mmmmmmmmmmm

Bizarre week achter de rug. Sommige dagen in een hels tempo, de dagen thuis met de zieke meisjes vertraagd. Ik weet altijd wanneer mijn meiskes aan het genezen zijn als ze vragen naar yoghurt met appel of naar zelfgebakken zoetigheid. Vrijdag dus. Geen gebak. Wel heel heel zoet: chocolade-notencarrés. Een recept van Tessa Kiros (mijn favoriete kookboekenkok). De geur kan ik jullie niet meegeven. Enkel een beeld van ons eindproduct. Nog weinig overgebleven. Telkens we de tafel passeren verdwijnt er een stukje in onze mond. En nog één. En nog één. En nog.

Voor de liefhebbers (en voor Simone) hier het (verkort) recept. Je hebt nodig: 225 gr. pecannoten of walnoten, grofgehakt / 450 gr. boter / 1 theelepel vanille-extract / 500 gr. suiker / 250 gr. pure chocolade, gehakt.

Leg een dubbelgevouwen bakpapier op een bakplaat. Strooi de gehakte noten erover en plet ze dicht bij elkaar met de achterzijde van een houten lepel.

Doe boter en vanille-extract in een pan met dikke bodem, snuifje zout en voeg 2 eetlepels water toe. De boter smelten tot het bubbelen en dan de suiker toevoegen. Voortdurend roeren (op een laag vuur tegen het aanbranden) tot het een dikke stroop wordt met uiteraard een karamelkleur. Kan wel 20 minuten duren!

Giet de karamel voorzichtig over de noten, eerst de buitenkant en dan naar het midden toe. Verstrooi de stukjes chocolade over de karamel en laat enkele minuten smelten op de hete karamel. Dan de chocolade openstrijken. Het geheel laten hard worden in de koelkast. Breek in stukken en bewaren kan in een koektrommel. (pg. 388. Alle smaken van de regenboog/Tessa Kiros)

aqua

Heb rood gevonden, de vingers kriebelden maar het hoofd wou niet mee vandaag. Gelukkig even langs geweest bij Cecilia in Argentinië. In elkaar geknutseld en opgehangen. We lezen de tekening als een gedicht, zonder woorden.

en de boer

hij ploegde voort...

Een weekend van veel en weinig. Begonnen met een zware schooldag op vrijdag. Het voorval bleef een heel weekend in het hoofd trommelen. Machteloosheid. Gelukkig zijn er de kinderen van het kinderatelier die op zaterdag met alle plezier aan het tekenen zijn gegaan met pen en inkt. We hebben strandverhalen beluisterd in een grote schelp. We weten ook welke verhalen we er helemaal niet verwachten. Verbazing om die spontaniteit bij sommigen.

Direct erna wedstrijd volleybal voor Florence. Nipt verloren. Toch nog schoenen gevonden. Maar zij uitgeput. Dacht eerst dat ze een beetje teleurgesteld was over de uitslag, maar ze is ziek. Blijft vandaag nog even thuis van school. Alice had vandaag een grote toets wiskunde en terwijl zij studeerde heb ik wat oudere tijdschriften doorgenomen. En altijd zie ik dingen die me niet eerder opvielen. Inspiratie.

Ik heb nood aan wat creativiteit. De één minuut stilte heb ik in acht genomen*, maar mijn rode potlood verliest punt na punt. Ga sprokkelen in huis, bij de kinderen. Hier of daar moet ik wel iets vinden om mijn tekenhonger te kunnen stillen.

Misschien lijkt het nu wat op ploegen, maar geploegde grond wordt vruchtbaar, niet?

* De tekenjuf van Alice vraagt één minuut stilte wanneer een potlood op de grond valt. Wij moeten er altijd om lachen.

Ten gebruike van

In de lerarenkast van de school waar ik nu tijdelijk ben vond ik het boek 'Punt en lijn' (uitgegeven bij Cantecleer, De Bilt - jaar onbekend). Ik kan het nooit nalaten een boek te doorbladeren, als ik het zie. Het had trouwens een aantrekkelijk eenvoudige kaft en toestemming was binnenin al met de hand geschreven. Erin mogelijke opdrachten voor de 'tekenlessen'. Teken de haartooi uit de Antieke Oudheid of Middeleeuwen in een vloeiend lijnenspel met pen en inkt.

Found this old book at school. Lessons in drawing with point or line.

mamonneke

Lang geleden dat ik nog eens een hele dag 'mamonneke' was voor kleine kinderen. Vandaag waren Lode en Tine er. Speelgoed staat hier altijd klaar voor als kinderen komen. Ze weten het te vinden. In een mum van tijd is hun speelwereld op en onder de speelmat, op het kleine tafeltje, verspreid op de grond. Maak ik allemaal geen probleem van. Maar waar is de tijd dat ik dagelijks deze speelsfeertjes kon beschrijven. Enig verschil, toen hadden we een grote speelruimte. Hier hebben we dit niet.

