wachten

Midden de lage polders rij je rustig op de dijk. Je geniet van het landschap. Stelt vragen bij verbouwingen en de huizen die er sinds de vorige keer zijn neergepoot. Blijf je plichtsbewust stil staan bij een plots rood licht omwille van werken waar je niets van merkt. Aan de andere kant blijft het rustig. En toch wacht je omdat het zo hoort.
Het wachten overvalt me ook in vakantietijd. Thuis. Ik heb vaak het gevoel dat ik zoveel tijd verlies door het wachten op. Meisjes die langer slapen en een moeder die weinig lawaai wil maken. Een lege ijskast die gevuld moet worden maar dat ene meisje moet toch dringend het kapsel fatsoeneren. Het andere meisje kan de deur niet uit zonder de bril die even niet te vinden is. Wachten dan op wie nu vooraan op de passagiersstoel mag plaatsnemen. Beslist vergeten wie er de laatste keer zat. De tijd van het wachten vul ik met vlugge literatuur. Kijk wat rond. Volg het licht. Orden wat. Gelukkig is mijn wachtzaal niet even kil als bij de dokter. Ben ik niet verplicht om mediaroddels te lezen. Kan ik het me nogal comfortabel maken. En toch.
Het binnenlicht springt te vaak op rood. En net niet op de momenten dat ik dit zelf wil.
Hondsgeklaag. Altijd opnieuw. En dan hoor je: 'Maaammms, ik moet nu echt vertrekken. Anders kom ik te laat bij Stien.' Was bijna vergeten dat het groen was en ik weer aan de gang kan.