zonder?

DAT IS KUNST. Afgelopen weekend in de cultuurbijlage van de Standaard. En hoe Bart Moeyaert het onlangs in Watou mocht ervaren. 'Hoogstwaarschijnlijk begrijpt u niet waarom die tekening en die tekst mij vol in het gezicht troffen. U ziet niet waarom ik daar van de ondergang werd gered. Dat is ook niet mijn punt. Dat een tekening en een tekst mij hebben gered, dat wilde ik u vertellen. Waarmee ik wil zeggen: u redt het niet zonder cultuur.'

Het nieuwe septemberritme laat zich voelen in de twijfels over het nazomeren. Het stapelen van gekafte en ongekafte schoolboeken. De vrije tijd van de dames die als agendapunten worden ingevuld. Een lijst met taken die nog afgerond moet worden. Kinderateliers die ingevuld raken.

Dan klim ik bijna geruisloos naar de werktafel. Ik naai wat verder aan vormen. Lees het alledaagse van een kunstenaar na. Bewonder. Ontdek.

Volledig zonder? Nee, ik red het niet.

buiten

Twintig uur vijfenvijftig. Zaterdagavond. Op het scherm ontdek ik dit. Buiten schuiven deze wolken voorbij.



terloops

'...het vermogen het leven terloops op te vangen en met een snelle, korte streek vast te leggen; de geduldige aandacht, de bliksemsnelle uitvoering... '

Brassai over de belangstelling van Picasso voor Hokusai.

Over Hokusai nog: 'De schilder liet een lange rol papier uitrollen en trok er enkele blauwe, golvende lijnen op. Daarna nam hij de kippen, doopte hun poten in de rode inkt en liet ze over de rol papier rennen... En iedereen herkende de rivier Tatsouta, waarvan de golven in de herfst de purperen bladeren van de esdoorn meevoeren, die de vorm hebben van kippepoten...'

Gelezen in : Gesprekken met Picasso. Brassaï. Amsterdam, De Arbeiderspers, 1988.

Foto: Terloops gevangen met een camera. Het avondlicht speelt op de onbeschilderde muur.



kant

Tussen mijn verzameling met wit textiel. Gordijn met kanten bies. Een familiestuk.

gesprek

In de avond. Rond 20.00 u. Gesprek met (metekind) Tine.

"Jij naait graag. Waarom? Ik kan ook kunstwerkjes maken. Nog goeier dan u. Jij kan naaien en ik kan knutselen."

nieuw

Nieuw en even opgehangen tussen verzameld werk van anderen op papier.

zonnebloemgeel

De dag begon langzaam en grijs. Regen. Gedonder en bliksemflitsen. Tot op de middag een zonnebloemgele omslag in de brievenbus viel. De lucht trok open tijdens het lezen van een heerlijk lange brief van Hermine. Dank je wel! Het kaartje en de bloemen staan uitgestald, voor me op de werktafel. Om het vakantiegevoel nog wat hier te houden.

Zonet zijn de eerste kermiswielrenners voorbijgereden. Ik ga nog wat verder werken aan wat is begonnen en als dat niet lukt lees ik  in een ouder boek dat ik uit de boekenkast plukte. De gesprekken van Brassaï met Picasso. Daarin ook een foto van één van Picasso's ateliers en die deed me zo denken aan de atlierfoto's van een nog levend kunstenaar. Daar zit ik dan minutenlang naar te staren. Dat moet even bezinken. Die gelijkenis. 

boog

Schieten met een boog uit de kant. Traditie op kermismaandag. Broere ging ook. Vers gesneden en hij wil er altijd nog een twijgje aan. Vandaag heb ik een twijgje van de afgevallen appel gesneden. Ik kan zo genieten van het schillen van appeltjes om ze achteraf te stoven met flink wat kaneel. De geur die doordringt tot boven. Heerlijk.

achter & voor

Voor me. Achter me. Twee verschillende werelden. Achter. Hoempapamuziek uit de micro's. Geroffel van de fanfare. Voorbijstappende families. Geluiden die ik tracht te negeren. Mijn oren staan naar voren gedraaid. De ramen staan open en ik hoor de wind van over de akkers komen. De blaadjes ritselen. Het zand stuift wat op. De zwoele warmte wordt wat getemperd. Er tussenin zit ik. Alleen de inspiratie moet nog komen binnengewaaid. Het gaat heel moeizaam. Komt van ver. Voor me.

kermisattractie

Kermis is ook een familiegebeuren. Samen vla eten als dessert. Naar de kindernamiddag (voor wie het allemaal niet te luid is). Als alternatief naar de molen waar een ludiek spel zonder grenzen werd gespeeld. Op de draaimolen. Maar bovenal thuis in de superechte auto van mamonneke die de baan niet meer op kan en nog tijdelijk hier staat. De ramen open of dicht. Alles doen alsof. Winkellijstjes maken voor vertrek. Aardbeien. Of nee, dat hebben ze niet in die winkel. Jawel. Rap rijden omdat het huis tegenover ons in brand staat. De brandweer bellen met het roze kermismobieltje. Weer verder rijden. En iedereen moest eens mee. Wat een attractie! Vergeet je niet vast te klikken...

toch nog

Achter ons liggen dagen waar het een en ander om een oplossing vroeg. Niet alleen ons cameraatje liet het afweten, ook onze vertrouwde pc zag het voor bekeken. Weg alle bestanden. Misschien kan er nog wat uitgehaald worden. Weg. Weg . Weg. Dus net met een nieuwe digitale lei begonnen. Gelukkig maar, ik begon het bloggen te missen.

Ons dorp maakt zich weer klaar voor zijn jaarlijkse kermis. Vanavond trachten dorpsgenoten een record te vestigen: ze gaan met 50 personen op de latten. Ik niet. Ben zo geen kermismens. Zal wel wat meegenieten met de kijkende dames en hun vriendinnen die hier verzamelen.

Voor mij mogen het dagen aan de werktafel worden. Ze is weer eens opgeruimd. Een nieuw mooi kaartje is uitgestald. Wat verse bloemen. 'Perdre' is opgehangen. Het materiaal is gesorteerd. Waar wacht ik eigenlijk op?

terug

We zijn terug. Er is (lekker) goed gesmuld uit onze kampkeuken. Onze vlag is niet gestolen! (spijtig voor de jongenschiro, maar deze keer stonden onze meisjes op scherp). Neundorf schrok af en toe wakker uit zijn zomerslaap. Veel gelach. Onze picknick in het bos is uitgeregend. De rijstpap, met verse melk uit de boerderij, werd enorm gewaardeerd. Het klimmen viel soms wat zwaar. De geur van het groen na een doorweekte nacht was verfrissend. De nachten waren soms kort. De ontbrekende rust zijn we nu aan het inhalen.

En ondertussen gaat het leven weer door als vanouds. De dames plannen hun dagen met vriendinnen. We konden gisteren genieten van de overheerlijke keuken van vrienden (en de tuin). Vandaag heb ik dan weer een aantal uur frietjes gebakken op het volleybaltoornooi van de club (ruiken jullie het niet?). De dames konden opnieuw fier een medaille ontvangen. Dat alles zonder beelden. Onze camera laat het afweten. Deze week moet het weer lukken. Tot dan even geduld met kermisblauwe woorden.

Op de foto: ik - uiterst rechts tegen de muur- op mijn eerste chirokamp in 1973. Op de foto ernaast onze legendarische kookmoeders Martha en Marcella tijdens hun jaarlijkse act. (en die eindigde steeds met het lied: 'En mijne vlieger en zijne steert,....)