Vrouw badend aan zee. Nu nog een muurtafereel. Het afstomen wordt gestaakt tot we een doeltreffende manier gevonden hebben om de roze en blauwe laag verf van het papier te krijgen. Oerdegelijk naoorlogs materiaal dus. Vooraf grof schuren helpt ook niet en mijn ecohart weigert een sterk product op de muren te smeren. Wordt vervolgd. We verzinnen wel af en toe taferelen bij de restjes.
De foto kocht ik ooit op de rommelmarkt in Gent. Zit altijd in mijn notitieboek. Ik heb iets met de zee. Als het veel wordt in mijn hoofd verlang ik ook altijd naar het uiterste puntje van Normandië. De ruwe velden, de winderige stranden. Zeeuws-Vlaanderen doet me ook goed. Alleen mijn auto laat het na 11 jaar meer en meer afweten. Net een week zonder gezeten, gisteren in de garage bleek het al bij al mee te zitten. Vandaag ging het starten weer moeizaam. Dan klop ik zacht bemoedigend op het dashboard en fluister: man toch, laat me niet in de steek....
5 opmerkingen:
wat zeg je dat toch weer mooi
Ja heel mooi gezegd. Ik wil in mijn vakantie ( die maar vijf dagen duurt ) ook naar de zee daar verlang ik nu alweer lange tijd naar, ook zeeuwsvlaanderen daar zijn we vorig jaar geweest met de tent en de fiets en het was zo goed, ik mis het ik wou er echt blijven.
ha, de zee, jawel...
Inge, ik vind (eerlijk gezegd) dat dat klein stukje muur dat je ons toont echt prachtig is ! Misschien moet het zo wel blijven, misschien wil de verf en het behang lekker koppig blijven omdat hij zo gewoon heel mooi is. Misschien moet het wel niet meer zijn.
Hermine, gelijk heb je. Maar dit huis wordt verhuurbaar gemaakt. Met jouw bericht kwam wel de idee om dit stukje als foto in te kaderen en op de plaats te hangen waar het zich nu bevindt.
Merci.
Een reactie posten