Maar het was fijn. Toch nog een middagdutje met haar mémé op de zetel, na een droevig voorleesverhaaltje. Wachten op de cakejes die we bakten terwijl Lode sliep. En toch liever eten en spelen voor Lode, het fruit had hij al gehad.

Pasta met Nigellaballetjes was toch niet zo gezond, liever nog een cakeje voor Tine. Ze weet wat ze wil. Ze kan ook heel boos kijken. (Ik ook, maar het maakte geen indruk) En ondertussen blijft Lode de wereld en Titi toelachen en laat hij het hart van zijn mamonneke smelten.

kleur

je dag


Het leek er misschien op dat ik in een donkere periode zat. Niet is minder waar. Ik raakte bij het lezen gefascineerd door één woord: 'aardedonker'. Het woont dan een tijdje in mijn hoofd. Ik noteer het. Ik denk aan vormen. Aan kleuren. Kijk om me heen. Wat kan ik er mee?

Ik schenk jullie vandaag wat kleur. Neem een penseel, doop hem in wat water. Zoek de kleur die bij jou past. Vergeet het seizoen. Kleur.

archiveren

van een weekend...

Het zag er naar uit dat het een rustig 'thuisweekend' zou worden. Geen volleybalwedstrijd voor Florence, geen jeugdbeweging. Het begon eigenlijk vrijdag al. Florence haar laarzen waren plots stuk. Dus zaterdag schoenen zoeken. Tien jaar, maat 39. Heel veel laarzen die tot de verbeelding spreken van een meisje die zo vlug mogelijk ook mentaal 'groot' wil zijn. Toch niets gevonden dat volledig aan haar smaak voldoet. Zondag was 'supervlieg' gestrand in ons dorp, maar Alice had nog wat schoolwerk te doen. Gelukkig mocht Florence met vriendin Emma mee naar het kinderkunstenfestival. Ik bleef thuis met Alice. Zij schoolwerk en ik wat werken voor mezelf. Niet het weekend dat we hadden verwacht, maar we zijn er aardig doorheen gekomen.

Al een week of twee viel mijn oog op een stuk berkenstronk dat in de gracht lag, op onze weg naar school. Gisteren kriebelde het weer. Alice heeft de schors (die zat al helemaal los) eraf getrokken. We namen het mee naar huis op de fiets. (was zwaarder dan verwacht).

Fins zwart ~ black from Finland

Zwart om stil bij te worden. Klik.

aardedonker

darkness

ténèbres

le noir

est une couleur
Henri Matisse

slaap kindje slaap ~ lullabies

'Aliceje kan al stappen, stappe stappe stap. Wat kan Aliceje allemaal? Aliceje kan al praten, blablablablabla. Wat kan Aliceje allemaal? Aliceje kan al lachen, hahahahaha...' en eindeloos blijven herhalen tot ik zelf alles door elkaar haalde. Of ik zong woordeloze klanken die bijna klaagliederen werden, van hoog naar bijzonder laag. Of ik vertelde sprookjes van de boze wolf en roodkapje en door mijn stem leken die kleine schatjes het toch te begrijpen. En ik wreef hun armpjes en zij mij. Eindeloos. Ja, ik was een mama met slechte slapers. Niet overdag en niet 's nachts. Slaap. Slaap. Slaap?
Gisteren vertelde Klara (mijn reisgezellin in de auto) me over het project 'Lullabies'. Twee jonge mensen, een muzikante en een archeoloog, trokken 4 maanden lang door het Middellands-Zeegebied met een moto. Ze zochten naar slaapliedjes en ontmoetten mensen.
Bewaren. Voor later. En voor vandaag.
Hou het nog even vol tot de avond, maar tegen slaaptijd moet je dit nog eens aanklikken en je oor zacht te luisteren leggen.
Je kan het ook nog (gratis) bekijken in theater Campo te Gent. Vandaag en morgen, 's avonds.

licht

Toen ik dertien was kreeg ik van mijn vader een oude 'Coronet'. Hij vond de camera met lederen tasje op een container, na de afbraak van een schip. Ik heb hem altijd gekoesterd. Fotograferen kan niet meer. Maar net heb ik gespeeld. Met mijn camera door de lens van de Coronet gekeken. Kinderspel na een drukke dag.

teken

'wolk'

de nacht volgt op de dag

Het werd dit weekend avond voor we het wisten. Vielen van de ene activiteit in de andere. Hadden weinig tijd om rondom te kijken. Maar het werd avond. Plots. Vroeg weer dag ook.

