één twee drie vier

Hoedje van papier.
In volle voorbereiding voor 'De verjaardag van het bos' op woensdag.
Enkel nog de slingers naaien en we kunnen vieren!

Frida & Co

Hij is er al een aantal jaren niet meer. Vergeten dat gaat niet. Vandaag denk ik meer aan hem dan gisteren. Hij zou zijn verjaardag vieren met ons en er ontzettend van genieten. Zo was hij, mijn vader.

In het kinderatelier is er gisteren gewoon geknutseld. De vorige opdracht was te moeilijk. Heel vervelend om vast te stellen, vooral als je veel denkwerk en energie in de voorbereidingen hebt gestopt. Heel fascinerend ook. Waarom kunnen kinderen de stap niet zetten om een ervaring om te zetten in een plastisch gegeven. We gingen wandelen. Namen foto's. Bekeken filmpjes. En toch zag ik op papier een huisje verschijnen, met boom, zon, vogeltje in de lucht, bloempje naast het huis. Hoe kan ik dat doorprikken? Waarom lukt het de ene keer wel, de andere keer niet?

Dus gewoon geknutseld. De basis waren de werken van Jurianne Matter. De engel (alweer) en een papieren lantaarntje. Ze waren leuk bezig. Ik kon zelfs even de tijd nemen om zelf aan het werk te gaan. Pas thuis heb ik het voorlopig afgewerkt. Een Frida Kahlo'tje is het geworden. De inspiratie haalde ik uit het boek: Self portrait in a velvet dress. Frida's Wardrobe. Ik heb zin gekregen in meer Fridakes. Voor de ontspanning. En ik heb beloofd dat ik hen na de vakantie mijn werkje zou tonen. Beloofd is beloofd.

 

cello

Bij opzoekwerk voor haar muziekdossier voor school was dochterlief gefascineerd geraakt door de kartonnen cello waarmee Giovanni Sollima zich liet portretteren. Ze had toen (ondertussen al een hele poos terug) de idee gekregen om in de vakantietijd haar cello na te maken. De grote kartonvellen werden verzameld en haar 'vakantiewerk' is gestart. Ik geniet zo van wat er aan het gebeuren is.

Ondertussen is ons dagelijks doen volledig gericht op haar grote feest zaterdag. Onverwachts komen er nog lichtpunten. Extra hulp. Ik hoop dat het voor haar onvergetelijk kan worden.

huis

Iedere leerling kreeg een perceel toegewezen. Het ene al wat groter dan het ander. De afmetingen van het huis lagen vast. Ze konden enkel kiezen tussen een zadeldak of puntdak. De ruimte rond het huis mogen ze naar eigen smaak invullen. En dit is wat Alice ervan maakte. Ik zou hier wel kunnen leven en genieten! Eendjes voederen. De schaduw van een boom opzoeken. Uitgebreid ontbijten op het terras... 

kindertijd

'Meme, zijn dit wolkjes? Ik vind dat dit meer op een stoel lijkt en deze...' Wat kan ik anders antwoorden dat ik het wel als wolkjes bedoeld heb. Ondertussen gniffel ik om haar kritische blik. Ik weet van wie ze deze geërfd heeft. Herken dat wel. De meest 'echte' wolk heeft ze er voor zichzelf uitgekozen want ze kan niet wachten tot het feest om het bij haar te hebben. Ze heeft een prachtige kniptekening voor mij gemaakt. Ik kan enkel met bewondering kijken.

Vandaag wordt een superbezige dag. We pakken de lenteplantjes in met mos. Knutselen verder aan de knuffelwolkjes voor de tafelversiering. Willen nog een slinger naaien. Bakken extra veel Louisetaart. En tussendoor moet ik met de meisjes nog om schoenen want ze vinden hun goesting niet. Nog één winkel doe ik. En dan...

