echt?

Geloof het of niet. Er hangt fris blauw in de lucht.

mariette*

Hier het eindresultaat van het masterproject voor Hermine Van Dijck. Het werk is nog gedubbeld. Je kan de voorbereidende potloodlijntjes zien staan. Ik realiseer me dat ik geen beeldmateriaal heb van erna.
Over het opzet en het proces zelf schrijf ik nadadat Hermine het in Journal des jours aan bod laat komen.

Ik plaats de foto vandaag als ode aan mijn grootmoeder. Jaren terug - ik was zeventien - overleed ze op 12 juli. Ze was amper zestig. Ik heb zoveel van haar meegekregen.

'averechts'

'Averechts'. Aan de wand. Om me gerust te stellen dat het er af en toe zal van komen om tijd vrij te maken voor mezelf. Dat die idee niet zal tegenwerken.

licht

En er was licht. De armaturen hangen er vermoedelijk al vijftig jaar of meer. Er waren oorspronkelijk glazen koepels overheen geschoven, maar die waren hier het laatste jaar gesneuveld. Aan vervanging kwam ik niet toe. Zo gaat dat vaak bij mij.

Nu zat ik deze middag na mijn lunch wat in de Elle Decoration (juli/augustus 2012) te kijken en mijn oog viel op lamp Z1 van Nelson Sepulveda. Ik heb ze al vaker gezien in de blaadjes, maar niet eerder ging er bij mij een creatief lampje branden.
In mijn stofjesmand lag nog een lap linnen met een waslaagje aan de keerzijde. Met naald en garen gewerkt, wat lintjes bevestigd. Zie daar. Licht met een jasje.
Nu nog kleine peertjes kopen en ze lijken als nieuw.

Dank je wel, meneer Sepulveda, voor jouw fantastisch idee dat ik even kon lenen.

in

Haute Nouveauté. Op. In. Tussen.

vervolg

Het inventariseren gaat door in een licht gewijzigde vorm.

aftasten

Op de tafel in het vriendenhuis heb ik een blok brandhout gelegd. R.B. zou het als blokboek betitelen. Is mijn gevoel. Ernaast, uitgespreid over de tafel, nog steeds restjes draad, klossen garen, naalden, linnen. Door het raam kijken we naar  zachte regen die schuin over het frisse gras valt. Ik denk na of ik de kleur moet gebruiken die me tot de inspiratie bracht. Probeer het blank. Speel met resten. En tast de grens van vorm, kleur en inhoud verder af.

gebloemde dagen

Niet echt de tijd van het jaar om met naar beneden hangend hoofd te kuieren. Ik weet het. Maar doe het maar. Je ontdekt net als ik dat hier en daar de hyacinten, krokussen en narcissen hun bladtopjes boven de grond steken. Zelfs mijn wintercyclaam komt met roze knopje boven schieten. In huis zet ik de voorjaarstrend door. De poef kreeg een blauw rozet opgenaaid (om te verhullen dat eronder de vulling zichtbaar werd). In de avonduurtjes kwam er een Fridake bij met zwierige bloemenjurk. Voor het plezier van het tekenen.

engel

Ik weet niet of in ieder van jullie een engeltje schuilt. Laat ik toegeven dat de vleugeltjes van mij vaak zoek zijn. Daarom misschien dat ik me omring met engeltjes. Engeltjes van vlees en bloed. Van papier. Met haakpen en garen.
Voor de doe-het-zelvers onder jullie, dit gedeeld moment in donkere tijden. Voor aan de kerstboom of tak. Aan de deurklink. In een bokaal of aan de buitenkant van de vaas. Verzin wat.
En omdat ikzelf niet hou (en daar fluit het duiveltje al) van *3 L, 1v in het rondje*, 2 st, 2L, 2st tussen het 1ste en het 2de st, 3L.... een beschrijving à la Bocuse.

Je hebt nodig: haakgaren, haakpen, borduurnaald en kraal. Start met het haken van een koker. Kies de steek die je graag doet. Mijn begin bestond uit dertig kettingsteken. Ik versmalde de koker na ongeveer de helf van de hoogte, tot wanneer ik nog een 8-tal steekjes over had. Daaraan haakte ik een kraagje. Dit kan uiteraard weggelaten worden.
Maak vervolgens een rozetje, zoals jij dat graag maakt. Let op: maak het niet groter dan de hoogte van het lijfje.
Daarna haak je een lange rij kettingsteken, samenknopen of vastnaaien boven de kraal en de begin- en einddraad door de kraal halen. Vastnaaien aan  het kraagje, binnenin.
Je plooit het rozet in twee en naait dit aan het lijfje. Geklaard! Nog een kerstboomhaakje en je kan de juiste plaats voor jouw engel zoeken.

Ik ben nieuwsgierig naar jullie gevleugelde creaties.
Fijn (haak)weekend.

naaien

Ik doe wat mijn grootmoeder deed. Naaien. Vormen aan elkaar zetten. Wat zij maakte kon ik dragen. Wat ik maak bevestig ik aan een nageltje in de muur. Een klein verschil.
De onderste foto heb ik onlangs uit een boek gefotografeerd. Niets genoteerd. Weet wel nog dat het een anonieme Franse foto was.

begin

Elk begin draagt het einde in zich. Van wat enkele minuten geleden een lap linnen was, rest nu enkel deze vormen. Ontplooid. Samengepakt. Opgeborgen.

