over en weer

 

 

Een dagje over en weer naar Hasselt. Met de trein. Omdat ik dan toch in de stad was, leek het me leuk het modemuseum te bezoeken. (Zwaar teleurgesteld buiten gegaan.) Vervolgens op  tijd terug de trein op omdat andere dochterlief van een stage thuis kwam.

Alles in naam van de liefde. Moederliefde.

 

het huis van de stad

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vandaag daalden we de trappen af als graven en gravinnen. Jonkvrouwen en ridders. Goede burgervaders of burgermoeders.Iedereen wou wel uitproberen hoe het 'straf lopen' op de labyrintvloer in de vredeszaal liep. We vroegen ons af wat er dan wel op dat tv-scherm werd bekeken. Het nieuws? Ketnet? En waarom had de burgemeester een paarse (speelgoed)telefoon?

Omdat het feesten op de academie nog even doorgaat en wij niet in onze ateliers konden, werden we met de woensdagkinderen uitgenodigd op het stadhuis. We kregen een fijne gidsbeurt en ondertussen tekenden we de troon, wapenschilden, Napoleon of Keizer Karel. De leeuw met klauwen. De schoorsteen met schubben. 

 

van het Noorden

Op de basisschool leerde ik dat Brugge het Venetië van het Noorden is, omwille van zijn vele water en de huizen erlangsheen. Ondertussen weet ik dat er meerdere steden met deze titel mogen pronken, dat elke windstreek zijn Venetiës heeft. Alice wou gisteren naar Brugge. Zij met een lange lijst met winkels in de tas. Ik wou weer wat anders. Dus we hebben de kerk in het midden gehouden en we zijn naar het centrum gestapt via andere wegen. Kuierend langs water. Over kasseien. Brugjes. Oh! Zie dit huis. Prachtig. Dat huis staat daar te koop. Binnengluren? Woon hier! Eén ding wist ik wel zeker. Woonde ik in het huis met het prieeltje bij het water, ik nodigde jullie uit voor koffie of thee met een zelfgemaakt gebakje in dat schattig witte huisje.

We hebben ondertussen een nieuwe vriend in huis. Ik moet nog een naam verzinnen die bij hem past. Zal hij de stilte in een huis zonder Florence opvullen?

Deze dagen worden we weer helemaal door elkaar geschud. Hoe één mens het leven van tientallen in enkele minuten kan afbreken en verwoesten, je kan het niet vatten. Hoe verwoestend gedachten kunnen zijn. We hebben er geen woorden voor. We staan verweesd aan de kantlijn toe te kijken. We leven mee.

de overkant

Mijn 'kleine zus' wou vandaag wat koopjes najagen in Antwerpen. Voor de kinders. Of we mee wilden? De auto op linkeroever en in de voetsporen van een koning een stuk Antwerps erfgoed doorgewandeld. Ik vond het een enorme ervaring. De geur alleen al, als je voorbij de toegangsdeur bent. De houten roltrap. De witte tegeltjes met blauw biesje. Prachtig sinds 1932. Vijfhonderdtweeënzeventig meter lang. Voelen mensen die er dagelijks doorfietsen of stappen nog hetzelfde? Ergeren ze zich aan iets? Misschien aan de trage toeristen waartussen ze zich moeten bewegen? We hebben de overkant bereikt. De kinders van zus kunnen weer wat in de kleerkast hangen. Mijn oog viel dan weer op een gemummificeerde vogel in een etalage. Daarvoor kom je toch niet naar Antwerpen? Luguber, ma! Kom we moeten nog wat winkelen.

vleugels

Woensdag en zaterdag ben ik altijd in de stad. En 'passant'. We hebben het er vaker over bij de maaltijd. Waar willen we het liefste wonen? Voor mij is het duidelijk. Ik heb de stad nodig. Alles dichtbij. Te voet, met de fiets, tram, bus... Cultuur. Vrienden. Mensen. Verschillende mensen. De huisgenoten hinkelen opnieuw. Vandaag het dorp en morgen de stad en terug. Mijn mooie herinneringen liggen verborgen tussen de straatstenen, daar. Die van hen waaien door het dorp. En we praten maar door alsof er een optie was om te kiezen. 

Mijn nummerplaten liggen op de tafel. Straks heb ik officieel geen auto meer. De kangoo heeft ons na al die jaren volledig in de steek gelaten. Weigert nog met ons de baan op te gaan. De gedachte is moeilijker dan ik had verwacht. Heb er ook al een hele tijd over gedaan om deze beslissing te nemen.

Stadsvogel, waar zit je? Ik wil wegvliegen.

ochtend

Dacht. Ik neem de bus naar de stad. Laat de wagen. Vandaag liet ik me openbaar vervoeren. De dames zijn een dagje naar het sportfeest van hun school. Ik mag hen enkel ophalen. Dus ik kon de dag wat rustiger indelen. Wel vroeger door. Op zaterdag is er maar om het uur een bus in het dorp. Een uur te vroeg in de stad. Dacht. Rommelmarktje kuieren. Maar de kraampjes werden zomers traag uitgestald. Dacht. Maak een wandeling door de kleine straatjes. Heb ik gedaan. Lege stad. Terrasjes werden opgesteld. Late feestgangers die zich naar de tramhalte sleepten. Man huilend op een paaltje. Woorden die naar alcohol ruiken. Vriend erbij. Mannenverdriet die geen vrouw wil horen op een zaterdagochtend. Andere man, ommuurd door pak en zak, liggend in een slaapzak in de inkomhal van de winkel. Denk je. Gelukkig is het wat warmer vandaag. Ik had geen haast. De ogen volgden traag mijn stappen. Bleef staan voor een gesloten pand. Kon nu. Geen voorbijganger die er erg in had. En dan in het uitstalraam bij de antiquair. Een ongelooflijk prachtig harnas. In overwegend blauw dan nog wel. Ik hoop dat het er nog even mag pronken. Heb ik een excuus om de volgende keer de bus te missen.