Ik speel. We zien wel waar het op uit draait.

hans en sophie

Ik wou een prentenboekje maken over Sophie Taeuber en Hans Arp. Heb het idee ondertussen naar het archief verwezen. Laat jullie vandaag wel zien waar ik stond. Ik heb me geamuseerd.

kindertijd

Mijn dames sluiten zo langzaam aan hun kindertijd af. Geen rondslingerend speelgoed meer. De poppenkleertjes zijn opgeborgen. Het poppenhuis doorgegeven. De spelletjesdozen staan opgeborgen in de kast. Geen turnoefeningen meer in het gras. Geen K3 meer tot je oren roodgloeiend staan. Geen dansjes meer (die ik mag zien).

Ik herinnerde me vandaag onze tekenspelletjes. We namen een blad en tekenden één iets. We gaven het door aan elkaar en telkens voegden we iets toe waar we aan dachten bij wat er al stond. Er zijn heel grappige tekeningen uit ontstaan.

Ook daar zijn ze nu 'te groot' voor geworden. Te groot voor de poppen, te klein voor de liefde. (Dit laatste moet uit een liedje komen, vraag me niet van wie, maar mijn moeder zong dat voor mij toen ik te veel puberde.)

belofte

Net voor de paasvakantie had Alice dit stofje gekozen bij 'Zijderoute' te Gent. Ik had beloofd er een jurk van te maken. Zoals dat gaat: het naaien wordt vooruitgeschoven.

Vandaag heb ik het afgewerkt. Geen meesterwerkje. Maar ze kan zwierig ronddraaien. Een rood zigzagje op de rok. Mooi lintje. Schattig knoopje om dicht te maken (ik hou niet van innaaien van ritsen).

En ze is superblij!

kijken

'Pour q'une chose soit intéressante,
il suffit de la regarder longtemps.'

Flaubert.