de stad

Vandaag kon ik even naar de stad. Met de meisjes. Schoolboeken afhalen en Florence kon kennis maken met haar nieuwe school. Zij zet woensdag de eerste stappen in het secundair onderwijs. Nieuwe ervaringen voor haar. Vertrouwde omgeving voor Alice. De meisjes zullen nu elke dag naar 'de stad' gaan.
Bij het uitstappen zag ik deze rode omarmingen van de bomen langs het water. Was er meteen weg van. Greep ons digitaaltje en wou een foto nemen. Genant gedoe voor pubers. Zij bleven in de wagen met een blik van 'kennen we haar?'.
STA.M wordt begin oktober het nieuwe stadsmuseum in Gent. De mensen achter de schermen zorgen ook al jaren voor de erfgoedcoördinatie van Gent. Heb eigenlijk wel heel veel verwachtingen. Deze aankondinging vind ik raak gevonden.
En toch nog zon!

nat

Het blijft nat. Op het eind van augustus ontbreekt het septembergevoel. September, dat is een gele gloed die over de bomen valt, het gras. Het blijft grijs. Weinig blauw zelfs. Niet echt het weer om iets af te sluiten.
Ik bekijk de laatste dagen dagelijks het prentenboek ' de boomhut' van Marije en Ronald Tolman. Laat de vriendschap zachtjes in me dwalen. Het uitkijken. De kleuren. De binnenzijde van de kaft is ook zo mooi. Laat me denken aan de krassen in de zink die ik met inkt kan vullen en zachtjes wegvegen. Wat verlang ik daar weer naar de laatste dagen. Geen getob. Blijf bij de realiteit, Inge. Geen plaats voor een drukpers. Geen tijd voor alternatieven. Misschien ben ik ook meer het type om hoog boven alles te staren naar wat kan opdoemen. Te veel misschien.
Op naar september. Weg dromen of wegdromen? Actie.

afgewerkt

thee

Druppel thee van rode woudvruchten. Wachtend op. Afwas.

nieuw

De vroegere ontmoetingsruimte van het kunstsecundair wordt een klaslokaal. Ik (=het kinderatelier) kan het delen met hen op woensdag en zaterdag. Twee kasten binnengebracht. Nog een likje witte verf erover. Volgestopt met het tekenmateriaal. De tekentafels op kinderhoogte gebracht. Stoelen bijgeschoven. Nu nog hopen dat maandag de fruit- en drankautomaat wordt weggehaald. De planken, moeren, slechte tafels een andere plek krijgen.
Een beetje voor sfeer gezorgd met een kleine uitstalling van niet afgehaalde oudere werkjes. Verder vrij kaal en leeg nog.
Ik heb nu wel een grote wasbak en twee kraantjes! Fantastisch als je weet dat we het vorig jaar moesten doen met een lavabo die wekelijks verstopt zat en een kraan waar het water maar met mondjesmaat druppelde. De mengborden en bekers heb ik nu zalig mooi gemaakt.
We zitten vlak bij de ingang, niet ver van de sanitaire blok en dicht bij de leraarskamer! Kan ik tussendoor een koffietje halen. Wat een vooruitzichten!

eb

Toch nog enkele beelden van ons vakantieverblijf in het vriendenhuis. Grappig was het om deze week bij 16 house (the fun house/23 augustus) foto's van het huis te zien. (Ze blijven prachtig - de foto's van Bart, aan de dochters zien we dat ze enkele jaren terug zijn genomen.) Misschien ook mijn keuze uit nostalgie. De rust ebt weg. Net terug van school waar alles klaar is gezet om morgen het atelier te kunnen verhuizen. Gisteren wou ik er nog niet aan denken. Vandaag vind ik het een heerlijk vooruitzicht om woensdag nieuwe kinderen te ontmoeten, kinderen opnieuw te mogen begroeten en weer een jaar creatief aan de slag te kunnen gaan met hen!

pfffff

Deze nacht is de dorpskermis afgesloten. Niettegenstaande er een enthousiaste groep mensen voor de organisatie van een echt dorpsgebeuren zorgt, is al die feestdrukte aan mij niet besteed. Ik heb nachten na elkaar kunnen meezingen in bed met liedjes waarvoor ik anders de oren sluit. Hoorde flarden van nachtverhalen van naar huis gaande feestgangers. Pfff. Weer stil in de straat. Geen luidsprekers die tot tien uur 's avonds ons feestmuziek voorschotelen. Rust. Relatieve rust. Gisteren was er nog een wielerwedstrijd. Gezellige drukte met aankomst vlakbij. Te winderig om buiten te zitten en te kijken. Binnen een nieuw katoentje begonnen. En we maken stilaan de overschakeling naar één september. Data voor het afhalen van schoolboeken vallen in de bus. Net bericht gekregen dat we voor volgende woensdag nog het kinderatelier moeten verhuizen. En wanneer halen we nu de nieuwe schooltas (en ik krijg er meteen een hele reeks van bepalingen bij)?

