cirkels

Ik ging op stap en ik bracht mee. Cirkels. Vertel het niet door. Laat het kinderatelier dit morgen zelf ontdekken.

souvenir

Alsof ik met hompen vlees aan het werken ben.

zalig

Deur op slot. Mobieltje uit. Klara. Een kiertje buitenlucht. De zintuigen stonden op scherp gisteren. Dan laat ik alles vallen. Zonder me af aan de werktafel. Tot de dames van school komen. Luister naar hun alweer hilarische verhalen. Maak wat te eten. Sluip stil de trappen op. Mag ik het uitschreeuwen? Gisteren was zalig.

golfkarton

Het vormlaboratorium in ons kinderatelier heeft zijn eerste procucten afgerond. Door stagelessen en vakantie hadden we de opdracht even moeten onderbreken. En nu staan ze te pronken op ons bijna witte kast. De nieuwe vormen. Opgebouwd uit stukjes golfkarton. 

Onze inspiratie haalden we van hier en bij Hella Jongerius. Werkjes van Imme, Willeke, Emma, Joëlle en Daria.

gisteren

Gisteren. Bewaard in beelden. En vandaag? Dat zie ik morgen wel.

een kunstenaar

Een foto. In zwart en wit. Een heer duwt met zijn rechterhand zijn grote ronde bril op het voorhoofd. Hij kijkt naar een vaas en drie flessen die voor hem op de tafel staan. Hij heeft een huis met kamers. Eén kamer heeft rekken met flessen, kommen, vazen. Ze werden nooit afgestoft. Nooit. Hij bracht ze naar zijn atelier. Plaatste ze naast elkaar. Verplaatste één object. Schilderde opnieuw. Tekende. Op zijn tafel markeerde hij telkens met potlood de plaats van het voorwerp.

Hij was een vliegenier. Nee. Een uitvinder. 'Maar,' zei Aimée: 'hij was een kunstenaar natuurlijk'. Gelijk heeft ze. Morandi was een kunstenaar. En dat was het begin van een namiddag vol vorm- en kleurplezier. Vorm. Restvorm. En een samenspel van beide. Lievelingskleur. Plus lievelingskleur. (Gelukkig was er geen roze verf!) Tekenen. Stempelen.

De juf viel bijna van haar stoel van verbazing. Bijna.

spelen

Spelen met Jongerius' vormen en kleuren. Ik (1&2) tussen de voorbereidingen voor het avondmaal. Alice (3&4) na het eten. (tussen haakjes: het was lekker)

dichter

Een bontgekleurde buurtpoes kwam bij het raam zitten. Ze was de laatste dagen wat op zoek naar warmte, dachten we. We gaven wat eten want de dames missen nog altijd onze poezen Miro en Picasso die twee jaar geleden 'zomaar' verdwenen. Onze buurt is niet zo poesvriendelijk, vrezen we. En is poes vogellief? Nee. Gisteren sloop ze naar de merel die hier ook komt eten. Ik heb eens hard op het raam getikt, mijn vinger de lucht in gestoken en foei geroepen. De vogel was allang gevlogen en poes sloop op kousevoeten weg, richting buren.
Er komt vanalles dichter. Elf bijvoorbeeld. De laatste dagen van een kalenderjaar zijn er van omkijken en verwachten. Terug zien, doe ik niet graag. Vooruit zien, nog minder. Neem graag het moment. Nu is er wel de hoop die groeit dat ik turbulente maanden kan afsluiten. Mijn lichaam geeft aan dat ik minder moet rusten. Dat voelt goed. En verwachten doe ik ook, naar de tweeling van broerlief en vriendin. De glijdende tijd vul ik met steekjes en vormen. De één na ander.

zonder woorden

verzameling

Ik hang ze over elkaar heen. Het borduur- en naaiwerk van de afgelopen dagen. En ik neem langzaam de draad weer op.

