mooi

De ochtend ziet er veelbelovend uit. Blauw boven. Dauw op het gras. De mist trekt op. Ik zal het missen. Opstaan met de natuur. Mijn schaapbabbels. De rust. Nu hoor ik enkel het tikken van de toetsen. Een duif. Vogelgezang. De klok.

Vandaag wordt onze laatste dag hier. Morgenochtend heeft dochterlief nog een laatste wedstrijd. Dus we vertrekken vroeg.

Het is heel mooi geweest. Een project, waar ik met plezier aan werk, is bijna afgerond. Het heeft veel van deze plek in zich. Daar ben ik blij om. De stilte, de omgeving heeft me goed gedaan. Ik heb na een lange en vermoeiende winter de energie verzameld waarmee ik wel even verder kan.

Morgen mogen de vrienden thuis komen in hun warme nest. Met al hun rijke ervaringen, hun verhalen. Ik zal blij zijn om hen terug te zien.





alles

We hebben het allemaal gehad vandaag. Dichte mist. Relatief zonnige voormiddag. Regen. Knallend onweer. Dansende hagel op het gras. De tuin die wit zag in minder dan vijf minuten. Op dit moment is het een kille lenteavond met een zon die af en toe door de wolken breekt.

aprilse ...

April dringt ons haar grillen op. Open zachte hemel voor de middag. Nu, hagel afgewisseld met duister die de kamer binnenvalt en ons dwingt licht te maken. Heel even blauw tussen de bloesems door.

Gezellig aan de tafel. Verder naaien aan eigen werk. Tafelen. Er rekening mee houden dat dochterlief op tijd op de volleystage is en op de training. En toch een vakantiegevoel blijven vasthouden.



aftasten

Op de tafel in het vriendenhuis heb ik een blok brandhout gelegd. R.B. zou het als blokboek betitelen. Is mijn gevoel. Ernaast, uitgespreid over de tafel, nog steeds restjes draad, klossen garen, naalden, linnen. Door het raam kijken we naar  zachte regen die schuin over het frisse gras valt. Ik denk na of ik de kleur moet gebruiken die me tot de inspiratie bracht. Probeer het blank. Speel met resten. En tast de grens van vorm, kleur en inhoud verder af.

paasbest

Ei plus lam.

avond

De avond is aan het vallen. Dacht ik net. De lammetjes zijn geteld. De kippen bijna klaar om hoog in de boom op stok te gaan. Het vuurtje brandt.  En dochterslief zijn terug onder moeders vleugels. Het wachten met vertraging is al vergeten. De verhalen vulden de dag.
Tijd om me terug te trekken in de bruine zetel. Raf B. op de schoot te nemen, de weekendmagazines. Passie in de oren. Tot ook de nacht valt.

gisteren

Gisteren was grijs en gesloten buiten. Wolken bleven hangen en wisten niet goed of ze open zouden trekken of niet. Ik heb me teruggetrokken aan de grote tafel met zicht op de boomgaard. Klossen garen, naalden, schaar,...opengespreid. Het voelde als spelen. Opnieuw. En toch ben ik heel serieus bezig. De ideeën krijgen vorm. Beetje bij beetje.
Ik kon een hele dag door werken, wat zelden gebeurt. Al is dat relatief natuurlijk. Tot drie keer toe werd er op de deur geklopt. Een vrouw uit de straat, een jogger en een jonge man die met zijn wagen passeerde. Er was een lammetje uitgebroken, op straat. De derde keer liepen er zelfs drie. Om een lang verhaal kort te houden: de omheining is gecontroleerd. Openingen in hekken en tussen groen en omheining zijn, hoop ik, zorgvuldig gedicht. Ik hoop dat ik ze vandaag alle acht bij elkaar kan houden.

fietsen

Fietskaart op zak gestopt. Nog te posten brief in de tas. Zacht zonnetje en weinig wind. Dit was het moment om eens onbezorgd door de polders te fietsen. Stil te staan bij de schuren die zich midden op een wei staande houden. Het hoofd nog leger maken. Genieten. Met een aalgeur in de neus. Dit is de boerebuiten. Dit hoort er allemaal bij. Maar in het dorp begonnen de grijze wolken zich te verzamelen, viel er af en toe een druppel neer. Nu ik er toch was en het weer niet meezat, stapte ik de kringloopwinkel binnen. Twee schalen, een grote kom met blauwe versiering en kleermakerskrijt. De oogst van de dag.

De polders heb ik links en rechts gezien op mijn terugweg.

dertien!