Het blijft een grijze dag, vrees ik. Een rode toets om het warmer te maken.

rood & red & rouge

Gisteren had ik wat nood aan onthaasten. Middel: 'slow cooking'. Ik maakte rode kool. Elke keer vraag ik me af waar dat rood dan zit. Gelijk hebben ze: in paars zit rood. Echt rood heb ik niet ontdekt. Toch mooi ook hoe die koolbladen zich dicht tegen elkaar aankronkelen? (En het heeft gesmaakt.)

een dag van veel

Ik mag opnieuw iemand vervangen in een school waar ik graag vertoef. Leuk, denk ik dan. Maar opeens moet de hele organisatie omgegooid worden. De kinderen komen op een verschillend moment thuis, doen activiteiten, extra voorbereiding. En ik denk: waar begin ik aan? Maar voor alles is een oplossing met een beetje veel hulp van anderen. Op het einde van de dag, denk ik dan. Het is vandaag gelukt, waarom ook niet de volgende dagen en weken?

Dus ik rij vanaf gisteren af en toe langs een snelle weg door het Waasland. Maar gisteren werd onderweg gewerkt en we moesten een half uur stapvoets vooruit. Moment om even naar rechts te kijken.

In het kinderatelier hebben we intensief gezocht naar tonen van wit, verrassend hoe een heel klein puntje blauw al te veel kan zijn! De 'schelpensneetjes' raken stilaan afgewerkt. Hier een deeltje van hun resultaat.

sprong

Olifant is niet in te tomen. Hij haalt halsbrekende toeren uit.

Wanneer beland hij met beide voeten op de grond?

En we blijven maar jarigen vieren, gisteren een vriend van de meisjes en vandaag mag neefje Lode zijn eerste kaarsje uitblazen. Hieperdepiephoera!

'je suis né dans un nuage' hans arp

Er was eens een heertje die op een avond iets ging drinken. Daar zag hij een vrouwtje op wie hij verliefd werd. Zo verliefd, dat ze wilden samen wonen. Ze woonden niet zomaar samen. Ze gingen samen wandelen, keken naar de keien aan de rivieren, de takken aan de bomen, de wolken in de lucht. Ze verzamelden alles wat ze zagen in hun hoofd. Thuis maakten ze met die gedachten werkjes. Het waren kunstenaars. Op een dag stapten ze een winkel binnen en vroegen aan de winkelheer: 'tweehonderd gram wolkensneetjes, a.u.b.'. De heer keek raar op, keek vervolgens door het raam. Hij nam zijn klein uitschuifbaar laddertje en maakte deze zo hoog dat hij bij de mooiste wolk kon klimmen. Hoog op de ladder nam hij zijn mes en sneed er heel voorzichtig sneetjes van. Nam ze onder de arm en bracht ze mee naar beneden. Hij wikkelde ze in een papiertje en gaf ze aan het heertje en het vrouwtje. En wat deden ze ermee?

Het verhaaltje ontstond vorige week spontaan in het kinderatelier. We maken 'schelpensneetjes' en het werk 'Tranches de nuages' van Hans Arp is de inspiratiebron. Terwijl ik het zat te vertellen kreeg ik zo veel zin om het thuis te gaan knutselen.

Donderdag kan ik tonen wat de kinderen hebben gemaakt. Ik kan nu al vertellen dat ik zelf verbaasd ben van het resultaat.

Once upon a time there was a man who went out to drink somthing. There he met a women. He felt in love with here and wanted to spent his life with here. They not only lived together, they went out walking and looked at the stones near the riverside, the branches of the trees, the clouds in the sky. They gattered it all in their head and made something with it at home. They were artists.

One day they went to a shop and asked the men some slices of clouds. The man was wondered, looked outside the window, took his ladder and climed upstairs. Took a knife en made some slices. Brought them down and put them in a paper. The women and the men took them home. What did they do with it?

A little story I told to the children at artschool. This week I will show the works of the children.

I am not so good in translating. But today some lovely people needs this words, I think.

nog even

Een zeer rustige zondag. De meiden zijn een hele dag naar de jeugdbeweging. Er is startdag en ze mogen allebei overgaan naar de oudere groep. Ik verwacht me vanavond aan heel wat verhalen.
Ik heb er dit jaar voor gekozen om aan de werktafel te zitten en wat voor mezelf te werken. De afgelopen week is het er niet echt van gekomen.
En toen kwam ze toch nog even binnenwippen, de zon en ze verwarmde mijn hart.

De vogel is door Alice geknutseld en het hangt boven mijn werktafel. Kan ik er heel veel naar kijken.

emotie

Het groen verwarmde gisteren mijn ogen. Ik vond de geschilderde plooien op de achterzijde van de tentoonstellingsbrochure van Rogier van der Weyden. Terwijl hij de eerste meester was die mensen met echte emoties liet zien, valt mijn oog op de stof en de sierlijke emotie waarmee deze geschilderd is in het doek 'Maria Magdalena'.

Erbij de stof van een jurk vijfhonderd jaar later. De jurk behoorde toe aan een oudtante. Het bedrukte motief op de zijde vind ik prachtig. De jurk is te klein voor mij. We hebben hem wel even laten verwaaien. Stof voor emotie.