nuttige informatie

Lees ik in de stille uren struikelend door het leven. Wordt dat lezen vertroebeld door aanhalingstekens en haakjes. Heb ik opnieuw een onaangename ontmoeting met een of andere puriteinse bibliotheekgebruiker die zijn taalgevoel universeler vindt dan het gedrukte. Toegegeven: esthetisch is de man wel. Geen fluo of kleur, geen pijltjes in de marges. Met een bijna onopvallende handigheid hanteert hij zijn zwartkleurige wapen. Iets te dik van punt naar mijn zin. Maar laat ik nu net een lezer zijn met oog voor wat er grafisch tussen de lijnen gebeurt.
Laat haat een deugd zijn, 'lieve' bibliotheeklezer. Ik grom. Laat voor en een staan en voeg de kapjes en streepjes toe in je hoofd. Ik zie je zitten in je oorfeauteuil onder jouw leeslamp in jouw stoffige kamer die als bibliotheek doorgaat. Jouw brilletje bengelt op de top van je neus. Liever nog had je jouw oude rode balpen in de hand en deed je met de taal der boeken wat je vroeger bij de lieverds (met korte broek) in hun schoon schrift deed. Doorhalen en toevoegen. Met de regels slaan.

Mijn verontschuldigingen, meneer Reynebeau. Het boek verdwijnt tot teruggave onder het hoofdkussen. Misschien zelfs onzichtbaar onder het bed. Het zijn geen verbeelde herinneringen.

geschreven

Tine las een neergeschreven gedicht voor. Naar bed, naar bed, zei Duimelot...
Wist ze het even niet meer, dan keek ze even op haar spiekblaadje. Het vingervers ging gewoon verder.

koffie of thee?

Hoe schrijven we elkaar als we willen liefhebben? Waarderen. Deuren open gooien. Wat zwaar is willen afwegen. Als we willen delen wat we dromen. Verlangen. Overdenken. Vroeger opnieuw denken. Later bevragen. Doen we het kort en bijna onleesbaar. Traag met vloeiende inkt waar soms een vlek bij hoort. In dertig uur liefde? Met verzamelde broze schatten die je kan voelen. Op papier. Textiel. Voor de deur. Op straat.  
Jullie moeten het zien. Lezen. Horen. Bekijken. Tussen de letters dwalen.
'BRIEF WISSELING' is prachtig. Te veel wil ik tonen. Doe ik toch beter niet. Duw die krakende deur open en laat jezelf verrassen. En heel misschien kan je iets herkennen.

nestelen

Ze zijn er. De momenten. Waarop je veilig wilt wegkruipen. Je krommen. Zoekend naar een plek die warmte biedt. Je omsluit. Je troost. Waar je gedachten kunnen schommelen met het zachte strijken van muziek.

Iets kan zich ook in jou nestelen. Het kan teder of zacht. Maar ook intens. Het kan veranderen. Overheersen. Belemmeren. Het kan je laten wankelen. Bevragen.

En is het daar. Het moment. Waarin je bescherming zoekt. Als de vogel zijn nest. De vos zijn hol. De mens zijn thuis. Dan wil je krassen. Vier letters. N.E.S.T. Wegkrassen. Weg.
Dan voel je dat niets voor altijd is. Dat morgen anders kan zijn.

Nestel je dan in koesterende woorden. Laat de geur van versgebakken kaneelkoekjes jou omhelzen. En weet dat er geen licht is, als het nooit donker was. Dat je zachtheid enkel kan voelen omdat je ooit botste op wat hard is en kil.

Dat nestelen zachter is dan krassen.

waarde

Wachtend op Alice. Rustig zittend op 'de boot' naast het zwembad maakte ik enkele bedenkingen over de waarde van de dingen.

Dingen die niet in waarde zijn om te zetten. Wat onnoemlijk klein is of juist onvatbaar groot. Wat vlug gaat (de tijd, vliedend water, nacht, wolken, licht). Liefde en alles wat uit liefde is gemaakt, geschreven of verteld. De smaak van de eerste aardbei van het seizoen. Een wit blad. Een plots briesje bij warm weer. De gloed van warmte als het koud is. Een omhelzing. Herinnering. Verlangen. Een onverwachte ontmoeting. Babbel. Stilte. Het glijden van de strijkstok over de snaren van de cello. Wat vertrouwd is. Wat vreemd is. Een ontdekking die voor anderen al ontgonnen is. De geur van een beregend bos. Blauw. Dromen. Het begin. Wat halfweg is of volbracht. Een open einde.