geknipt

Gisteren wou ik het anders aanpakken. Gedachten vallen soms langzaam samen. Heel langzaam. Momenten van grote twijfel ook. Ik probeer nooit te forseren. Werkt averechts. Bij mij.
Dan zit ik aan de tafel en start anders dan ervoor. Plots. Omdat het al een hele tijd ergens genesteld zit. Omdat het herfst is en tijd van oogsten? Van rijpheid. Omdat het een mooie ochtend is?Omdat ik opgelucht ben omdat in het kamertje onder mij uiteindelijk de werken zijn voortgezet?
De gedachten worden aan elkaar gerijgd. Zenuwachtige steken. Ernaar kijken en denken: is dat het?
Opgelucht alles in repen en stukken verknippen. Nu ligt het daar. Geknipt.

Geen mislukking. Een stap die moest. En nu opnieuw langzaam wachten tot alles goed valt.

ontstaan

Een oorsprong zou uniek zijn. Enig in zijn soort. Je kan het ook het begin noemen. Of het ontstaan. Een begin mag je hernemen. Een ontstaan kan je manipuleren.
Versie twee dus van mijn oorsprong.

blanco

Een volgedrukt boek begint altijd met een leeg scherm of een onbeschreven vel papier. Een werk op papier heeft oorspronkelijk enkel de drager. Soms is er een witte massa waarmee alles begint, een blok marmer of een wit stuk krijtsteen. En dan begint de creatie. In een leegte kan je toevoegen en weghalen. In een massa kan je enkel weghalen.
Twee jaar terug vond ik tussen duizend andere keien deze aan de voet van de 'Gris Nez' in Frankrijk. Zo volmaakt lag hij daar. Hij ligt sindsdien uitgestald. Ik krijg er niet genoeg van. Wil hem enkel ook aanraken. Een goede vriend, Jo Van Rijckeghem, maakt prachtig werk. Vorig jaar zag ik in zijn atelier een 'subliem' werk hangen en het beeld bleef me achtervolgen. En dan wil je woorden vinden om dat sublieme gevoel te beschrijven wat nagenoeg onmogelijk is.
Toen kwam het beeld van mijn kei. De krijtsteen heeft daar gelegen, niemand weet hoelang. De zee, de wind, de lucht hebben hem gemaakt zoals hij nu is. Voor mij zo volmaakt. Dat kan je niet 'namaken', ik heb zelfs niet de drang om de kei te tekenen. Het is er. En zo is het ook met dat specifiek werk, ik kan je vertellen welke materialen hij heeft gebruikt. Ik kan vertellen wat ik vermoed wat er mee is gebeurd. Maar dat maakt het werk niet sterker, integendeel. Je kan het alleen voelen.
Een groter contrast kan er vandaag niet zijn. Maar dan heb je waar ik deze dagen tussendoor mee bezig was; met knopen. Een witte vorm op een blauwe. Laat ik het maar prutsen noemen.

Kijk even bij 'simple pleasure'. Als cadeautje voor een eerste reactie stuurde ik haar de postkaart toe en ze maakte er een blogbericht van.

Jullie merken het wel. Leende al een hele tijd een supergoede camera van mijn 'schone broere'. De zijne is nu defect en heb hem opnieuw uitgeleend. Doe het nu met ons kleine apparaatje en dat heeft niet meer de resultaten als weleer. Nog even geduld.

tussen

Met mijn wolkenbibliotheek in stempels gezocht naar tussenvormen. Wat knoopwerk geprobeerd. En dit is het voorlopige resultaat.

prutsen 3

tussendoor wat gespeeld met vorm, licht en schaduw...

prutsen 2

Gisteren toch nog even de tijd gevonden om met vormen te spelen.

Deze nacht nog (de kermismuziek hield me lezende) las ik in 'Onweer' van Cees Nooteboom een inspirerende zin. Er moest een taal zijn, dat had hij ooit gezegd, om alle wolkensoorten te beschrijven. Arduin, kalksteen, leisteen, witte pluizen, gevaarlijk gruis.