Eindelijk! Florence mag de twaalf wegvegen en deze veranderen in dertien. Daar heeft ze naar uitgekeken. Dertien is het grote begin. Voor haar. Het wordt in ieder geval een jaar waarin zij de kans krijgt haar grote passie te volgen. Nieuwe uitdagingen aan te gaan. De touwtjes was losser te laten. Te ontdekken wat ergens voor gaan betekent.
Hier geen verjaardagstaart. Geen vlaggetjes of vrolijk versierde tafel. Dat voelt een beetje onwennig aan. Heel vroeg al een verjaardagsliedje voor haar gezongen. In het zuiden van Frankrijk zou de regen met bakken uit de lucht vallen. Ik denk niet dat ze er zich zal aan storen om er een mooie dag van te maken.

Vandaag viert ook Nan uit het vriendenhuis haar verjaardag. Nan, speciaal voor jou speel ik hier een vrolijk deuntje op de piano. Maak er een onvergetelijke verjaardag van op een voor jou bijzondere plaats!

*eerste foto is een kaartje uit de reeks 'THE LITTLE THINGS THAT MAKE ME HAPPY' van Hermine Van Dijck.

ritueel

Het wordt zo stilaan een  jaarlijks ritueel. Tijdens ons verblijf hier moet ik ergens een putje graven om een dood dier te begraven. Kippen of zoals vorig jaar: de poes. Vandaag vonden we in de boomgaard een dode duif. Gelukkig is de heer des huizes geen duivenmelker en gaat het vermoedelijk om een wilde duif. Op de afgesproken plaats heb ik een put gegraven en heel zacht het dier te rusten gelegd.



Bericht voor onze vrienden op reis. Beide mails met prachtige foto's! hebben we ontvangen. We genieten mee. We kunnen echter van hier geen mails versturen. Sorry. Ik blijf zoeken naar een oplossing.

De link bij 'vrienden' in vorig bericht heb ik zelf niet gelegd. (En weer bij dit bericht!)Ik vind het helemaal niet passend en het stoort mij enorm. Weet iemand hoe ik deze kan verwijderen?

rust

Dit is een plek waar ik tot rust kan komen. Volledige rust. Het is de deur openen en de kalmte stroomt over me heen. Elke keer als ik hier mag verblijven, verwondert het me hoe een plek daartoe in staat is. Dan loof ik in gedachten de vrienden die dit hebben gerealiseerd. Bedenk of me dat ook was gelukt als de dingen in mijn leven anders waren gelopen.



De zetel heb ik bij het raam geschoven. Ik kijk naar buiten terwijl ik wat met de handen werk. Een boek lees. Loop eens naar buiten. Bewonder. Geniet. Minuten zitten staren op de tekening die de schaduw op de plaveien maakt. Het buikgevoel volgen en de keuken induiken. Een gevoel dat veel kan en niets moet. Nou niets moet. We zitten maar enkele kilometers van huize kermisblauw, dus echt vakantie is het niet. Er moet wel altijd iets. Maar zo lijkt het niet. Het moeten dimt.
Zaterdag kreeg ik koekjes voor een lekker paasfeest. Zolang hebben we niet kunnen wachten. Met een kopje thee. Aan de keukentafel. Kletsen. Wat kan het leven mooi zijn!

schaap!



Bij het voederen van de schapen zag ik één van de ooien langs de kant zitten. Ze kwam niet naar me toe, terwijl de anderen het eten uit de kommen probeerden te halen. Dat klopte dus niet. Ben ik even naar haar toegestapt. Haar kop zat vast  tussen de omheining. Vlug naar het atelier, op zoek naar een knijptang. Wat bemoedigende woordjes voor schaap en na 3 maal knijpen en een zachte aai van mij, stapte ze naar de anderen. (Daarna heb ik het gat zorgvuldig gedicht.)

goeiemorgen!

Een goeiemorgen! We verblijven in het vriendenhuis. Voeg hier nu alle juichkreten toe die je maar kan verzinnen. Ze horen erbij. Ik heb er naar uitgekeken. Het hielp me door de drukte heen.
Het werd wel een extreem vroege ochtend. Florence werd om 05.00 u in Gent verwacht. Zij is nu onderweg naar het Franse zonnige zuiden met klasgenoten. Daarna toch nog even onder de dons gekropen.
Hier sta ik op en maak me klaar voor de ochtendbabbel met de kiekskes, poezen en schapen. Ik zal jullie onze gesprekken besparen. Zoiets als bij de bakker op een zondag. Tussendoor geef ik hen wat te eten, te drinken. Een vers gekookt eitje voor ons bij een tweede klein ontbijt.
Genoeg om er een schone dag mee te starten.