Alice maakte de foto van Tine.

gezelschap

Het leven tussen de muren wordt doorbroken door dagelijks bezoek buitenshuis. Mijn merel. Als ik bij het raam kom, zie ik hem. Hij komt brood pikken. Schuilt dan onder de stoel. Kijkt schichtig om zich heen. Verdwijnt bij het minste geluid. Komt terug. Ik ga er vanuit dat het telkens dezelfde vogel is die daar zit. Vaste gasten moet je een beetje verwennen. Dus doe ik dat.
In de namiddag was metekind Tine er ook even. Ik had net de restvormen van de engeltjes van Jurianne Matter gevonden. Ze heeft er langs getekend. Ik heb geknipt. Zij versierde, want ze kan al heel goed bloemen en hartjes tekenen. Bolletjes zijn ook altijd mooi. En de engel moest lange haren hebben. Eén kreeg een kroon in geel. Dat hoort zo. De roze neus vind ik ook zo fantastisch! Ze heeft een hele grote kerstboom en die passen er wel nog in hoor mémé!

figaro en sophie

De hond die ik gisteren toonde, is een uitprobeersel van me. Toen ik vijf jaar geleden voor het eerst een kinderatelier had wou ik mummies maken. Vaak probeer ik eerst een opdracht uit. Dan kan ik de moeilijkheden beter inschatten.
De kinderen werd gevraagd een foto mee te brengen van iets wat hun dierbaar was: knuffel, papa, overleden huisdier... Eén meisje had haar viool mee. Een opdracht begint altijd met tekenen, wat voor mij gelijk is aan de tijd nemen om te kijken en te ontdekken. De kop maakten wij in kle. We bekleefden dit met reepjes katoen. We naaiden een zak van katoen (allemaal om beurt aan de naaimachine! oef!!) en vulden die met zaagsel. Ik had toen nog lange woldraden. Restanten die mijn oma voor smirna gebruikte. Dus we gingen aan het omwinden met de kleuren die ze mooi vonden. Ik gaf wel een kleine demonstratie om te tonen wat kan. Maar ieder kind mag op zijn manier creatief met de woldraden gaan omwinden.
Als laatste werd het kopje beschilderd met acrylverf.
Spijtig is dat er ieder jaar werk niet opgehaald wordt na de tentoonstelling. We houden het altijd nog even bij. Uit plaatsgebrek gaat alles na een tijdje de container in. Altijd een triestig gebeuren. Deze twee mummies heb ik gered. Ze keken me zo lief aan. Helena en Marie, jullie Figaro en Sophie zijn in goede handen. Ik koester ze als had ik ze bij bijzondere opgravingen gevonden.

pop

Ik zat vandaag een hele dag in de kleuterklas! Op de school van metekind Tine werken ze rond de poppenkast. Vandaag was er projectdag. Ouders, grootouders, en een enkele tante... konden een dagje meehelpen bij een activiteit. In de voormiddag hielp ik juf Ann in de tweede kleuterklas met het knutselen van poppen. Deze namiddag mocht ik met Tine mee. We hebben strookjes papier geknipt en op een halve lege fles gekleefd. Morgen komt Jules op een stokje door de flessenhals piepen!

Ik heb me geamuseerd!

dromenvanger

Waartoe een klein vogeltje niet in staat is...

Tijdens de nacht fladdert het in zijn kooitje en vangt de nare dromen op in de wolk. Van de nare-dromen-wolk maakt hij een bolletje. Hij rust erop tot kindlief wakker wordt uit een roze droom.

Toch een nare droom? Stil lieve woorden fluisteren aan de vogel. Hij zal fladderen tot kindlief weer rustig in slaap valt.

Mijn roze periode ligt jaren achter mij. Die van metekind Tine is volop begonnen. Roze van kop tot teen. Deze roze dromenvanger voor haar. Speciaal voor haar.

(Een kleine nuance op een eerder vogelverhaal)

tussendoortje

olifant

Hij heeft een vast stek in de huiskamer gekregen. Kan ik hem wat in het oog houden...

sprong

Olifant is niet in te tomen. Hij haalt halsbrekende toeren uit.

Wanneer beland hij met beide voeten op de grond?

En we blijven maar jarigen vieren, gisteren een vriend van de meisjes en vandaag mag neefje Lode zijn eerste kaarsje uitblazen. Hieperdepiephoera!

