Terwijl het halve dorp leeg liep richting Gent, reden wij de andere kant op. Trage zondagsrijders doorheen lage velden, langs een dorp dat het water zag vlieden. Over een grens waar de vrijheid lonkt.
Mijn hoofd had het al dagen nodig. Florence had opnieuw een 'poolparty' (zoals dat heet tegenwoordig) en Alice vond dat we samen wel een een 'seaparty' konden houden.
Het was misschien ook wel 'Een vage buitenlander' waar ik de laatste pagina van had omgeslagen. Zoeken naar de verbanden waarom een plaats je steeds weer roept en verademing brengt.
Op dus naar de kuststrook van mijn jeugdjaren: Groede. Meer dan dertig jaar zoeken we een plaatsje in de duinen. Rollen we in het zand. Prikken ons aan het helmgras. Bieden de duinruggen knusse ondersteuning bij een goed boek. Maar niet gisteren. De hele kustlijn is opnieuw vormgegeven. Drie strandpaviljoenen zijn neergepoot. Mooi en sfeervol! (Nederlanders zijn mensen met doorgaans een goede smaak) Een beachhouse moet je meteen met een duidelijk beat in de sfeer brengen, toch? Maar ik wil de zee horen ruisen. Het zilte water ruiken. Het klotsen van de brekende golven in mijn oren voelen. Ik wil geen vieze geur van gebraden vlees. Geen dreunende bassen die het ritme van mijn hart overnemen.
De meeuwen zitten met eenzelfde gevoel. Grote kolonies vliegen gevaarlijk laag over de baders. Ze houden jou in het oog alsof we hun territorium hebben geschonden.
Ik heb mijn jeugd gevoeld in het zand dat tussen mijn tanden knarste en in mijn schoenen schuurde. In de boten die voorbij vaarden en mij aan mijn vader deed denken die nooit naar zee ging zonder zijn verrekijker.
Even voorbij het bord met de mededeling dat de duinen het land beschermen tegen het water, hebben we mijmerend over de polders getuurd. Open landschap. Natuur. Links hoor je wuivend vlas en rechts de wind die met de golven speelt.
Mijn jeugd zit in mij. De belevenis is met de duinen opgeschept. Maar ergens in Zeeuws-Vlaanderen moet ik toch nog een stukje ontheemde zee vinden dat ik in mijn eigen land niet kan vinden.
'Een vage buitenlander: gerug naar Engeland' van Benno Barnard. Uitgeverij Atlas, 2009.
2 opmerkingen:
een beetje zonde dat die mooie plek die je je herinnerde er niet echt meer was, het klinkt heel bijzonder. Maar ondanks de beachhouses wordt deze plek toch terug een herinnering voor jouw dochter die dan later weer voor een seaparty naar daar kan terugtrekken.
mooie tekst, mooie beelden.
liefs,
a.
Een reactie posten