restanten

Gisteren, bij valavond, was het alsof de avondwind lettertekens voor me had nagelaten. Ik kon ze niet meer ontcijferen. Hoop dat het een mooie boodschap was. Vandaag neem ik weer een scherf in de hand die de meisjes voor me vonden toen ze klein waren. Ik weet sinds vorig jaar hoe het bord eruit ziet. Hou meer van die scherf. Ik moet toegeven dat de zoektocht naar de blauwe voorstelling me heel veel inspiratie heeft gebracht. Wat me deze dagen ook boeit zijn de krasvormen in de oude Boch-tasjes. Restanten van jaren afwassen en koffie drinken. Het verbinden van de lijnen, het losstaan van elkaar. Het rond cirkelen. De zachtheid en de hardheid. Zouden alle zoete koffiewoorden ergens in een nerf verscholen zitten en de trieste met het schotelwater zijn weggespoeld?

van katoen

Katoentjesplezier. Na het voederen. Bij een koffie. Buiten in de schaduw van de pereboom.
Voor de soep. Binnen, dicht bij de openstaande deuren waar we de bomen over en weer hoorden buigen. Terwijl de regen grote plassen maakte. Altijd tussendoor. Maar heerlijk tussendoor.

paradijs

Als er dan een paradijs bestaat dan weet ik een plek op deze aardbol waar je het kan voelen en ruiken. Dan weet ik dat het niet alleen Gods handen zijn die rust en eenvoud scheppen. Ik kon het niet nalaten om bij ons verblijf in het vriendenhuis verrast te kijken en het vast te leggen. Een noot die van de boom viel op te rapen, een peer, een twijgje met mos, de omgewaaide bloei van dille. Genieten van een laken dat in de wind hangt te drogen. De avondzon die met de vormen in huis speelt. Stil staan bij het klimmende groen dat het raam prachtig overwoekerd. Het mekkeren van de schapen en hun groeten bij het passeren. De wind om het huis horen loeien. Regen met bakken uit de lucht zien stromen en binnen knus het verhaal over een huis in Frankrijk (van een oudleraar) lezen. Mijmeren. Verlangen. En het prachtig vinden dat mensen in staat zijn om zo een uitnodigend huis te verbouwen, waar je de liefde voor het materiaal en voor elkaar voelt. En stil hopen dat je daar ooit toe in staat bent.

voorbij

Drie weken van genieten zijn voorbij. Het kamp was uitputtend schoon. In elk woonblad kom je het tegen: het nieuwe buitenleven met buitenkeuken. Wel wij hadden het op kamp. En onder ons partytentje in regen en wind buiten geleefd. Vraag het ons niet om dit thuis over te doen. Maar het was zalig vermoeiend. En wat zijn de mensen van Brasschaat vriendelijk! Het was heel opvallend. De kinderen vertelden dit na de tochten en stadsspelen en wij kregen bij een avondwandeling van iedere voorbijganger een heel gemeende goeie avond gewenst! Een gebruik dat hier in het dorp heel normaal was in mijn kindertijd maar door inwijkelingen als bizar wordt ervaren. We namen ons met de kookploeg voor dit in ere te herstellen. Iedereen die wij op de fiets of te voet passeren krijgt een vriendelijke groet!
We zaten vlak bij het militair domein en wat heb ik daar mooie huizen gezien! Twee gebouwen stonden leeg, dan ga ik al gauw aan het fantaseren. Zie het voor me!
Na kamp konden we rustig uitbollen in het prachtig landelijk huis van vrienden. We hebben er iets achtergelaten. Zo stout geweest om een kommetje in de kast te verzetten en een klein katoentje onder een werkje van Katrien Dierickx te schuiven. Erachter staat al een blokje dat we bij een eerdere gelegenheid hadden achtergelaten.
Bedankt Jo en Veerle! Het was weer heerlijk genieten van de rust, de dieren, de oogst, het droomhuis, de tuin, de stilte...