'je suis né dans un nuage' hans arp

Er was eens een heertje die op een avond iets ging drinken. Daar zag hij een vrouwtje op wie hij verliefd werd. Zo verliefd, dat ze wilden samen wonen. Ze woonden niet zomaar samen. Ze gingen samen wandelen, keken naar de keien aan de rivieren, de takken aan de bomen, de wolken in de lucht. Ze verzamelden alles wat ze zagen in hun hoofd. Thuis maakten ze met die gedachten werkjes. Het waren kunstenaars. Op een dag stapten ze een winkel binnen en vroegen aan de winkelheer: 'tweehonderd gram wolkensneetjes, a.u.b.'. De heer keek raar op, keek vervolgens door het raam. Hij nam zijn klein uitschuifbaar laddertje en maakte deze zo hoog dat hij bij de mooiste wolk kon klimmen. Hoog op de ladder nam hij zijn mes en sneed er heel voorzichtig sneetjes van. Nam ze onder de arm en bracht ze mee naar beneden. Hij wikkelde ze in een papiertje en gaf ze aan het heertje en het vrouwtje. En wat deden ze ermee?

Het verhaaltje ontstond vorige week spontaan in het kinderatelier. We maken 'schelpensneetjes' en het werk 'Tranches de nuages' van Hans Arp is de inspiratiebron. Terwijl ik het zat te vertellen kreeg ik zo veel zin om het thuis te gaan knutselen.

Donderdag kan ik tonen wat de kinderen hebben gemaakt. Ik kan nu al vertellen dat ik zelf verbaasd ben van het resultaat.

Once upon a time there was a man who went out to drink somthing. There he met a women. He felt in love with here and wanted to spent his life with here. They not only lived together, they went out walking and looked at the stones near the riverside, the branches of the trees, the clouds in the sky. They gattered it all in their head and made something with it at home. They were artists.

One day they went to a shop and asked the men some slices of clouds. The man was wondered, looked outside the window, took his ladder and climed upstairs. Took a knife en made some slices. Brought them down and put them in a paper. The women and the men took them home. What did they do with it?

A little story I told to the children at artschool. This week I will show the works of the children.

I am not so good in translating. But today some lovely people needs this words, I think.

nog even

Een zeer rustige zondag. De meiden zijn een hele dag naar de jeugdbeweging. Er is startdag en ze mogen allebei overgaan naar de oudere groep. Ik verwacht me vanavond aan heel wat verhalen.
Ik heb er dit jaar voor gekozen om aan de werktafel te zitten en wat voor mezelf te werken. De afgelopen week is het er niet echt van gekomen.
En toen kwam ze toch nog even binnenwippen, de zon en ze verwarmde mijn hart.

De vogel is door Alice geknutseld en het hangt boven mijn werktafel. Kan ik er heel veel naar kijken.

rode vlaggetjes

De septembermaand is een maand van jarigen. Gisteren waren we in dit huis* uitgenodigd voor een feestcafé. Vriendin Veerle stak de magische grens over. Niet alleen.

En zoals altijd in dit aards paradijs vergeet je de tijd, laat je je verwarmen door babbeltjes met vrienden en door brandend hout, geniet je van de kinderen die zich ook verwarmen aan elkaar, van huisgemaakte taarten en broodjes, van chocotoffs waar we geen gouden streep meer op vinden, van buiten zijn alsof de zomer nog niet aan het verdwijnen is.

Vandaag nog wat 'nazomeren'.

*De link mislukt. Ga naar hier. Klik fotograaf Bart Van Leuven aan en vervolgens huis Jo Van Rijckeghem. En geniet.

vogel

Het is soms zo verscheiden waarmee ik bezig ben. Vooral als de kinderen thuis zijn kan ik me niet echt voor lange tijd richten op 'mijn werk'. Kan me niet lang genoeg concentreren. Maar die handen van mij willen altijd bezig zijn (en liefst niet met huishoudelijke taken).

Op het einde van het schooljaar maken we meestal iets zelf als afscheidskado voor de juffen, kan jam zijn in een mooi doosje verpakt, of zelfgebakken koekjes, een kussensloop met tekening... Maar in juni was ik zo druk bezig dat we die traditie even hebben moeten doorbreken. Voor één juf maakten we graag een uitzondering omdat ze de school verliet dit jaar, het moest alleen even wachten. En ze heeft lang moeten wachten. Vandaag of maandag zal zij het in haar brievenbus vinden.

Ik maakte een vogelbroche. Voor op de schooltas. Haar sjaal. Jas? Wij hopen dat ze er kan van genieten.