Hout groeit. Drie.

Hout groeit. Wortels diep in de grond. Omhoog. Tegen wind en weer. Weer en wind. Kan een boom volgroeien? De natuur gaat zijn gang. Bomen worden gerooid. Verwerkt. Het staat zo mooi, als raam. Tafel. Bank. Tegen wind en weer. Weer en wind.

De beeldhouwer plukt met zijn sterke handen het hout dat niet meer de kracht bezit om de mens te dienen. Afgebladderd. Gegroefd. En hij verzamelt. Het plukken is een zoeken. Vinden. Zien.

De werkplaats. Een witgekalkte muur. Werk naast werk, naast werk. Stukken hout die bij elkaar geschoven zijn. Het schuiven zit al verder dan de plek. Het is af. Ik wil niet meer verschuiven. Afzagen. Andere kleuren zoeken.

Een resultaat van jaren geworteld zijn met materie. Met ruimte. Met kleur. En ik kijk, ik voel. Bewonder. Ben verwonderd. Een beeldhouwer in een werkplaats.

In de plaats van de beeldhouwer ben ik al veel geraakt. Diep zelfs. Sommige liefdes zijn voorbijgegaan. Uit het oog, misschien. Hebben een andere muur gevonden. Een ruimte. En er is het werk dat je blijft verschijnen.
Een atelier van vormen, bewerken, herdenken. Een rest doorvoelen in vandaag. Vandaag opslaan en later ontdekken. En opnieuw verwonderd staan om wat eens, nog niet zo lang geleden, om de hoek in een galerij hing. Ik heb het vergeleken met een krijtsteen die ik gevonden had aan zee. Gevormd. Volmaakt. Laat me er stil van worden. Binnen mag het wat los brengen. Antwoorden hoef ik niet. De beeldhouwer bewerkt een kracht om mijn ogen open te houden. Telkens anders.

Ik loop langs de schuur van mijn opa. En ik zie de latten die in elkaar geschoven zitten. De verflaag die niet benoembaar is. Waar de tijd sporen heeft gegroefd. De regen de intensiteit heeft verzacht. Ik sluit mijn ogen en bedenk wat de beeldhouwer hiermee kan.