vier

Een kippenvelmoment deze ochtend. Net als vier jaar geleden.
Historisch mooi.

*foto: de Standaard krant.


vastleggen

Die enkele momenten dat de zon door de grijze vaste lucht breekt doet wonderen. Het spel van licht en donker. Daar vertraag ik voor. Hou stil. Jaren terug had ik mijn schetsboek en potlood gegrabbeld. Een stoel neergepoot waar ik het goed vond en het vastgelegd op papier. Nu neem ik het apparaat en leg het moment in enkele klikken vast. Vroeger overwoog ik wat ik fotografeerde. Nu nog. Anders.
Vandaag vraagt alles maar enkele minuten. Ik kijk. Probeer opnieuw en kan selecteren wat bruikbaar is. Toen was het een lange mysterieuse weg. Twaalf of vierentwintig beelden, soms zesendertig (als ik me goed herinner). Met spanning afwachten tot in zwart en wit zich langzaam het beeld aftekende op fotopapier. Nu evenveel beelden die vaak met een klik verwijderd worden met het label: niet goed genoeg.

En als ik verdwaal. In de schaduwrijke uren. Tussen die dagelijkse potloodnotities van grote namen. Als ik dat potloodgenieten in krullen en stippen zie. In arceringen. Licht en donkervol gekrast. Dan denk ik zoals gisteren. Bonnard, man. Ik moet nog meer vertragen. Stil zitten voor dat spel. Meer mijn potlood slijpen.

Zou Bonnard evenveel geschetst hebben als hij een digitaaltje in de broekzak had en zijn schetsboek op de tafel?

drie

Subtiele gele bloeistaarten van de wilgentakken bij het raam. Takken die steun nodig hebben om te groeien. Verweerd blauw. Schoonheid van vergankelijkheid. Verlangen en hoop. In drie plaatjes.

zeetaferelen

Vrouw badend aan zee. Nu nog een muurtafereel. Het afstomen wordt gestaakt tot we een doeltreffende manier gevonden hebben om de roze en blauwe laag verf van het papier te krijgen. Oerdegelijk naoorlogs materiaal dus. Vooraf grof schuren helpt ook niet en mijn ecohart weigert een sterk product op de muren te smeren. Wordt vervolgd. We verzinnen wel af en toe taferelen bij de restjes.
De foto kocht ik ooit op de rommelmarkt in Gent. Zit altijd in mijn notitieboek. Ik heb iets met de zee. Als het veel wordt in mijn hoofd verlang ik ook altijd naar het uiterste puntje van Normandië. De ruwe velden, de winderige stranden. Zeeuws-Vlaanderen doet me ook goed. Alleen mijn auto laat het na 11 jaar meer en meer afweten. Net een week zonder gezeten, gisteren in de garage bleek het al bij al mee te zitten. Vandaag ging het starten weer moeizaam. Dan klop ik zacht bemoedigend op het dashboard en fluister: man toch, laat me niet in de steek....

de oorsprong

licht

Toen ik dertien was kreeg ik van mijn vader een oude 'Coronet'. Hij vond de camera met lederen tasje op een container, na de afbraak van een schip. Ik heb hem altijd gekoesterd. Fotograferen kan niet meer. Maar net heb ik gespeeld. Met mijn camera door de lens van de Coronet gekeken. Kinderspel na een drukke dag.

atelier

Een atelier zou ik bijna durven omschrijven als een heiligdom. Een intieme plek waar gedacht en gewerkt wordt. Waar geschapen wordt. Ik vind niet echt de woorden om het gevoel te beschrijven wanneer ik de kans krijg op zo een werkplek te zijn of er beeldmateriaal van te zien. In onze boekenkast staan twee boeken met foto's van kunstenaarsateliers. The artist and his studio van Alexander Liberman (uitgegeven in 1988) en Imagination's chamber : artists and their studios van Alice Bellon-Rewald en Michael Peppiatt (uitgegeven in 1983). Ik heb ze jaren terug bij 'De Slegte' gekocht. Gisteren was ik op zoek naar beeldmateriaal van de oude academieateliers en kon niet anders dan even wegdromen bij de andere foto's. De foto van het atelier van Jaques Villon (broer van Marcel Duchamp) daar heb ik al jaren kriebels bij. Niet dat ik een speciale bewondering heb voor deze kunstenaar, ik vermoed dat het om de bedrijvigheid en de intimiteit van de foto gaat. Voor Meneer Matisse (zoals we hem thuis noemen) heb ik dan wel een enorme bewondering. Niet te omschrijven in enkele woorden. Wat me de laatste jaren wel fascineert in deze man is de manier waarop hij bleef werken, ook al wou dat lichaam niet altijd meer mee, de oplossingen die hij vond om zijn kunstenaarsideeën te verwezenlijken.

Maar ik heb eenzelfde gevoel wanneer ik foto's zie van een atelier waar stof wordt geplooid, meubels worden getimmerd, linten worden geweven...

Ikzelf heb niet echt een atelier. Op de zolderverdieping is er plaats gemaakt voor een materiaalkast en een ruime tafel waar ik ongestoord kan werken en mijn materiaal kan laten liggen. Het is hier vaak een zootje (als nu bijvoorbeeld) omdat ik zoveel dingen tussendoor doe.

Ik heb tenminste iets om te blijven van dromen.

zonder woorden

beschermen

In Bali, op het strand van Tabanan, ligt zwart zand. De zee is er te gevaarlijk om te zwemmen. Maar op dat strand kan je de meest fascinerende objecten vinden. Aangespoeld. Sommige zijn restanten van rituele schenkingen aan de zee door de lokale bevolking. Ik kwam deze foto tegen in het magazine selvedge (issue 15 - februari '07). Prachtige beelden in dit nummer van de fotograaf Fedor van der Valk.

Waar je gaat langs Vlaamse wegen, kom je een kappelletje tegen. Onze voorouders bouwden kleine huisjes langs de wegen, plaatsten er beelden in en omringden deze met licht en bloemen.

En ze smeekten om het oplossen van onmogelijke dingen, het helen van kiespijn, het beschermen van ongeboren kinderen, het vinden van wat verloren was, mooi weer...

'... een mens heeft een gevoel van bescherming nodig'

(ooit gevonden in Uitgespaard Portret van Christine D'Haen)

dag zon

Echt zalig zondagsgevoel gisteren. Met m'n favoriete kopje, wat koffie, buiten. Wat schaduw. 's Avonds een uitnodiging bij vrienden. Kletsen. Genieten. De meisjes die af en toe de warme schoot van mama opzoeken. Lachen. Ach. Zondag.

prutsen 3

tussendoor wat gespeeld met vorm, licht en schaduw...

luchten

Weinig tijd voor eigen creativiteit. Het chirokamp nadert en we hebben heel wat voorbereidingen. In elk gesprek sluipt er wel een herinnering of een wens, met wie op de kamer, nachtspel of niet? De meisjes zijn vol enthousiasme.

Sinds vorig jaar ben ik één van de kookouders. Veel werken, weinig slapen, huilen van het lachen, verjongen, verwonderen. Thema dit jaar: 'barbie'. Waarom zouden we het voor één keer niet door een roze bril bekijken?

En tussen al die drukte door kijk ik af en toe naar boven.

van ganser harte

Oh! Die verwonderingen van het hart. De mooie kleine dingen die mijn stappen lieten vertragen.

Ik zou ze niet kunnen missen.