titel



Wanneer ik haak dan springt bij de laatste steken een woord op. Perdre. Balans. Gehoorzaamheid. Als ik naai zijn de woorden zoek. Als ik heel erg zou zoeken zou ik er beslist één vinden. Of twee. Of een zin. Zie de reden niet tot zoeken. Er zijn misschien geen woorden voor. Misschien moet ik het bij droge cijfers houden. Zoals een collectie wordt geregistreerd. Een jaartal gevolgd door een vervolgcijfer. Misschien nog enkele letters voor extra duiding. Misschien ook niet. Wat ik naai hangt naamloos op of wordt opgeborgen. Dat is voldoende.

nieuw

Nieuw en even opgehangen tussen verzameld werk van anderen op papier.

toch nog

Achter ons liggen dagen waar het een en ander om een oplossing vroeg. Niet alleen ons cameraatje liet het afweten, ook onze vertrouwde pc zag het voor bekeken. Weg alle bestanden. Misschien kan er nog wat uitgehaald worden. Weg. Weg . Weg. Dus net met een nieuwe digitale lei begonnen. Gelukkig maar, ik begon het bloggen te missen.

Ons dorp maakt zich weer klaar voor zijn jaarlijkse kermis. Vanavond trachten dorpsgenoten een record te vestigen: ze gaan met 50 personen op de latten. Ik niet. Ben zo geen kermismens. Zal wel wat meegenieten met de kijkende dames en hun vriendinnen die hier verzamelen.

Voor mij mogen het dagen aan de werktafel worden. Ze is weer eens opgeruimd. Een nieuw mooi kaartje is uitgestald. Wat verse bloemen. 'Perdre' is opgehangen. Het materiaal is gesorteerd. Waar wacht ik eigenlijk op?

zomer

Wanneer meisjes groot worden, mag dat gevierd worden. De dag van Florence's feest lag al een hele tijd vast, maar de uitnodigingen moesten dringend de deur uit. En wat groeit er in onzen hof? Papavers. Deze ochtend heb ik er geplukt en een foto gebruik ik voor de kaart. Bij haar geboorte was het een tekening van een Siberische papaver. Met dat feest in gedachten, mag het nu wel echt weer zomeren. We hebben hier meer het gevoel dat er een seizoen is overgeslaan. Hevige wind. Regen tussendoor. Kou. Nood aan warme dranken.

Ik heb vandaag nog de laatste hand gelegd aan een nieuw werkje. Ik berg mijn naald en draad enkele dagen op. Het wordt te druk. Pas vanaf morgen kan ik de tentoonstelling opbouwen. Vrijdag gaan de deuren open. Het moet lukken.

transparant

Hermine is een artiest in het maken van verrassingen. Een combinatie van prentkaart, foto en transparante zakjes. Zo mooi dat je amper het strikje durft open te maken. De nieuwsgierigheid dwingt je echter om er dan maar de schaar in te zetten en laagje per laagje te bewonderen. Zakjes dus waar je doorheen kan zien. Vervolgens komt de vraag of ik 'het' er wel uit haal? Hoort het niet samen? De gedroogde bloemen heb ik laten zitten. Ze kleven nu op mijn zolderraam. Daar spelen ze een twist met de snel voorbijrazende grijze slierten. Daar kunnen ze de regen horen die ze niet meer nodig hebben om hun schoonheid te bewaren. 

In een ander zakje zat een voor mij gehaakt tafelnapje. 'Speciaal voor jou gemaakt'. Ik heb gisteren voor het vieruurtje van onze studerende jeugd de tafel feestelijk gedekt met de extraatjes van de week. Hun vrije tijd heb ik wat uitgerokken. Te gezellig om plots af te breken en de wiskundige stellingen weer in hun hoofd toe te laten.

Ik heb ook een oud matje uit de vergeethoek gehaald. Geknoopt door mijn groottante Estella. Het lag altijd op mijn meisjeskamer, vervolgens op die van dochterlief voor even. Daar dacht ik gisteren dan plots weer aan. Brengt wat kleur nu in onze kermisblauwe kamer. 

Geniet van jullie zondag! Ik ga poppetjes afwerken, opvullen en dichtnaaien en heb daar vandaag wel zin in.

zalig

Deur op slot. Mobieltje uit. Klara. Een kiertje buitenlucht. De zintuigen stonden op scherp gisteren. Dan laat ik alles vallen. Zonder me af aan de werktafel. Tot de dames van school komen. Luister naar hun alweer hilarische verhalen. Maak wat te eten. Sluip stil de trappen op. Mag ik het uitschreeuwen? Gisteren was zalig.

memorandum

'Waar is thuis? Waar ze me niet doodslaan. Waar ik mijn kinderen in veiligheid kan weten. Waar personen en woorden respect genieten. Waar het feit dat ik ben zoals ik ben en denk wat ik denk bij wijze van voorschot met waardering bekroond wordt. Waar een rustig hoekje in de keuken is waar je na het eten een fijn gesprek kunt hebben bij een glas wijn....'

Fragment van de laatste gedrukte woorden van György Konrad in 'Zonsverduistering'. Vastgelegd. Hier. Als gedenkwaardig moment. Dit is het eerste boek (in negen maanden) dat ik van begin tot einde heb uitgelezen. De boeken waren er wel. Onder het hoofdkussen. Op de tafel. Bij mijn leeszetel. Levens in prachtige woorden die niet meer tot mij doordrongen. Gisteren het triomfmoment. Ik kon een gelezen boek dichtklappen. Uit.

gewoon

Gewoon. De stappen en overblijfsels van het werken. Afstand nemen. Bevragen. Verder werken. Een streepje zwart toevoegen. Toch weer blauw verknippen. Wegleggen. Stapelen. Schikken. Naaien. Losknippen. Ophangen. Denken. Puzzelen. Kinderspel toch?